Op zijn twaalfde speelde Michael Doucet al in een band met zijn neef Zachary Richard. De man is een instituut binnen de cajunmuziek, ware het niet dat ze in Louisiana niet zoveel moeten hebben van formeel gedoe. Met Beausoleil houdt Doucet het genre levend en levendig. Met respect voor de tradities verrijkte hij cajun met rock, country en blues. Lâcher Prise (Compass Records) is een schoolvoorbeeld van die stelling. De plaat swingt, verkent diverse terreinen, zit instrumentaal geramd in elkaar. En daarmee verrast Doucet telkenmale. Opener Water, Water is meer…

Een grote naam in altcountry is Caleb Stine niet. Zal hij ook wel niet worden, daarvoor experimenteert hij waarschijnlijk net iets te veel met andere stijlen. We hebben al vaker op werk van de uit Baltimore afkomstige singer-songwriter gewezen en altijd in positieve zin. Mystic Country (eigen beheer) van Caleb Stine & The Revelations is ook weer een heel cool plaatje. Het begint met de stem van navigatie-apparatuur op Juniper Antenna. Tussen de nummers door zijn veelal radiofragmenten te horen. Zodat een krakende steelgitaar overgaat in een helder meer…

Tegenwoordig is iedereen nogal wild van artiesten die andermans repertoire spelen. Want van Beatles of Crosby, Stills, Nash & Young krijg je nooit genoeg. Toch? Leuk en aardig allemaal, maar zulke popmuziek wordt ook nu nog gemaakt. Met nieuwe liedjes. Uitgevoerd door artiesten die die nummers zelf geschreven hebben! Zoals Sadler Vaden op Anybody Out There? (Dirty Mag Records/Thirty Tigers/Bertus) dat doet. De leadgitarist van Jason Isbell en zijn 400 Unit is zelf een grote fan van de gouden jaren van de popmuziek. Dat vertaalt hij naar zijn eigen meer…

Voor een eerste introductie van The Tender Things is het misschien beter om hieronder eerst de recensie van het titelloze debuut van deze band te lezen. Dan kunnen we direct daarna vaststellen dat How You Make A Fool (Spaceflight Records) op dezelfde voet doorgaat, maar zelfs nog sterker is. Want met Sister Elizabeth, die een kaarsje brandt in een motel langs de snelweg, wordt begonnen met een nummer dat de hoogtijdagen van Flying Burrito Brothers en The Byrds terughaalt. Wat een heerlijke samenzang. Wat een spetterende gitaren. Wat een fijne meer…

In 2017 verscheen The Tender Things (eigen beheer) van The Tender Things. Een nauwelijks opgemerkt debuut van een band rond Jesse Ebaugh. Die speelde vroeger bas in Heartless Bastards, maar heeft zich sindsdien ontpopt tot bandleider. Oorspronkelijk komt Ebaugh (zang, gitaar, songschrijver) uit Kentucky, maar Austin, Texas, is al een tijdje zijn uitvalsbasis. Ouderwetse countryrock is hier het startpunt. Oh Rosie heeft qua samenzang en melodielijn beslist iets van Pure Prairie League. Op Put My Tools Away lijkt een doordouwende James McMurtry aan het meer…

Andrew Hawkey woont in Wales en daar nam hij ook Long Story Short (Mole Lodge Records) op. Streekgenoot Clovis Phillips produceerde het album en liet het daar niet bij, hij is namelijk ook actief op akoestische en elektrische gitaren alsmede bas, drums en percussie. De singer-songwriter Hawkey zingt vanzelfsprekend en dat doet hij terwijl hij een twaalfsnarige gitaar speelt of achter orgel, dan wel piano zit. En zo af en toe blaast hij op mondharmonica. Op opener Dear Friend leren we de 77-jarige Hawkey kennen als een folkzanger met een beetje meer…

In de recensie van Existential Frontiers wezen we al op de gelijkenis qua stem van White Owl Red met Robert Forster en Grant McLennan van Go-Betweens, zonder nog te weten op wie van die beiden het meest. Het titelnummer van Afterglow (Hush Mouse Records) heeft dat wederom. En daar blijft het niet bij. Ook qua opbouw en melodie zijn er overeenkomsten met de band uit Australië. Het met mondharmonica opgetuigde Hell And The Blues heeft een snelle melodie en in weerwil van de titel is het een licht werkje, met een soort humoristische meer…

Local Honey (Lesser Known Records/Thirty Tigers/Bertus) is de derde soloplaat van Brian Fallon. Volgens de blurb op het promo-exemplaar presenteert de voormalige voorman van The Gaslight Anthem een vorm van uitgeklede americana. De eerste woorden ‘In this life there will be trouble / But you shall overcome’ doen echter onmiddellijk de wenkbrauwen fronsen. De boodschap van When You’re Ready is atypisch voor americana, een muziekvorm waarin doorgaans de nadruk wordt gelegd op het onoverkomelijke van de problemen. Nou is afwijken meer…

Rock-’n-roll draait om opwinding, niet om perfectie. Dat wordt maar weer eens duidelijk met It’s Later Than You Think (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van Teardrop City. Dat zijn Tyler Keith, George Sheldon, Wallace Lester en Laurie Stirratt uit Oxford, Mississippi. Bekend van bands als Blue Mountain en Neckbones. Twaalf nummers die klinken als opnamen uit het oefenhok. Gammel en vals is de van Louvin Brothers bekende opener You’re Running Wild. Maar o zo fijn gezongen door Stirratt. Denk aan Hellcats en Freakwater. I’m A Sinner is een heerlijk meer…

Zwervers zijn het, al die artiesten die met gitaar langs de podia trekken. Op Drifters (Rootsy/Sonic Rendezvous) volgt Joe Nolan het treinspoor naar Rose Marie’s House. Hij drinkt er goedkope rode wijn, daar aan de rand van de stad. Hij blijft de hele nacht op. De Canadees zingt het een beetje als Joe Henry op diens debuut. Al die zwervers zitten nu noodgedwongen thuis door de coronacrisis. Ze zetten een camera neer in de huiskamer en nodigen fans online toch nog iets van een concertervaring te delen. Akoestisch veelal. Zo’n album is dit in de zomer van meer…