De vierkoppige formatie US Rails koos voor een overbekend beeld op de hoes; een in 1937 door Dorothea Lange genomen foto van twee mannen die door de berm langs een weg lopen. Rechts van hen staat een billboard met reclame van spoorwegmaatschappij Southern Pacific. Op Mile By Mile (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het beeld gespiegeld. Het bord staat nu links (op de achterkant van het klaphoesje) en de tekst is met Photoshop er opnieuw ingeplakt, omdat de tekst NEXT TIME TRY THE TRAIN en onderop RELAX Southern Pacific anders meer…

Voor de opnamen van hun vierde album voelden The Mastersons zich redelijk op hun gemak voordat ze de studio ingingen. No Time For Love Songs (Red House Records) kwam tot stand nadat het echtpaar Tanya Tucker had geholpen met haar comebackplaat While I’m Livin’. Shooter Jennings is deze keer de producer van dienst; hij was ook betrokken bij dat album van Tucker. Nieuwe inzichten levert die samenwerking niet op. Chris Masterson en Eleanor Whitmore doen wat ze nu al sinds 2012 doen. De sound van het stel schurkt aan tegen The meer…

Red Tail (Dancing Eagle/Thirty Tigers/Bertus) is het nieuwe album van Dave Simonett, die we kennen van Trampled By Turtles en Dead Man Winter. Als druppels die van een paraplu spatten terwijl je het ding uitschudt, stuiteren de gitaarnootjes je tegemoet op Revoked. Daarna heeft Silhouette een ijle gitaarsolo als het condensspoor achter een vliegtuig, terwijl de gitaarnoten op By The Light Of The Moon als een glinsterende streng oplichten onder het schijnsel van de maan. Op Western Wind And The Sunrise is het geluid achter de piano vooral meer…

De Australiër Carus Thompson trok naar Engeland om Shakespeare Avenue (Mind’s Eye Records) op te nemen. De sterk door Engelse folk beïnvloede singer-songwriter wilde zo dicht mogelijk bij de bron komen. Dus nam hij zijn hele familie mee naar Dartmoor, in het zuidwesten van het Verenigd Koninkrijk. Daar zocht hij verder naar de wortels die door mensen als Richard Thompson en Christy Moore waren blootgelegd. Ship To Come In opent met frisse percussie, waarover een ietwat verkouden stem klinkt. En verder brengt het een sprankelende melodie. Thompson meer…

Het is funky. Het is groovy. Het is bluesy. Maar het is geen country. Kingdom In My Mind (Honey Jar Records/Thrity Tigers/Bertus) kwam tot stand tijdens een serie sessies waarbij The Wood Brothers flink aan het improviseren sloegen. Zo is Don’t Think About My Death een en al vrijheid. Rauw als de hel. Alsof Mississippi blues is verplaatst naar de jungle van Afrika. Little Bit Broken komt met staande bas, gitaarnoten die met effect van de snaren spatten, een mondharmonica en vooral ook een soulkoortje. The One I Love is een kaal nummer, een beetje zoals Ry Cooder in zijn meer…

De pauze die The Deslondes namen stelde Sam Doores in de gelegenheid om aan de nummers te werken die toch al niet geschikt waren voor zijn band. Aldus vonden die hun weg naar het titelloze solodebuut Sam Doores (New West/PIAS). De Amerikaan nam het album grotendeels op in Berlijn in de pas geopende studio van Anders ‘Ormen’ Christopherson, die als producer fungeerde. Nadat er ook in Nashville nog wat op de band was gezet, werd in New Orleans de boel afgerond. Het leverde een rijk klankenpalet op. Dat heeft alles te maken met de meer…

Op de website van Wade Parks staat helemaal onderin naast zijn mailadres de tekst: ‘There will be no bad talk or loud talk in this place’. Kenners weten dan direct dat we deze Parks in Lubbock, Texas, kunnen situeren. Het is een verwijzing naar een bordje dat hing in het restaurant Stubbs BBQ. Het is te zien op een foto op de achterkant van het titelloze debuut van Joe Ely, die bevriend was met eigenaar C.B. Stubblefield. Met het vorig jaar verschenen Guarding The Old Ways (eigen beheer) introduceren we Wade Parks op deze site en nemen tegelijk diens album Tillers (eigen meer…

De wijze woorden van Nanci Griffith uit het titelnummer It’s A Hard Life (Puff Bunny Records) zette Ruby Lovett achterop de hoes. ‘If we poison our children with hatred / Then a hard life is all that they’ll know…’ Op haar dertiende formeerde de countryzangeres uit Mississippi haar eerste band, die optrad op een podium dat haar ouders hadden gebouwd in een hoek van de winkel die ze runden. Dorpse zaken komen langs op deze pure countryplaat, die werd opgenomen in Wimberley, Texas, en Nashville, Tennessee. Lovett zingt liedjes over de meer…

The Nashville Calling (eigen beheer/Sonic Rendezvous) noemde de Ier Ben Reel zijn negende album. Opgenomen in Nashville, vandaar. Maar opener All In Good Time zou je toch eerder situeren in New Jersey. Het arrangement. Het koortje. Daar hoor je toch vooral de invloed van Bruce Springsteen. In dat verband direct maar even noemen dat Garry Tallent bas speelt op deze plaat. Is een van de oprichters van de E Street Band, maar tegenwoordig vooral actief in Nashville. Tommy Womack en Will Kimbrough produceerden The Nashville Calling samen meer…

Jaron Reid Raven^sky is een ouderwetse bard. Hij is thuis waar hij zijn hoed aan de haak hangt. Hij voelt zich overal thuis, maar op het world wide web is hij op dit moment onvindbaar. Dat past wel bij I Can’t Take The Darkness Anymore (Standing Tall), een dubbel-cd met 25 nummers. Raven^sky maakte hiervoor muziek als Jaron Reid Rovensky. Hij laat zich door iedereen inspireren. Hij strooit in het cd-boekje met quotes en tekstflarden van mensen als Ralph Waldo Emerson, Leonard Cohen, Geronimo, Townes Van Zandt, meer…