Rare dromen die je je maar nauwelijks kunt herinneren, dat is het gevoel dat Tom Rodwell over wil brengen met zijn liedjes. Hij zoekt naar een groove om in te verdwijnen, maar niet zonder de controle te verliezen. Traag en slepend begint Wood & Waste (Fireplace) met Don’t Be A Fugitive All Your Life. Niet alleen zijn stem, maar ook zijn stijl doet hier sterk denken aan Stephen Stills ten tijde van Manassas. Het met een dwarse mellotron gebrachte Keep On Knockin’ ligt in het verlengde van het werk van Randall Bramblett. Ook Plenty Time houdt zich op langs de randen van jazzrock. Carry On wordt meer…

Corona betekende voor Iain Matthews en BJ Baartmans een overgang van comfort naar complot. Verscheen vorig jaar nog The New Mine van Matthews Southern Comfort, nu ligt er {Distant Chatter} van The Matthews Baartmans Conspiracy. De lockdown veranderde veel. Geen optredens. Matthews liet zijn gedachten over deze vreemde tijd de vrije loop en Baartmans zette zijn teksten op muziek. Met een multi-instrumentalist als Baartmans heb je de rest van de band (Matthews Southern Comfort) helemaal niet nodig om in de studio aan de slag te gaan. Matthews buigt zich in meer…

Lloyd Maines voegde op afstand best wat aardig spel op steelgitaar toe aan de nummers van Grace Morrison op Daughter (eigen beheer), maar het is niet genoeg om de klankkleur voldoende te beïnvloeden. Morrison is een singer-songwriter die woont op het schiereiland Cape Cod aan de Amerikaanse oostkust. Ze zingt met een nogal scherpe stem op het titelnummer waarmee het album opent. Op het volgende nummer, Lone Star, zoekt ze minder de scherpe punten op van haar bereik. Na die twee nummers met nogal doorsnee spel van Maines zoekt Morrison het op Alice in een heel meer…

In de jaren 60 stond George Enslē in Houston, Texas, al op het podium met mensen als Guy Clark en Townes Van Zandt. Het duurde tot 1980 voordat er een plaat van hem verscheen. Head-On heet die elpee, waarvan de acht nummers live op een recorder met twee sporen werden vastgelegd. Ook Be A Better Me (PuffBunny Records) werd live in de studio opgenomen. Het is zijn 16de werkstuk. Veel bekendheid heeft Enslē er niet mee verworven. Hier staat alleen dat debuut in de platenkast. Het verscheen destijds op Sawdust Records, een divisie van het Duitse Line Records. Op wit vinyl. Mooie plaat, maar meer…

In 2015 schreven we in de rubriek roundup al eens over Marco R. Wagner, een in Brazilië geboren singer-songwriter die al heel lang in Spanje woont. Door corona moest hij vrijwel alles alleen doen op Back To The Plow (Several Records). Dat ging hem meer dan aardig af. Schijnbaar moeiteloos speelde hij op alle instrumenten en zorgde hij ook voor de tweede stem en de koortjes. Op In The Middle Of The Night valt door die zanglaagjes zelfs wat aan Smokie te denken. Dezelfde lichtheid. Maar ook nog met een fraaie mondharmonica erbij. Het is een relaxte sound met het milde van oudere mannen die al meer…

De samenwerking met zijn ex op I Used To Be Pretty (zie recensie) van The Flesh Eaters is Chris D. (Desjardins) blijkbaar goed bevallen. En Julie Christensen ook. Want na die comeback in 2019 zijn ze nu terug met die andere gelegenheidsformatie: Divine Horsemen. En wederom zingen ze tegen elkaar op als twee steigerende paarden in een nachtelijke donderbui. Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix (In The Red Records/Konkurrent) biedt dwarse rock met roots; dat is wat anders dan rootsrock. De liedjes van punkdichter D., maar ook die van Christensen, komen op ons af als een meer…

Ook Long Haul (Black Hen Music) van John Wort Hannam kwam tot stand door te werken op afstand. De Canadees werkte thuis in Lethbridge, Alberta, en producer Steve Dawson deed zijn dingen in Nashville met musici die op veel van zijn producties te horen zijn. Die werkwijze stond een organisch eindresultaat niet in de weg. Dawson drukt zijn stempel zoals we van hem gewend zijn met bijdragen op een waslijst aan instrumenten. Daarmee landt de warme voordracht van Hannam in een warm bad. Meer dan tevoren stelde hij zijn eigen beslommeringen centraal in de liedjes. Voorheen vond hij meer…

Het verbaasde Jackson Melnick dat de oude bluessong John The Revelator nooit werd gespeeld in een bluegrass-setting. Dus deed hij het zelf maar. Hij herschreef de tekst grotendeels en schaafde ook aan het arrangement. Voor BMI was het voldoende om het op te nemen als een nieuw werkstuk. Vooral de banjo van Alex Leach op het nummer is fraai. Het debuutalbum Abilene (eigen beheer) van Melnick begint ermee. Daarna volgt wel een echt eigen liedje, Trouble. Dat handelt over de moeilijke tijden van boeren in de Owens Valley in Californië, die hebben geresulteerd in vele zelfmoorden. South Of My Soul is meer…

Met een box van drie cd’s (of vijf lp’s) eren collega’s het werk van de in 2019 op 50-jarige leeftijd overleden Neal Casal, de singer-songwriter die vooral faam vergaarde als gitarist in The Cardinals, de begeleidingsband van Ryan Adams.

Voor de Amerikaan Neal Casal was rockmuziek een ware obsessie. Op 12-jarige leeftijd kreeg hij niet alleen een gitaar, maar ook een exemplaar van de dubbelelpee Exile On Main Street van The Rolling Stones. Terwijl leeftijdsgenoten bezig waren met naar welke middelbare school ze zouden gaan, stond voor Casal al meer…