Met de band Tommy Tutone maakte Jim Keller in de jaren 80 powerpop. Daarna vertrok hij van San Francisco naar New York om er manager te worden van Philip Glass. In 2005 begon hij zelf weer muziek te maken en By No Means (Continental Song City) is zijn vierde plaat sindsdien. Keller speelt het cool. Hij combineert met speels gemak een grotestadsgeluid met countrysoul. Daarbij wordt hij geholpen door schoon volk. Mitchell Froom zat in de stoel van producer en nam ook plaats achter de toetsen en nog zo het een en ander. David Hidalgo van Los Lobos is meer…

Met het hoesontwerp van Bullseye (Soundly Music) schieten The Shootouts alvast in de roos. Wat een heerlijk fris design. En de honky tonk van dit gezelschap uit Canton, Ohio, past daar helemaal bij. Geen verschraald bier, maar Rattlesnake Whiskey. Donkere gitaarklanken leiden een typisch westernverhaal in over een moeder met een pistool die illegaal gestookte drank verkoopt. Op Another Mother worden herinneringen opgehaald aan een zorgeloze tijd waarin ‘barefoot in the backyard’ werd rondgehuppeld. Hurt Heartbroke is daarna een meer…

De pandemie bracht Annie Keating van New York naar het minder drukke Massachusetts. Daar streek ze neer in een boerderij waar ze inspiratie opdeed voor de vijftien nummers op Bristol County Tides (eigen beheer). Haar wat hese stem heeft soms wat van Marshall Chapman en dat is een fijne constatering. De liedjes hebben een bite; Keating zou ook heel goed frontvrouw van een newwaveband kunnen zijn. Third Street heeft er de benodigde spanning voor. Kindred Spirit is een langzame soulsong die begint als iets van J.J. Cale. Op Song For A Friend steekt ze meer…

Als het over Oklahoma gaat op deze site, dan valt meestal de term red dirt. Die omschrijving gebruiken rootsmusici uit de ten noorden van Texas gelegen staat voor hun muziek. Jesse Aycock ook. Maar als het over Oklahoma gaat, dan zou je het ook kunnen hebben over powerpop. Dwight Twilley, Moon Martin, 20/20, zomaar wat namen die daar vandaan kwamen. Als je Jesse Aycock hoort zingen, dan denk je: powerpop. Die hoge stem past daar helemaal bij. Jesse Aycock (Horton Records) heeft ook beslist momenten dat hij red dirt en powerpop meer…

Rondrijden met de kap van je cabriolet naar beneden. Liedjes op de radio. Een koortje. FM-rock. Een vloeiende gitaarsolo. Zo begint The Ghost Light (Fluke Records) van Bob Bradshaw. De Ier die al ruim dertig jaar aan de oostkust van Amerika woont neemt ons deze keer mee naar de westkust. Zijn albums zijn eigenlijk altijd de moeite waard. Zijn nummers zijn soms wat soft en jazzy, maar ze trekken voorbij als een plezierige Dream. En dan is zo’n liedje ook zo weer Gone, want toetsen en slidegitaar spreken daar weer een heel andere taal. Blue sluit meer…

Traditionele muziek waar de traditionele elementen met krachtige tikken uit zijn geslagen. Met die treffende omschrijving komt Kenny Feinstein, oprichter van de band Water Tower, voor de muziek op Fly Around (Dutch Records). Noem het een folkplaat. Noem het een bluegrassalbum. Maar dan wel een met Don Bolles van de legendarische punkband The Germs als producer. Die drukte zijn stempel, zo is Mile High Club een geluidscollage met vliegtuigen die landen en opstijgen van de luchthaven van Los Angeles. Ron Reyes van de al even legendarische meer…

In de bespreking van het uitstekende Television Static keken we al uit naar het derde album van Daniel Young. En dat is nog beter dan we voorzichtig al durfden te hopen. The World Ain’t Gonna Wait (eigen beheer) is zo’n plaat die het goede van altcountry en countryrock verenigt. Sadler Vaden (uit de band van Jason Isbell) legt heerlijke gitaarlijntjes neer op het titelnummer. Een orgel (Trevor Healon van Band Of Heathens) erbij en een hamerende piano op de achtergrond. Denk aan Neal Casal. Denk aan The Band. Grote namen inderdaad, maar meer…

Dertien jaar pauze nam Doug Hoekstra na Blooming Roses uit 2008. Van zijn acht studioplaten tot dat moment staan er hier drie in de kast. Maar het was al even geleden dat ik Rickety Stairs (1996), Make Me Believe (1999) of Around The Margins (2001) eruit had gehaald. Dus was het eerlijk gezegd best even wennen aan deze nieuwe: The Day Deserved (Continental Song City). Het is niet een album dat direct diepe indruk maakt. Toch sluit het wel degelijk aan bij hetgeen Around The Margins, van die drie genoemde cd’s zijn meest overtuigende, te bieden meer…