De hippie-ouders van Jesse Brewster trokken van Californië naar Hawaï en weer terug. Op zijn twaalfde had Jesse op tien scholen gezeten. Een constante was er vooral in de vorm van muziek. Zijn ouders draaiden Willie Nelson, Rolling Stones, Beatles, Tom Petty, Fleetwood Mac, Bob Marley en Eagles. The Lonely Pines (Crooked Prairie Records) biedt dan ook vertrouwde klanken. De Californische countryrock klinkt niettemin fris genoeg. Brewster heeft een soepele stem, die hij makkelijk om hindernissen slingert. Die volstrekt natuurlijke wijze van zingen doet meer…

Even herhalen: Tommy Oberon schrijft de muziek, Rebecca Rose de teksten. Daarmee houdt het voor haar op. De groepsnaam Oberon Rose benadrukt haar belangrijke rol. Wat een lekkere liedjes leveren ze samen af. Pure pop. Holographic Blues (ThouArt Records) is een must voor liefhebbers van powerpop. Net als hun vorige plaat Tell Me All About It trouwens. Een gitaar snijdt door Sinner, Miss Lonely Heart heeft dubbellaagse zanglijnen. Er zijn heerlijke koortjes en gitaarakkoorden die je meenemen over American Avenue. Het is een wereld waar Falling Up de meer…

De praatzingende Craig Finn schetst een troosteloos beeld van Amerika. Zijn liedjes gaan over dolende personages die foute beslissingen nemen. De zwalkende figuren op weg naar nieuwe ontberingen hebben slechts een houvast; de aanzwellende composities lijken een uitweg te bieden. De muziek op Open Door Policy (Positive Jams/Thirty Tigers/Bertus) van The Hold Steady vormt meer dan eens een contrast met de inhoud. Juist als Finn schrijnende toestanden beschrijft, komt een woohoo-koortje om de hoek kijken of bieden blazers tegenwicht. De meer…

Een toonhoogte. Een tempo. Zo beleeft Jack Cade de lockdown. En zo klinkt dus ook The Death Throes Of A Jaded Empire (eigen beheer) van deze Britse artiest. Met een donkere, grommende stem praatzingt hij over het verval van Engeland. Over de verlopen kustplaats waar hij opgroeide bijvoorbeeld (The Amber Lights). Cade is tot het besef gekomen dat de geschiedenis is geschreven door de winnaars. De ongemakkelijke waarheid wordt begraven of weggepoetst. Eerst ga je daar in mee, maar als je dieper graaft kom je tot andere meer…

Jon Snodgrass vormde in 1996 de band Drag The River met Chad Price van de band All. De punkers namen met Hobo’s Demo’s een alternatieve countryplaat op die pas in 2000 daadwerkelijk op cd zou verschijnen. Punk en country zijn nog altijd de belangrijkste elementen op Tace (Hometown Caravan). De lijntjes naar vroeger zijn er nog volop, mede door gastrollen van mensen met een verleden bij All of Descendents, Gwar, Lagwagon en ook Drag The River. En John Moreland stuurde zijn vocalen op voor het nogal onduidelijke nummer BoyzIIMen. Op Tace van Jon meer…

Twee keer platina was er voor Shooting Rubberbands At The Stars van Edie Brickell & New Bohemians. Kan me niet heugen wanneer ik die plaat uit 1988 nog op de draaitafel heb gelegd. Zal toch zeker zo’n twintig jaar geleden zijn. En vandaag dus weer. Het debuut van deze Texaanse en haar band krijgt 4,5 sterren op AllMusic, maar mijn hernieuwde kennismaking met Brickell riep geen enkel enthousiasme op. Dat moest ik toch nog even weten voor mezelf, want de nieuwe plaat Hunter And The Dog Star (Shuffle Records/Thirty Tigers/Bertus) meer…

De Amerikaan Daniel Nestlerode woonde jaren in Engeland, ontmoette daar zijn Franse vrouw en verhuisde met haar naar Frankrijk in verband met de brexit. Windrush (Clunk & Rattle Records) is een folkplaat waarop van al die landen wel wat is terug te vinden. Nestlerode zingt enkele liedjes in het Frans, zoals het door Victoria Vox geschreven C’est Noyé. Al te vaak doet hij dat niet; zo’n tien jaar geleden sprak hij nog geen woord Frans. De folkklanken zijn lichtjes verbonden met Engelse en Ierse tradities, maar net zo goed geworteld in Amerikaanse grond. De meer…

Behoefte aan een fijn stukje indie gitaarrock met een scherpe rand? Dan is My Colors Dark (First Cold Press) een aanbevolen album. Van Sean O’Brien And His Dirty Hands. Over O’Brien hebben we het wel vaker gehad op deze site. Dat hij in True West zat, maar uit die band stapte voordat ze een debuutplaat maakten. De artiest uit Californië maakt nog altijd muziek met een goeie drive, ook al begint hij met een nummer met de titel Master Of The Slow Burn. Er zit iets van paniek in die stem, dat geeft het een punky gevoel. Nog altijd is het geluid verankerd in de paisley meer…