Live-albums; het is natuurlijk altijd een beetje tweede keus. Er gaat niets boven het zelf meemaken van een optreden, maar soms zit het er gewoon niet in. Omdat je dat niet kan, omdat de artiest niet naar de Lage Landen afreist of omdat er een coronapandemie is. En dan nog: levert een live-album een betere plaat op dan de studio-albums? Vaak niet, maar bij Nobody’s Darlings (Live From Memphis) van Lucero kan die vraag bevestigend beantwoord worden. Op 9 december vorig jaar speelde de band uit Memphis het hele album Nobody’s Darlings integraal tijdens een via het scherm bij te meer…

Op het debuut van het uit Eindhoven afkomstige Aidan & the Wild, Revelation Never Came (Revanche Records) staat What It Ain’t, een nummer dat ongetwijfeld behoort tot het mooiste wat er dit jaar in het Nederlandse americana-landschap is verschenen. Het liedje zingt Aidan & the Wild, oftewel Diederik van den Brandt, samen met Dési Ducrot, Baptiste W. Hamon en Bobbie (die net als Hamon ook Frans is). Om de beurt een couplet. Hierdoor doet het denken aan de klassieker Highwaymen door The Highwaymen. Het is gelukkig niet het enige sterke nummer op dit meer…

Jenny Don’t and the Spurs is een bandje uit Portland, Oregon, waarvan al sinds het begin in 2012 de spil gevormd wordt door bassist Kelly Halliburton en zangeres Jenny Connors. Laatstgenoemde heeft zich voor dit combo vernoemd naar de band Don’t waarmee zij eerder plaatselijk furore maakte. Het kwartet wordt gecomplementeerd door gitarist Christopher March en veteraan-drummer Sam Henry (hij drumde nog bij o.m. The Wipers). Fire On The Ridge (Fluff & Gravy Records) is hun derde album, waarop een lekkere mix te horen is van cowpunk, rockabilly en meer…

Het is inmiddels al drie jaar geleden dat Kacey Musgraves haar album Golden Hour uitbracht. Bij de recensie daarvan schreef ik toen dat een groot deel van de liedjes ingegeven werd door haar pasgesloten huwelijk (met Ruston Kelly). Dat huwelijk is ondertussen alweer ontbonden en de 15 nummers van de opvolger Star-crossed (Interscope) hebben die echtscheiding als onderwerp. In het nummer What Doesn’t Kill me zingt ze letterlijk: “golden hour faded black”. Er wordt met enige weemoed teruggekeken op de tijd dat het nog goed was, de echtscheiding zelf is onderwerp en ook de eigen schuld meer…

Toevalligerwijze kwam Welcome Home (eigen beheer) van Doc Oliver uit tijdens de terugtrekking van de Amerikaanse troepen en de daaropvolgende evacuatie van alle westerlingen en daaraan gelieerde Afghanen. Het was passend. Je zou het misschien zelfs wel kunnen opvatten als de soundtrack van die hele toestand. Maar het doet er niet toe: de plaat is ook zonder die duiding gewoon geweldig. Doc Oliver is een voormalige hospik (vandaar ‘Doc’) bij de mariniers die twee jaar in Afghanistan diende. Om medische redenen werd hij uit dienst ontslagen (PTSS). Als vorm van meer…

Voor ongecompliceerde rock ’n roll en country bent u bij The Burner Band aan het goede adres. Het debuut van de Engelse band, getiteld Signs And Wonders (Shed Load Records), staat er namelijk vol mee. Het begrip ‘band’  is overigens een beetje dik aangezet want in feite is het een duo, bestaande uit Lewis Burner (zang, diverse snaarinstrumenten) en Ian Blackburn (bas, drums en zang), dat met hand- en spandiensten (pedal steel) van twee bevriende musici dit album heeft opgenomen. In elk geval lijkt het spelplezier hier uit de groeven te spatten. Door de staande bas van meer…

Sturgill Simpson doet wat hij wil, zoveel is wel duidelijk na de twee recente bluegrass-albums en het classicrock album van daarvoor. Zijn nieuwste worp, The Ballad Of Dood & Juanita (High Top Mountain Records/Thirty Tigers) borduurt voort op de bluegrass-albums en is deels ook opgenomen met de zelfde crew als die albums (dus met o.m. Tim O’Brien en Sierra Hull). Toch is de insteek een andere, want dit nieuwe album is een conceptplaat. Het vertelt het verhaal van Dood (deels Native American) en zijn vrouw Juanita. De laatste wordt ontvoerd, waarbij Dood wordt meer…

Matthew Milia is schrijver bij een reclamebureau in Detroit en een van de oprichters van de countryfolkband Frontier Ruckus. Uit dien hoofde reisde hij de halve wereld rond (althans voor de… nou ja u weet wel). Keego Harbor (eigen beheer) is zijn tweede solo-album. Voor iemand die zijn wereld door dat toeren zo verbreed heeft was het aanlokkelijk om juist weer liedjes op te nemen over het stadje waar hij vandaan komt. Keego Harbor dus, net ten noorden van Detroit. Zingend over de Salad bars in this frigid town / Where the repo’d cars are blood-red brown (Salad Bars). En liedjes over meer…