Kijk Sturgill Simpson daar eens op z’n gemakje zitten. Hij is Cuttin’ Grass, bluegrass in dit geval. Wie Simpson al een tijdje volgt weet dat de man er alles aan doet om zijn carrière zelf vorm te geven en zo veel mogelijk doet om uit de klauwen te blijven van de muziekbusiness. Als dat betekent dat hij een lomp rockalbum wil maken, zoals het vorig jaar uitgebrachte Sound & Fury, dan moet het maar. Zijn volgende stap is dit album waarop hij 20 oude liedjes van hem verbluegrassed. Dat wil zeggen nummers van al zijn vorige albums behalve Sound & Fury. En een meer…

Vier jaar geleden was het dat Lydia Loveless haar vorige album uitbracht. Sindsdien is er veel veranderd in het leven van de dertigjarige Lydia Ankrom (zoals in haar paspoort staat). Ze scheidde haar man, bassist Ben Lamb, en verhuisde van Columbus, Ohio naar North Carolina. Een paar weken geleden bracht ze haar vijfde album uit, Daughter (Honey, You’re Gonna Be Late). Een album waarop ze onder meer die gebeurtenissen aansnijdt. Ook dit deze nieuwe plaat is Loveless behoorlijk openhartig. Het begint al in het openingsnummer meer…

Altijd leuk als favoriete artiesten zich kunnen herpakken na een teleurstellend album. Dat blijkt bij beluistering van Forever Worse Better van Great Peacock. Want dit is echt veel beter dan de voorganger Gran Pavo Real, waarop Andrew Nelson en Blount Floyd zich overschreeuwden. Zij worden op dit album begeleid door het nieuwe bandlid Frank Keith IV (bas) en hand- en spandiensten worden verricht door o.a. Adam Kurtz (pedal steel, ex American Aquarium) en gitarist Sadler Vaden (uit Jason Isbell’s Unit 400). Resultaat is een verzameling van 10 gevarieerde meer…

Het zijn prachtige tijden voor de liefhebbers van Gillian Welch. Amper negen weken geleden verscheen de eerste set niet eerder uitgebrachte liedjes (recensie), en nu al ligt Boots No. 2, The Lost Songs, vol. 2 (Acony Records) in de spreekwoordelijke winkel. Ze komen uit dezelfde sessie in december 2002, opgenomen met levenspartner/gitarist Dave Rawlings en ademen dan ook dezelfde sfeer uit. Ook weer mooi, maar bij beluistering net niet van het niveau van vol. 1. En dat zit ‘m ook met name in het feit dat er minder meer…

En daar is ineens een verrassingsalbum van de Drive-By Truckers, slechts negen maanden na het uitbrengen van The Unraveling. Tsja, je moet wat als de optredens wegvallen. Bovendien is er voldoende in de wereld aan de hand om je over op te winden. En dat doen Mike Cooley en Patterson Hood. Overigens waren zeven van de negen liedjes op dit The New OK al opgenomen tijdens dezelfde sessies als van The Unraveling en zijn er dus slechts twee echt nieuw. Dat zijn Watching The Orange Clouds, dat Hood schreef in het weekend na meer…

Over Waylon Payne en zijn album Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me (Carnival Recording Company/Empire) valt veel te vertellen. Allereerst over Payne. Hij is de zoon van Jody Payne, jarenlang gitarist in de band van Willie Nelson, en van zangeres Sammi Smith, die in 1971 een kneiterdikke hit had met Help Me Make It Through The Night. Omdat zijn ouders altijd op tournee waren werd hij opgevoed door een streng gelovige oom en tante. Die braken echter met hem toen hij op zijn 18^de uit de kast kwam en bovendien een sterke voorliefde voor drank en meer…

Another year, another Will Johnson record. Daarmee zou een recensie eigenlijk kunnen volstaan. De kenners weten dan genoeg. Will Johnson, de singer-songwriter uit het Texaanse Austin, levert namelijk altijd kwaliteit. Zo ook deze keer met El Capitan (eigen beheer). Wat wel anders is ten opzichte van eerder plaatwerk, is dat de liedjes op deze nieuwe schijf een stuk ingetogener zijn. En akoestisch. Dat heeft ook te maken met de tijd waarin we leven. De songs werden coronaproof in drie dagen op genomen in de Ramble Creek Recording Studio van producer/toetsenist meer…