Wat een fantastische plaat heeft Benjamin Tod (volledige naam, echt waar, Benjamin Tod Flippo) gemaakt. Het is zijn tweede en heet A Heart Of Gold Is Hard To Find (Anti-Corporate Music). In de 10 liedjes hoor je alleen Tod en zijn akoestische gitaar, en toch boeit het album van de eerste tot en met de laatste noot. Tod deelt hier een mokerslag uit. De melodieën zijn sterk, het gitaarwerk is naar behoren maar het zijn vooral de teksten waarmee hij overtuigt. Zeker als je iets weet van de achtergrond van de man. Hij werd van de middelbare school meer…

Het is inmiddels bijna drie Amerikaanse presidentsverkiezingen geleden dat Jennie Stearns, of beter gezegd Jennie Lowe (gescheiden en opnieuw getrouwd) een album uitbracht. Nu ligt er Ghost Tracks (eigen beheer) en het is een werkelijk prachtige plaat geworden. De uit Ithaca, New York, afkomstige Lowe legt ziel en zaligheid in de sober maar uiterst smaakvol aangeklede liedjes. Voor de begeleiding zorgden Tyler Ramsey (ook Band Of Horses) op gitaar en Greg Evans op drums. Maar het is misschien nog wel het prachtige subtiele meer…

Na de Birds Of Chicago zijn er nu ook de Birds Of Ontario. Net als die uit Chicago zijn de Birds of Ontario een duo, Joe Roncetti en Eric Grosvenor. Maar die uit Ontario tappen wel uit een heel ander vaatje dan hun soortgenoten uit zuidwestelijke richting. Op het ongetitelde debuut (eigen beheer) grossieren Roncetti en Grosvenor in lekkere (country)rock ‘n roll. Hier en daar een beetje retro want in sommige nummers klinken invloeden uit de jaren 70 door. En de Stones vormen ook een inspiratiebron. Niet alleen in de rocknummers maar ook meer…

Veel mensen kijken met verbazing, walging en/of woede naar wat er gedurende de afgelopen jaren in de VS aan het gebeuren is. Niet alleen hier in Europa, maar ook in de VS zelf. De mannen van de Drive-by Truckers draaien er in de songs van The Unraveling (ATO), hun 12^de album, ook niet omheen. De voorganger, American Band, was al politiek geladen, maar op deze nieuwe plaat is vrijwel elk nummer een felle aanklacht tegen het Amerika anno nu. White supremacy, immigratiepolitiek, drugsgebruik, wapengeweld, het komt allemaal aan bod. Opvallend meer…

Torgeir Waldemar’s debuut uit 2014 was overweldigend goed. No Offending Borders uit 2017 was wat harder maar ook prima. Met zijn derde, Love (Jansen Records/Suburban), keert hij weer een beetje terug naar de sfeer van het debuut. Love kent 8 nummers, maar daar zitten 2 korte instrumentale intermezzo’s en een intro bij. Slechts 5 echte liedjes dus. De kenner van Waldemar’s eerdere werk weet dat dat lange uitgesponnen nummers zijn (het kortste duurt altijd nog vijfenhalve minuut). Folkrock met de (vooral elektrische) gitaar als belangrijkste meer…

Wat weten we van Doug Tuttle? Niet bijster veel: hij woont in de buurt van Boston, is nog  betrekkelijk jong, komt uit de psychedelische rockwereld en Dream Road (Burger Records) is zijn vierde soloplaat. Wat moet u weten? Dat dit Dream Road een zalig plaatje is dat bij elke draaibeurt aan kracht wint. Het album biedt 10 liedjes in een half uurtje. Dromerige gitaarliedjes, waarbij qua vergelijking te denken valt aan het laatste werk van The Bony King Of Nowhere of de vriendelijke kant van Kurt Vile. Het is alsof je bij beluistering een boswandeling maakt in de meer…

Het is 9 januari 2020 en nu begint al de grote inhaalslag met recensies van albums uit 2019 waarvan we denken dat die hier besproken moeten worden Atlanta Millionaires Club (Secretely Canadian) van de –u raadt het al- uit Atlanta afkomstige Faye Webster is zo’n album. Het verscheen al in mei van vorig jaar maar is toen onder onze radar doorgevlogen. Atlanta Millionaires Club is een intrigerende plaat waarop Webster op interessante wijze americana vermengt met R&B. Dan bedoelen die jazzy hedendaagse arrenbie en dus niet het rauwe meer…

Met Sometimes I Just Don’t Know van Bryan Estepa kijken we al voor de derde keer in korte tijd (na Fallon Cush en Josh Rennie-Hynes) naar Australië. De uit Sydney afkomstige Estepa draait al een jaar of 15 mee in de onafhankelijke muziekscene down under en dit Sometimes I Just Don’t Know is  zijn 6^de album. En wat een heerlijke plaat is dat geworden. De 10 nummers hangen op intelligente wijze net tussen altcountry en powerpop in. En ze nodigen vrijwel zonder uitzondering uit om hard afgespeeld en luidkeels meegezongen te worden. Neem nu meer…