Bij de naam Honey Harper denk je toch eerst aan een vrouw. En niet aan een in Londen wonende Amerikaanse jongeman. Ook de hoes van Starmaker laat een beetje in het midden of we hier nu met een man of vrouw te maken hebben. Die twijfel is weg zodra je Honey Harper (echte naam: Will Fussell) hoort zingen. Misschien nog niet in de openingssong Green Shadows waarin de zangstem in het begin sterk vervormd is. Daardoor niet het sterkste nummer van het album, zacht uitgedrukt. Maar daarna is het wel feest, hoor. In een interview gaf Fussell meer…

Best wel een beetje vergelijkbaar met de onderstaand besproken band Rookie, klinkt het eveneens ongetitelde album (Baby Robot Records) van de band Mail The Horse. Grote stads-countryrock die ouderwets en tegelijkertijd hedendaags klinkt. In de 10 songs sijpelt hier en daar ook een tikkeltje soul door (luister maar eens naar Kid Gloves), waardoor ook een band als Hollis Brown als referentie genoemd zou kunnen worden. Met die band heeft Mail The Horse ook de herkomstplaats gemeen: New York. Ze komen namelijk uit Brooklyn en zijn al 10 jaar bezig. Dat heeft meer…

Een rookie is in Amerikaanse sporttermen een nieuwkomer. Dat gaat ook prima op voor de ongetitelde plaat (Bloodshot Records) van de uit Chicago opererende band Rookie. Het is namelijk hun debuut. Maar het geluid dat je hierop hoort is zeker niet van een stel beginnelingen. De zes mannen presenteren twaalf songs die het midden houden tussen classic rock en alternatieve country. Zelf situeren ze hun muziek ergens tussen Big Star, Neil Young, Cheap Trick, the Allman Brothers en Thin Lizzy. Die laatste hoor ik niet gelijk terug, maar meer…

Family Business (eigen beheer) van de in Nashville gevestigde EG Vines is een genot om te beluisteren. In elk geval voor degenen die van singer-songwriters houden die telkens switchen tussen americana en rock, of de twee genres laten samensmelten in pakkende songs. Family Business is ook het volwaardige solodebuut van Vines die eerder een aantal jaar bezig was in een (southern) rockband (Bandoliers). Het album opent erg sterk met een nummer over slachtofferdenken, The Victim. Ook  de daaropvolgende songs, Love Is A Gift en meer…

Nathaniel Rateliff brengt meestal platen uit met zijn band The Night Sweats, rock ’n roll platen met veel soul en hier en daar een toefje country of blues. Maar zo nu en dan brengt hij ook solo materiaal uit dat hij niet passend vindt voor z’n Night Sweats. And It’s Still Alright (Stax) is zo’n album. Tijdens een retraite in 2017 schreef Rateliff een aantal nummers voor een volgend album van zijn band, maar er kwamen ook wat liedjes te voorschijn die daar minder voor geschikt waren. Zoals What A Drag dat over het einde van zijn 11 jaar durende relatie gaat. Zijn vriend meer…

Eerlijk gezegd dacht ik dat David Childers zijn gitaar al lang aan de wilgen gehangen had. Sinds midden jaren nul had ik al niks meer van ‘m vernomen. Beetje vreemd was dat wel want hij timmerde hier best aan de weg met relatief goed verkopende albums en regelmatige optredens. Maar misschien gaf de advocaat uit North Carolina toch meer gewicht aan zijn juridische carrière. Hier ligt evenwel ineens Interstate Lullaby, een album waarop Childers begeleid wordt door The Serpents. En wat blijkt, de man is juist advocaat af en heeft de afgelopen meer…

Nog eens een plaatje uit Portugal bespreken? Alleen als het de moeite waard is toch? Okee! The Gambler Song (Sony) van Mazgani is dat. Eerst maar even iets over Mazgani, oftewel Shahryar Mazgani zoals hij voluit heet. Werd in Iran geboren maar kwam na de revolutie van 1979 als kleuter met zijn ouders in Lissabon terecht. Maakte eerder al 5 albums (waarvan we de coversplaat Lifeboat ook al eens hier bespraken), en voegt met dit The Gambler Song weer een album met negen zelfgeschreven songs toe aan zijn oeuvre. Negen fijne meer…