Niks beter om de hitte het hoofd te bieden dan een klasse-gitaarplaat. Het ongetitelde debuut van het Canadese Espanola bij voorbeeld. Die gitaren en zo af en toe toetsen en pedal steel worden bespeeld door Aaron Goldstein, die je wellicht kent van zijn werk bij Daniel Romano en talloze andere acts. Hij nam zelf de afgelopen 5 jaar 11 zalige nummers op voor dit album. Daarbij put hij uit de hele rock ‘ roll geschiedenis. Je hoort bluesrock, rock, new wave, powerpop en country, op zo’n wijze bijeengesmeed dat het een onweerstaanbaar geheel wordt. Eerlijk gezegd; het meer…
“ I’m in a rock ’n roll band”, zingt Margo Timmins van de Cowboy Junkies vol overgave tijdens hun versie van Sweet Jane. Hoe waar, maar ook: hoe vreemd. Niks wijst er deze avond in Paradiso op dat we naar een optreden van een rock ’n roll band zitten te kijken. Inderdaad: zitten te kijken. In de grote zaal van Paradiso staan honderden stoeltjes. Op het podium is de band zelf ook gezeten. Alleen bassist Alan Anton staat het hele optreden, een beetje in een uithoek, geheel in zichzelf gekeerd belangrijk te zijn. Want de slowcore-country van de Junkies is voor een belangrijk deel op zijn partijen gestoeld (pun intended). De Cowboy Junkies zijn voor een belangrijk deel een familieband. Pete Timmins is de drummer en de links op het podium gezeten Michael Timmins de gitarist en songwriter van de band. De vaste toegevoegde 
Countrymuziek wordt door menigeen nogal eens geassocieerd met cowboys. Maar hoe vaak hoor je nu eens een cowboy muziek maken? Forrest VanTuyl is een soort van cowboy. Hij werkt 6 maanden per jaar bij een zogenaamd pack station, die ladingen per paard naar plaatsen in de wildernis van Oregon brengt die niet op andere wijze bereikt kunnen worden. “Bestaat dat nog?”, zul je je misschien afvragen. Klaarblijkelijk, zie onderstaand filmpje. De andere maanden van het jaar brengt deze VanTuyl onder de naam 
Walking In The Wild (CRS/Continental Europe), het derde album van 
Komende week gaat de korte toernee door Nederland van de Cowboy Junkies van start. Die brengt hen onder andere naar Paradiso in Amsterdam, waar ze op 13 juli zullen optreden. Daar zal natuurlijk een belangrijke plaats ingeruimd zijn voor de songs van het steengoede laatste album van de band: het vorig jaar, na zes jaar wachten, verschenen All That Reckoning. Daarop is het karakteristieke geluid van de Junkies te horen: prachtige rustige songs waarop de stem van Margo Timmins alle 
Vandaag voegde de organisatie van TakeRoot, dat op zaterdag 2 november plaats zal vinden in de Groningse Oosterpoort, vijf nieuwe namen toe aan het programma. De bekendste daarvan is die van Lilly Hiatt, die in 2017 een ijzersterk album (Trinity Lane) uitbracht. De andere vier toevoegingen zijn de Amerikaanse singer-songwriter Molly Tuttle, het vrouwelijke gezinstrio Joseph, voormalige Wild Rumpus-voorman Andrew Adkins en Orville Peck (foto), de vreemde gemaskerde countrycrooner uit Canada. Kaarten kosten €52,60 en zijn via 
Volledig over het hoofd gezien want Tamarock (eigen beheer) verscheen al in november 2018. Maar dat geeft niks want de nummers op dit album van 
Het was een lezer die me op Songs Of The Highway (eigen beheer) van 
West Towards South (Floating Records) is het nieuwe album van de uit San Francisco afkomstige 