Spades & Roses was het album dat we niet bespraken en dat zeker een recensie verdiende. Dat zou me bij het volgende album van Caroline Spence niet gebeuren. Welnu: hier is Mint Condition (Rounder). Wederom een album van grote schoonheid, hoewel gezegd moet worden dat er een paar draaibeurten voor nodig waren om tot die conclusie te komen. Dit derde album van Spence ontbeert namelijk zo’n absoluut prijsnummer als Hotel Amarillo dat op Spades & Roses stond. Deze nieuwe plaat gaat wel stevig van start met What You Don’t Know, waarop meer…

Met Unknown Skyline (Snaxville) leveren de dame en heren van Mighty Magnolias een meer dan prima opvolger af van het ook al niet misselijke Somewhere North Of Nowhere (2016, recensie). Wil je supermelodieuze alternatieve country? Dan moet je dus hier zijn, bij deze Noren. Het geheel hangt nu eens een beetje over naar ouderwetse country en dan weer naar sixtiesrock, maar blijft in principe recht door de Noorse altcountryland lopen. Het gezelschap knalt er met rockende Ain’t On The Run No More gelijk in. De sterke punten van de meer…

Omdat Tim Knol op het latere plaatwerk steeds meer afdreef van de country, verflauwde onze interesse op Altcountry.nl een beetje voor hem. Maar met Happy Hour (I Love My Label/Excelsior) heeft hij weer onze volle aandacht. Happy Hour is namelijk een onvervalst bluegrass-album, opgenomen met de Blue Grass Boogiemen. En de combinatie van Knol met het Utrechtse kwartet past wonderlijk goed. De wat nasale stem van Knol lijkt wel geschapen voor het genre, zeker in de snellere nummers zoals Crying Shame en Stars In Your Eyes. De muzikale meer…

Best dom, om als je jezelf Away With Birds noemt uitgerekend mij je cd te sturen om te laten recenseren. Toen ik mij eindelijk over mijn weerzin tegen de naam gezet had, was ik toch wel blij dat de Ierse broeders Carrie me hun ongetitelde werkstuk (eigen beheer) hadden gestuurd. Pat Carrie (gitaar, zang, percussie en banjo) woont gewoon in Ierland, maar John Carrie (gitaar, zang, bas, drums en percussie) heeft al jarenlang Amsterdam als verblijfsplaats. Het album is ook in de hoofdstad opgenomen, met behulp van Sjoerd Spoelstra (toetsen, melodica op meer…

Dee White is net 20, maar verlangt nu al naar vroeger. Naar the good ol’days, toen hij met vriendinnen in z’n oude brik naar het water hole reed om daar te zwemmen in the birthday clothes. Zo is te horen in Bucket Of Bolts. Overigens is White nogal een skinnydipper want ook in Wherever You Go wil hij al zijn kleren uittrekken om met haar te gaan zwemmen in de Rio Grande. Trouwens, luisterend naar zijn debuut Southern Gentleman, krijg je de indruk dat White sowieso een man van het verleden is. Het album is doordesemd van meer…

Twee jaar geleden gaven we drie sterren aan het debuut van Baptiste W. Hamon. Degenen die op deze recensie reageerden vonden dat veel te weinig. Zij kunnen nu gelukkig zijn want de opvolger, Soleil, Soleil Blue (Manassas/BMG), krijgt vier sterren. Verdiend, want dit album is nog een stuk sterker dan L’ Insouciance. Aan het concept is niets gewijzigd: Hamon brengt nog steeds Franstalige americana. Maar de Parisien lijkt steeds beter in zijn zelfgekozen niche te passen. Deze tweede plaat is, in tegenstelling tot de voorganger, in Frankrijk opgenomen met meer…

Karly Driftwood ging uit de kleren om haar dromen te verwerkelijken. En daar schaamt ze zich niet voor.  Als je geld moet hebben om je band op de weg te houden om je nummers te kunnen zingen, dan moet je soms naar  minder conventionele middelen grijpen, zo zingt ze in Stripped My Way To Nashville. Nee, Driftwood verhult niets en neem ook geen blad voor de mond. Op haar debuut, Too Mean To Die (eigen beheer), laat ze horen waar het op staat. No one fucks with my family / No one fucks with my friends / No one fucks with my dreams / Cause I’ve worked meer…