In de americana-versie van De Slimste Mens:
“Wat weet u van de Sons Of Bill?”
“Eh… da’s een Amerikaanse band rondom de drie broers Wilson, ehh… James en Abe en Sam, hun vader heette Bill, komen oorspronkelijk uit Virginia, kwamen in Nederland onder de aandacht met het album One Town Away uit 2009. Op Altcountry.nl schreven ze toen over gruizige gitaren, stampende drums, harmoniezang en sterke melodieën. Eh…. Pas!”
“Dat is juist, maar op het nieuwe album Oh God Ma’am (Loose Records) slaan ze een hele nieuwe meer…

Begin dit jaar verscheen al verscheen What’s It’s Like To Fly Alone, het in eigen beheer uitgebrachte derde album van de Texaanse countryzangeres Courtney Patton. Over haar vorige soloplaat So This Is Life waren we hier direkt zeer enthousiast (zie recensie). Nu moest de plaat echt z’n plekje bevechten. Maar uiteindelijk is dat gelukt. Het is natuurlijk die stem, die nog steeds even overtuigend is. Het waren echter de liedjes die meer tijd vroegen. Niet dat ze minder goed zijn dan op de voorganger. Patton schrijft indringend over allerlei aspecten van de meer…

“Ik kan niet verstaan wat je zegt. Ik zie je mond bewegen maar de jukebox staat te hard. Ik stel me dan maar voor dat je een keer wat aardigs zegt in plaats van: alles aan ons is verkeerd. En als ik dan niet het soort goede man voor je ben, laat me dan van je houden tot de juiste man langs komt.” Zo begint Till The Right One Comes Along, het derde nummer op Baby You Win (eigen beheer) van Cliff Westfall. Oh, wat houd ik van dit soort teksten. En dit debuut van de uit Kentucky afkomstige maar tegenwoordig in Brooklyn, New York wonende meer…

Het valt niet mee, om een recensie te schrijven over het nieuwe album van de Californische band Dawes. Het gezelschap rond de broers Taylor en Griffin Goldsmith levert met Passwords het zesde studio-album in negen jaar af. In 2016 verscheen nog We’re All Gonna Die, waarop de groep een nieuwe weg leek ingeslagen. Op Passwords (HUB) wordt weer afgeweken van die nieuwe, wat rockende koers. Mogelijk doordat de productie van plaat weer in handen werd gelegd van Jonathan Wilson, die ook in het beginperiode van de band zulks deed. Het resulteert in meer…

Traveller, dat is het samenwerkingsverband (ik laat de wat archaïsche term supergroep hier achterwege) tussen Robert Ellis, Cory Chisel en Jonny Fritz. Ellis en Fritz schreven een paar jaar geleden een aantal nummers samen tijdens hun gezamenlijke reis door India (een filmpje daarvan kon je al zien bij de recensie van Fritz’ laatste album). Daarna haalden ze Cory Chisel erbij, waarna Western Movies, het eerste product van hun samenwerking, werd opgenomen in Chisel’s studio in Wisconsin en uitkwam op zijn label. En wat een heerlijk meer…

De laatste recensie van een album van de Amerikaanse folkzangeres Ana Egge op deze pagina’s riep nogal wat reacties op. Ik concludeerde dat het werk van Egge niet makkelijk was, dat je ervoor moest “werken.” Eerlijk gezegd is dat ook bij haar nieuwste, White Tiger (Storysound Records), weer het geval. De plaat vraagt zeker een aantal luisterbeurten voordat je ‘m je eigen kunt maken. Niet dat het ingewikkelde songstructuren zijn, maar de composities zijn gewoon onnadrukkelijk. Het nummer dat het meest in het hoofd blijft zitten is I’m Goin’ Bossa Nova, door de langgerekte meer…

Het Culberson County waarover Red Shahan zingt op zijn album Culberson County (Thirty Tigers), is gelegen in het westen van Texas. Het is een enorm grote gemeente, maar verschrikkelijk leeg. Er wonen net 2000 mensen en het inwoneraantal gaat sinds 1990 gestaag achteruit. De uit Texas afkomstige Shahan wil het ook graag zo houden. Let’s keep the lonely places lonely as long as we can, zingt hij (met hulp van Bonnie Bishop). Daar klinkt ook een mooie weemoedige slidegitaar bij. In het volgende nummer, How They Lie, vraagt een dochter aan haar vader meer…

Uit North Carolina komt het duo Dogwood Tales, bestaande uit Kyle Grim en Ben Ryan. Beide zingen en spelen akoestische gitaar, maar laatstgenoemde neemt ook graag een elektrische gitaar ter hand.  Niet op een zwaar rockende wijze, maar meestal ingetogen. Op hun debuut Too Hard To Tell (Chrystal Pistol Records) krijgen ze bovendien hulp van een handvol bevriende muzikanten die onder meer drums, bas, toetsen, pedalsteel en harmonica toevoegen. Het resulteert in een album met heerlijk zwierige en melodieuze meer…