The Equatorial Group noemt haar (tweede) album Apricity (eigen beheer). Dat is een weinig gebruikt woord in de Engelse taal. Het betekent zoiets als de warmte van de zon in de winter. In die zin is het natuurlijk niet het juiste seizoen om Apricity juist nu, begin juni, uit te brengen. Aan de andere kant, je kunt je er wel iets voorstellen ten aanzien van de muziek die The Equatorial Group op dit album laat horen. En moeten ze dan tot hartje winter wachten? Er zit soms een zekere verstildheid in, alsof het land onder een laagje sneeuw bedekt ligt, terwijl de vocalen, vooral die van meer…

Butter (eigen beheer) is de derde soloplaat, na Oklahoma Lottery (’14) en Country Songs (’16), die Karen Jonas uitbrengt. Ze bezingt hierop de uitdagingen die de combinatie van moederschap en muzikante met zich meebrengt. Het is ook een album waarop ze haar muzikale koers een beetje verlegt, want naast country laat ze nu ook wat jazz en ragtime toe in haar liedjes. Dat is zeker welkom want de liedjes waarop de uit Virginia afkomstige Jonas zich toelegt op country(rock) op dit album zijn niet erg bijzonder. Uitzondering daarop is Gospel Of The Road, mede meer…

Met Sparrow (Warner Bros) van Ashley Monroe hebben we weer een echt countrypop-album in handen. Monroe schreef de songs voor dit Sparrow na een periode van intensieve therapie. Bovendien was ze zwanger van haar eerste kind. Het is daarom niet verwonderlijk dat veel van haar nummers op dit nieuwe album – haar vierde – gaan over de verhouding tussen ouder en kind. Monroe’s vader overleed toen ze 13 jaar oud was. Haar moeder stortte daarna volledig in zodat Monroe een tijd op haarzelf was aangewezen. Mother’s Daughter, Orphan, meer…

Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van Great Peacock (uit Nashville). Het vorige album van deze band, Tennessee, had ik nog jubelend beschreven. Ik was flink onder de indruk van hun inventieve songs en mooie samenzang. Dit nieuwe meer…

Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van Charley Crockett aanschaffen. De heren Stoffer en Bentz zouden namelijk iedere week wel een track van dit werkelijk heerlijke album hebben kunnen draaien. Country, soul, blues en rock-’n-roll, het staat er allemaal op. En lekker stoffig en direct, alsof het in één take op de plaat is gezet. Maar ook allemaal heel relaxed, dat komt voornamelijk door die stem van Crockett, die vergelijkingen oproept met die van meer…

Volgens Rolling Stone is Ashley McBryde ‘an Arkansas red-clay badass’ en maakt ze ‘no-bullshit country’. Beter kunnen we het zelf niet zeggen. Voortreffelijke country ook. Topspul. Mochten wij het voor het zeggen hebben dan klonk radiovriendelijke country altijd zoals op Girl Going Nowhere (Warner Nashville). Pakkend en uitbundig met stevige gitaren of juist gevoelig met ingehouden instrumentatie. Niks moeilijks aan, geen fiddles, geen steelgitaar, alles recht voor zijn raap. En ondertussen wel de drugscrisis zoals die op het Amerikaanse platteland heerst aan de orde meer…

Plutonic Friends (Voices of Wonder) van Robert Moses & the Harmony Crusaders is een bijzondere plaat. Dat begint al bij de hoes. Mag ik dat zeggen: een lelijke hoes? Jazeker, dat mag hier bij deze tekening van een aantal inboorlingen in een niet passend Amerikaans woestijnlandschap in afschuwelijke kleurstellingen. Maar dan waar het om gaat: de muziek. Om het simpel te houden en u enige richting te bieden, noemen we het psychedelische country- en/of folkrock. En die is een stuk beter dan de hoes doet vermoeden. Robert Moses is een uit Chicago afkomstige meer…