‘Not Fade Away’ stond er op de gevel van Antone’s nadat het nieuws bekend werd dat Joe Ely op 15 december was overleden. Een mooi saluut aan de artiest die het in 2000 verschenen Live @ Antone’s in de bluesclub in Austin had opgenomen. Passend ook, die songtitel, want Ely heeft zijn hele loopbaan zijn diepe bewondering voor Buddy Holly uitgedragen. Antone’s was niet het enige podium waar hij werd herdacht. Elders in de Texaanse hoofdstad stond op de luifel van het Paramount Theatre ‘Joe Ely forever’ en daaronder vormden losse letters een tekstregel uit een liedje van hem: ‘Measure your riches by the ones you love’. Die strofe komt uit You Can Bet I’m Gone, te vinden op Satisfied At Last uit 2011. Daarin had hij het over de dood. Hij sprak een wens uit die op 9 februari werd ingewilligd; de dag dat hij 79 jaar zou zijn geworden.

Op zijn Facebookpagina maakte Sharon Ely bekend dat asresten van haar man in elf patronen waren gestampt die op zijn verjaardag in de lucht waren geschoten. Dat vond plaats op Flat Top Mesa, een tafelberg in West Texas. Zodat de resten van de Texaan werden verspreid over het land dat hij zo lief had gehad.

‘When I die, don’t toll no bells
Just put my ashes in some shotgun shells
Get all of my friends some windy day
To say goodbye and watch me blow away’

‘When the wind dies down and the day gets late
I’ll be all scattered all over the state
And you know which state I’m talking about
The place I love and can’t live without’

Joe Ely was altijd in de ban geweest van Flat Top Mesa. De berg met een plateau doemt in het vlakke land op naast US Highway 84 tussen de plaatsen Post en Fullerville. Volgens de overlevering kwam opperhoofd Quanah Parker er zo rond 1870 tot het noodlottige besluit om zich met zijn volk van Kwahadi Comanches over te geven aan de opdringerige blanke kolonisten. Op zijn laatste album Love + Freedom komt Ely nog op voor de oorspronkelijke bewoners van Amerika. ‘Here’s to the brave and courageous ones / Who settled this untamed land / Who only took what they could use / That passed from hand to hand’, zong hij op Here’s To The Brave.

Belangstelling voor andere mensen is altijd het startpunt geweest voor de liedjes van Ely. Hoe hij in het leven stond werd ook wel duidelijk uit de tekst van You Can Bet I’m Gone.

‘This ole world is a funny old place
We’re always running from place to place
You work and slave to try to ease your mind
The very things you strive for, you gotta leave behind’

‘What I know so far, near as I can tell
Heaven’s here on earth and the soul is it
Just the air we’re given and the stars above
You can measure your riches by the ones you love’

Je rijkdom kun je meten aan de mensen van wie je houdt. Die laatste regel van het tweede couplet is inderdaad een fraaie voor een eerbetoon, zoals op de luifel van het Paramount Theatre in Austin. Ely heeft een rijk en avontuurlijk leven gehad, maar het belangrijkste was misschien wel dat hij omringd werd door mensen die van hem hielden. En na zijn dood is wel duidelijk geworden dat dat er heel veel waren. Het aantal reacties van fans en collega’s op zijn heengaan is overweldigend.

Flat Top Mesa was het laatste podium voor Ely. Hoe toepasselijk; de man die zo hield van het kale, vlakke land van West Texas kreeg daar een natuurlijke verhoging om nog één keer het middelpunt te zijn van een knallend optreden. Dat was namelijk zijn passie: als een tornado het toneel innemen. Acteur Billy Bob Thornton, tevens een gepassioneerd rootsrocker, vergeleek Ely om zijn dynamische performances met Elvis Presley in de aankondiging van een later dit jaar te verschijnen documentaire over Ely, getiteld All Just To Get To You.

Die docu is iets om naar uit te zien. Ook de moeite waard is de drie uur lange Tribute to Joe Ely, een uitzending op KWVH, een radiostation in Wimberley, Texas. Die is te beluisteren op de website. Ga naar archive en scroll naar 19-2-2026. Met als uitsmijter een cover van het protestlied Eve Of Destruction van Barry McGuire, een opname van Ely uit 1966 die onlangs door Sharon Ely werd vrijgegeven.

Het idee om zijn asresten in de ruimte te laten schieten deed Ely op toen hij een krantenbericht las over iemand bij wie dat was gebeurd. Hij schreef er een liedje over. Met dus die bijzondere wens. In dat opzicht kan hij daar ergens boven de hand schudden van zijn goede vriend en collega Guy Clark. Die had al net zo’n macaber idee gehad, want hij droeg Terry Allen op om zijn as te verwerken in een van zijn kunstwerken. Allen vervaardigde daarop een sculptuur van een kraai, omdat het laatste nummer waaraan Clark had gewerkt Caw Caw Blues was. De Texaan maakte de compositie niet af, dat deed Rodney Crowell, die het op zijn in 2019 verschenen album Texas zette.

Guy Clark en Joe Ely hebben voldoende beleefd om nog heel vaak te kunnen napraten daar in het hiernamaals. Zo kunnen ze terugkijken op de vele concerten die ze samen gaven met Lyle Lovett en John Hiatt om maar eens wat te noemen. En ze zullen het vast en zeker nog wel eens hebben over Indian Cowboy, een liedje van Ely dat hij zelf helemaal vergeten was, totdat hij het op de radio hoorde in de uitvoering van Clark. Lang geleden had hij het eens gespeeld toen ze samen waren. Zodoende moest Ely het album Old Friends van Clark kopen om zijn eigen liedje weer te leren. Zijn uitvoering staat op Silver City uit 2007. Townes Van Zandt zou het trouwens ook nog opnemen.

Het lijkt wel of Ely na zijn overlijden populairder is dan ooit tevoren. Een beetje laat, maar niettemin een vorm van gerechtigheid. Vaste lezers van deze site zal het niet zijn ontgaan dat ik al veel langer een enorme fan ben van de man. Ik beschouw de Texaan als de aartsvader van de alt-country. Omdat er nog zoveel over hem te vertellen is, is dit de start van een serie verhalen over de Lord Of The HIghway, de Panhandle Rambler, de Crazy Lemon. Die stukken zullen ook over mijzelf gaan om duidelijk te maken hoe hij een rol heeft gespeeld in mijn leven.

Honky Tonk Masquerade, met die plaat begon het allemaal in 1978. Vandaar de vaste kopregel boven deze stukken. Daar zal ik een volgende keer uitgebreid op ingaan.

Ely is nooit bezig geweest met roem en fortuin. Keer op keer wenste hij niet te voldoen aan de voorwaarden die film- en platenmaatschappijen stelden. Van beperkingen wilde hij niet weten. Hij wilde juist ontdekken. Verder kijken dan de horizon. Experimenteren. Onbekende streken verkennen. Mensen ontmoeten. Observeren. Verhalen optekenen. Alles uit het leven halen. Nieuwe wegen inslaan. En dat heeft hij gedaan. Zodat hij bleef verrassen met nieuwe inzichten. Of zoals lezer Stijn jaren geleden in een reactie schreef: ‘Goeie gast, Joe Ely. Het enige wat voorspelbaar is aan die man is dat hij altijd weet te verrassen.’

‘When I say goodbye, you can bet I’m gone
When a lonesome freight train whistle blows its weary song
When I see the light of a brand new dawn
When I say goodbye, you can bet I’m gone
When I say goodbye, you can bet I’m gone’

De foto bovenaan dit artikel nam ik in 1996 tijdens een concert van Joe Ely in de open lucht bij Stubbs Bar-B-Q in Austin, Texas.