Coveralbums, wat moet je ermee? Anders dan in het verre verleden worden albums tegenwoordig vaak beoordeeld op de zelfgeschreven songs. Hoe goed zijn die? En hebben ze misschien betrekking op het eigen leven van de auteur? Een coveralbum komt er dan wat bekaaid vanaf. Voor Lifeboat (Sony) van Mazgani ben ik maar eens gewoon voor gaan zitten. “Kon ik ervan genieten?”, dat was de belangrijkste vraag. En die vraag kan met een voldragen ’ja’ beantwoord worden. 14 nummers, van Leonard Cohen, PJ Harvey, Otis Redding, Cole Porter en anderen worden door de zanger Mazgani tot een herkenbare verzameling gemaakt. Zijn bijzondere, breekbare voordracht met opvallende timing is daarvan de belangrijkste oorzaak. Maar ook het mooie, soms wat twangy gitaarwerk van Sérgio Domingues Mendes draagt daaraan bij. Het zorgt er bovendien voor de roots-accenten aan dit eigenlijk gewoon heerlijke album. Sommige nummers (her)kende ik niet, zoals Mining For Gold dat ook op The Trinity Sessions van de Cowboy Junkies staat. Of Chilly Winds Don’t Blow dat door Nina Simone bekend (nou ja) geworden is. En dan ineens die vonk van herkenning bij het bekende 500 Miles of Redding’s These Arms Of Mine. Mazgani is trouwens een Iraniër die na de revolutie aldaar in 1979 naar Portugal vluchtte. In deze tijden misschien nog een extra stimulans om dit album te gaan beluisteren. Maar, eerlijk gezegd, dat heeft dit Lifeboat helemaal niet nodig. De kwaliteit volstaat.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie