An Honest Effort (Black Hen Music) van Matt Patershuk gaat over mensen die proberen iets te bereiken. Ongeacht de uitkomst, het proberen is altijd de moeite waard. Die boodschap kreeg Patershuk mee van zijn opa. En de Canadees vond het een mooi thema voor een album. We maken kennis met Johanna en Sunny. Het leven kon beter zijn. Maar lukt ze dat ook? Jupiter The Flying Horse is een nummer dat over de grens van zes minuten gaat en van begin tot eind denk je dat je naar Jerry Jeff Walker luistert. Het gaat over een hengst bij het Barnum & Bailey circus dat een oogje heeft op een merrie die meer…

Elliott Smith had een liedje met de titel Clementine. John Aulabaugh heeft ook een liedje met die titel. Een ander nummer dus, maar wel degelijk een ode aan de overleden artiest. Sweet As You (eigen beheer) klinkt bijzonder fijn. Het album is analoog opgenomen in de voormalige studio van Smith in Los Angeles. Wat kleine oneffenheden werden niet weggewerkt, waardoor de sound levendig blijft. De Amerikaan Aulabaugh, die pas op zijn 50ste helemaal voor de muziek koos, maakt een soort powerpop. In een popquiz zou je dit waarschijnlijk plaatsen in de jaren 90. Sommige nummers hebben wel meer…

Michael Hurley werd 80 in december. The Time Of The Foxgloves (No Quarter/Konkurrent) is zijn eerste nieuwe studioplaat in twaalf jaar. Hurley maakt outsider folk en die klinkt nog altijd even onvast als altijd. Dat is beslist een van de bekoringen van zijn oeuvre. De Amerikaan is ook actief als schilder en cartoonist. Ook in dat werk (zie de hoes) herken je de stijl van een oude hippie met humor en belangstelling voor een simpel leven in de natuur. Hij maakt al platen sinds 1964. Mensen als Cat Power, Devandra Banhart en Will Oldham mag hij tot zijn bewonderaars rekenen. In zijn meer…

In de bespreking van het in 2015 uitgekomen Less Is More constateerden we dat Gordie Tentrees stilistisch een beetje is opgeschoven van blues naar country. De Canadees heeft die lijn vastgehouden op Mean Old World (eigen beheer). In 2018 kwam trouwens nog Grit uit, een samenwerking met zijn landgenoot Jaxon Haldane, maar dat album is in Nederland nauwelijks opgemerkt. Best bijzonder, want die plaat begon met een liedje over onze eigen Armand. Afijn, op zijn nieuwste vormt zijn eigen leven de leidraad voor tien liedjes. Wind Walker is losjes als een Todd Snider in vorm. Op meer…

De acht nummers met iets minder dan een half uur speeltijd op Wide World (Revanche Records) verdeelde Sophie Janna in twee delen. De eerste vier nummers wordt ze begeleid door Hannah Jacobs (synthesizers, piano en tweede stem) en Nicholas O’Brien (drums, gitaar, samples en klarinet), terwijl op Nightfall Joseph O’Keefe treurige klanken haalt uit zijn viool. Daarna volgen drie van die vier nummers in nog net wat kalere versies met Janos Koolen (mandoline, banjo, gitaar en klarinet) en Kaspar Laval op bouzouki. En met Laurels nog een extra nummer. De eerste helft is in Engeland opgenomen, het meer…

Lady Wray was acht maanden zwanger toen ze het titelnummer Piece Of Me (Big Crown Records/Konkurrent) inzong. Ze deed het zittend. Een keer opnemen volstond. Het nummer verscheen al in 2019 als single en is door soulliefhebbers ontvangen als een klassieker. Terecht. Het is oude soul met moderne elementen. Het heeft vette baslijnen en een gitaarpartij die langs haar heupen omhoog krult. De drums op het hele album zijn zwaar beïnvloed door hiphop en ronduit formidabel. Mede dankzij de voortreffelijke productie van Leon Michels; alles werd analoog opgenomen in diens meer…

Ook al heeft de Texaanse singer-songwriter Hayes Carll zijn plaatsje in de twintig jaar dat hij platen maakt intussen wel ingenomen, een grote bekendheid is hij niet. Weliswaar trok hij de aandacht door er vandoor te gaan met de vrouw van Steve Earle, vooral doordat die daar nogal een nummer van maakte, maar ook dat bracht hem geen wereldroem. Hoeft ook niet, het gaat immers om de liedjes. You Get It All (Dualtone) biedt er elf. Carll schreef ze met diverse collega’s. En trouwens ook met zijn vrouw Allison Moorer, die ook medeverantwoordelijk is voor de productie. Op Nice Things komt God in meer…

Nee, het is in combinatie met Richie Mayer niet een extra aflevering van de rubriek albumhoezen, maar gewoon een recensie. People In Cars (Submarine Cat Records) is niet het eerste album van Curse Of Lono dat we bespreken. De titelloze ep uit 2016 kwam aan bod in de rubriek roundup en een jaar later schreven we ook over het volwaardige debuut Severed. Helaas kwam As I Fell niet verder dan aantekeningen (glamrock, Jesus And Mary Chain, Velvet Underground, slidegitaar, atmosferisch donker, donkere stem, blazers, een lieve versie van Nick Cave; dat soort meer…