Wat een bijzonder album is Daddy’s Country Gold van Melissa Carper. Who needs de teletijdmachine van professor Barabas, als je ook gewoon naar dit album kunt luisteren om terug in de tijd te reizen? Zo overtuigend worden hier de jaren 40 en 50 neergezet door deze in Nashville wonende Carper. Dit is haar officiële solodebuut, na een paar platen met een muzikale partner (o.a. als de Buffalo Gals Band). Ik zie omschrijvingen als ‘the bluegrass Billie Holiday and a country Janis Joplin’ en dat is eigenlijk een erg treffende vergelijking. Het is jazz, het is western swing en meer…
Echt een mooi initiatief van TivoliVredenburg. We citeren hieronder gewoon maar even het volledige persbericht. Een ronkende tekst, maar dat mag in dit geval best.
Nul (0) sterren voor de lelijke hoes en nul (0) punten voor de supersaaie bandnaam. Maar vier sterren voor de heerlijke liedjes die de vijf mannen uit Memphis ons voorschotelen. 
Na 28 jaar kappen The Bottle Rockets ermee. Het is zanger/gitarist Brian Hanneman die voor zichzelf besloten heeft dat hij niet meer van huis wil en die heeft geconstateerd dat hij geen brandend verlangen meer heeft om songs te schrijven. Hij wil een “normaal” leven. Verder geen ruzie of iets in die geest met de andere leden van de Amerikaanse band. Mede-oprichter Mark Ortmann, gitarist John Horton en bassist Keith Voegele hebben echter aangegeven dat er voor hen dan ook een einde aan de band komt. Nieuwe wegen, andere paden. Ons rest niets anders dan 
Al in mijn eerste exemplaar van de popencyclopedie van muziekkrant OOR – de tweede editie uit 1979 – wordt 
Americana in de breedste zin des woords. Dat kan vaak hele saaie albums opleveren. Niet hier, broeders en zusters. The Foolish (eigen beheer) van 
De Amerikaan 
Bij de bespreking hier van het vorige album van 
Zin in weer iets heel anders? Iets bijzonders, maar wel degelijk een loot aan de americanaboom? En iets heel moois? Luister dan eens naar The Last Exit (Wrecking Light Records) van 
