Op Oudejaarsdag kregen we een mailtje van Mike Young. Dat hij via iemand van The Snarlin’ Yarns op onze website was gewezen en of we het debuut van zijn band Clementine Was Right, als we het wat vonden, misschien zouden willen bespreken. We vinden het wat. We vinden Lightning & Regret (eigen beheer) namelijk een prima plaatje. En wat geeft het dat het dan al in januari 2020 is uitgebracht? De vijfmansband combineert op een opgeruimde wijze countryrock met shoegaze-gitaarmuurtjes en hier en daar een synthesizerscheut. Zanger-gitarist Young wordt verder fijn meer…

De multi-instrumentalist Reno Bo beweegt zich op You Can See It All from Here (Electric Western) op het snijvlak van classic rock, americana en powerpop. Oftewel, de bermuda driehoek waar ik in zou willen verdwijnen. De uit New York afkomstige, maar tegenwoordig in Nashville woonachtige, Bo tovert op dit album slechts negen pareltjes uit zijn mouw (in bijna 33 minuten), zodat we het beter over een lang mini-album kunnen hebben. Die zijn echter wel alle negen de moeite waard. Phantom Anthem is een vreemde korte opener die uitmondt in een a cappella gezongen meer…

Op 4 januari, op wat de 39^ste verjaardag van zijn zoon zou zijn geweest, bracht Steve Earle het album J.T. (New West/PIAS) uit. Een album waarop hij songs van de in augustus 2020 veel te vroeg, door drugsgebruik, overleden Justin Townes Earle covert. Ik heb bij beluistering van het album met opzet alle begeleidende stukjes ongelezen gelaten, de emotionele ballast even gelaten voor wat hij is, en me geconcentreerd op de 11 liedjes. En geconstateerd dat dit een puntgaaf album is. Natuurlijk, Earle maakt er een echt Earle-album van. Met robuuste en meer…

Stig Nielsen maakt albums onder de naam CS Nielsen. Het zou niet verbazen als die C voor Christian zou staan. De nummers van de Deen staan immers vol met verwijzingen naar teksten uit de bijbel. Zo ook op Pilgrims, het vierde in eigen beheer uitgebrachte album van de Deen. Het is een manier om met het leven om te gaan. Om te gaan met de uitdagingen van het dagelijks leven. Begrijp me goed, dit is geen christelijke plaat, geen relirock. Nielsen gebruikt gewoon bijbelse beelden om te duiden wat er in hem omgaat. In elf zelfgeschreven liedjes (één samen meer…

Geen betere dag natuurlijk dan vandaag om Wednesdays (Pax Am), het nieuwe album van Ryan Adams te bespreken. Niet alleen het nieuwe album van Adams, maar ook het eerste dat hij uitbrengt na zijn stap uit de spotlights nadat hij beschuldigd werd van allerlei mysogene gedragingen. Daarover schreven we al dit, en dat gaan we hier niet meer herhalen. Begin 2019 kondigde Adams drie albums aan: Big Colors, Wednesdays en een nog ongetiteld album. Het kwam er toen niet van, maar bijna twee jaar dan nu wel Wednesdays. Wel een aangepast album want er meer…

Alles is goed aan Disappearing Girl (eigen beheer) van Juliet McConkey. Dan weet u dat alvast. Teksten, zang, muzikale omlijsting, produktie, lengte van het album, het geheel dus. Juliet McConkey is een nog jonge singer-songwriter die een aantal jaren geleden vanuit Virginia naar Austin Texas trok om echt werk te maken van haar artistieke aspiraties. Dit Disappearing Girl is haar debuut. Om te huilen zo mooi. Allereerst die teksten. McConkey weet situaties prachtig te verwoorden en strooit met literaire vergelijkingen. You put your mind in a bottle thrown as far as you can meer…

Het verschijnen, in september, van Lake Charles (eigen beheer), het zesde album van de Texaanse zangeres Robyn Ludwick, was aan ons voorbij gegaan. Maar gelukkig stond hij in een toplijstje van een van onze lezers, zodat we dit pareltje met acht nummers toch hier kunnen bespreken. Zeven van die nummers zijn van eigen hand. Het achtste liedje is een mooie cover van Gillian Welch’ Look At Miss Ohio. Ludwick neemt de tijd voor haar songs, het tempo is ook meestal niet al te hoog. Zo kom je uiteindelijk toch een plaat van bijna 40 minuten. Het is eigenlijk een typisch Robyn Ludwick-album meer…

Sturgill Simpsons bluegrassalbum Cuttin’ Grass was een verrassing. De toevoeging Vol. 1 impliceerde natuurlijk wel dat er een vervolg zou komen, maar dat Cuttin’ Grass, Vol. 2 (Cowboy Arms Sessions) nu al zou verschijnen, is toch opnieuw verrassend. Het stramien is hetzelfde: Simpson herbewerkt eigen nummers in bluegrass-stijl. En opnieuw met de ‘usual suspects’: Sierra Hull, Tim O’Brien, Stuart Duncan, Mike Bub, Scott Vestal, Miles Miller en Mark Howard. Hoewel aan dit album hetzelfde gebrek kleeft als aan het eerste deel, is dat hier minder storend. Ik doel op het feit dat meer…