Paris Texas – Old Salt – Polly & Bruce- Marten De Paepe
Paris Texas komt uit Antwerpen. Het vijfkoppig gezelschap rondom songwriters Gerrit Hüppertz (zang en gitaar) en Dave Crokaerts (ook zang en gitaar) maakt lekker rootsy muziek. Zeg maar de Vlaamse versie van The Gourds. Op When You’re Gone staan 13 prima akoestische nummers. Veel variatie, mooie samenzang en alle nummers zijn zelfgeschreven. Lonesome Road doet erg denken aan dat nummer van de Soggy Bottom Boys uit Oh Brother Where Art Thou?
Ook uit België, maar uit Gent komt het gezelschap Old Salt. Dit combo telt op Commons maar liefst 7 leden. Afkomstig uit België, Zweden, Frankrijk en Schotland. Zanger Dan Wall komt bovendien uit de VS. Net als Paris Texas klinkt ook dit gezelschap heel rootsy. Banjo, viool, staande bas en gitaar zijn de instrumenten meer…
Naast het beluisteren van americana-albums ben ik ook een groot liefhebber van het bezoeken van optredens. Op festivals, in Paradiso of in kleine zaaltjes, dat maakt me niet uit. De beleving van het liedje dat direct voor de ogen en in je oren ontstaat blijft hetzelfde. Maar kan dat nog 
Al die muzikanten zitten door de maatregelen die genomen zijn tegen de verspreiding van het virus met de handen in het haar. Velen van hen zitten doordat er geen optredens meer georganiseerd kunnen worden, zonder echte inkomsten. Van de cd- of plaatverkoop moeten ze het immers niet meer hebben. Je ziet overal artiesten die via stotterende livestreams liedjes vanuit hun huiskamer ten gehore brengen of in elk geval de band met hun publiek te behouden. 
Een dame die al enige tijd meedraait in de americanawereld maar die hier nog nooit de aandacht heeft gekregen die ze verdient is 
Sauce Piquante is het tweede album van de in Parijs woonachtige 
John Prine is overleden. Vorige week kwam het bericht dat hij met ernstige longklachten, veroorzaakt door het coronavirus, was opgenomen op de intensive care- afdeling van een ziekenhuis in Tennessee. Vannacht heeft zijn familie bevestigd dat hij is gestorven.
Het is sluitingstijd, je drinkt je laatste slok, trekt je jas aan, zet je Stetson op en verlaat de bar. Niet dus, das war einmal. Nu drink je je laatste slok en beëindig je je telefoongesprek of Zoom-meeting. Hoe dan ook, dan staat 
Het kan u als lezer nauwelijks ontgaan zijn dat we hier een zwak hebben voor 
Ik heb echt een bloedhekel aan albums waarop alleen nummers staan die in streektalen gezongen worden. Dat zal ik uitleggen. Ik versta er geen hol van. Hier en daar een woord. Leuk voor degenen die de streektaal of het dialect delen met de artiest, maar de rest van Nederland begrijpt er niets van. Waarom dan landelijk verspreiden? Ik schrijf deze recensie toch ook niet in het Zeeuws? Dat is het eerste probleem dat ik met Blauwe Vear (Snowstar Records) van 
Dit wordt geen vrolijk stukje. Dat kan ook niet want we leven in verre van vrolijke tijden. Afschuwelijke berichten uit Italië, Spanje en Frankrijk en hier is het, als ik dit schrijf, nog maar net iets beter. Het is spannend of we de ineenstorting van de medische zorg kunnen afwenden. Maar daar word al genoeg over geschreven. Hoe staat het met de muziek in deze tijd? Alle 