De mystiek van Mississippi waarover Chris Robinson het had op de hoes van het geweldige Confederate Buddha van Jimbo Mathus is ook aanwezig op Renegade (Ruf Records/Munich) van Lightnin’ Malcolm. Gitaar en drums vormen de basis van de hill country traditie die zijn werk kenmerkt. Achter die drums zit Cameron Kimbrough, een kleinzoon van Junior Kimbrough en dat was een rauwe bluesman die in zijn laatste jaren actief was op Fat Possum. De gitaar is, dat mag duidelijk zijn, voor Lightnin’ Malcolm. Verder zijn op meer…

Heb een tijdje zitten broeden op de recensie van deze cd: The Bees van Barbara Nesbitt. Ik leg even uit waarom. Barbara Nesbitt is een countryzangeres die ontzettend toegankelijke muziek maakt. Voor je er erg in hebt zit je haar liedjes mee te zingen. Niet voor niets valt deze plaat in goede aarde bij de jongste spruit Vogel die verder nog niet op een zeer uitgesproken smaak te betrappen is. Is dat dan wel iets voor deze site? Ja, er is iets aan The Bees dat deze plaat doet uitsteken boven het maaiveld van goedbedoelende meer…

Joseph Arthur was nooit een singer-songwriter die eenvoud en traditionalisme predikte. Al vanaf zijn debuut in 1997 op Peter Gabriels Real World-label gebruikte de lyricus uit Akron, Ohio elektronica en weirde effecten in zijn dus niet-traditionele composities. Ook Arthurs volgende bijzondere albums leverden, bij mij althans, moeizame luistersessies op. Hoe ademend en organisch is daarmee vergeleken diens The Graduation Ceremony (Megaforce/Bertus). Bovenop een overzichtelijk, traditioneel instrumentarium – als basis meer…

Ik keek er van op: Owen Temple’s vorige plaat Dollars And Dimes stond maar liefst op nummer 1 van de Euro Americana Chart. Wat die chart precies inhoudt, weet ik na al die jaren nog steeds niet, en een verzoek om mee te mogen stemmen werd indertijd afgewezen, maar enfin. Dollars And Dimes werd ook bij Altcountry.nl royaal ontvangen – en dat geldt nu ook voor Mountain Home. Owen Temple heeft bij hét Europese rootslabel Blue Rose (distributie: Sonic Rendezvous) onderdak gevonden om van daaruit meer…

De hoesfoto lijkt een tafereeltje uit de Amerikaanse burgeroorlog, maar het is toch echt Guthrie Kennard zelf die daar als tweede van links staat op Unmade Beds (NewTex Records). Op de achterkant staat zijn portret groot afgebeeld en dan zie je pas dat er doodshoofden op zijn bandana staan. Dat soort pseudo-stoerheid was vroeger niet nodig, toen sloegen ze elkaar nog gewoon de hersens in. Een beetje stoer is deze al jaren in Texas actieve Amerikaan wel, maar er is absoluut niets pseudo aan hem. Hij verliet in de jaren zestig Virginia en meer…

Chris Robinson van The Black Crowes heeft het op de achterkant van Confederate Buddha (Memphis International Records).over de mystiek van Mississippi. Daar kun je maar beter in geloven, betoogt hij. Onmogelijk om na het beluisteren van deze geweldige plaat van Jimbo Mathus het niet met Robinson eens te zijn. Jimmy The Kid was in 2009 mijn plaat van het jaar en dit Confederate Buddha gaat ook weer hoog eindigen. Zeker weten. Lekkerder kan muziek eigenlijk niet zijn. Mathus begint met een meer…

De leden van Ferrodyne woonden tien jaar in Portland, Oregon waar ze in 2007 deze band formeerden. Een jaar later keerden ze terug naar Tucson, Arizona waar ze waren opgegroeid. Daar namen ze in de Wavelab-studio van Craig Schumacher het debuut St. John’s Day (eigen beheer) op. Het is een album vol atmosferische desertrock geworden en daarmee wordt duidelijk waarom Ferrodyne terugkeerde naar de woestijnstad. St. John’s Day past namelijk helemaal in de door Giant Sand en Calexico vormgegeven traditie die meer…

Inaiah Lujan groeide op in een Indiaans reservaat en dan ben je in Amerika al een beetje een outsider. Het is dus helemaal niet vreemd dat hij aan komt zetten met een lichtelijk verwarrend doch hoogst intrigerend album als Strange Dreams (Blank Tape Records). Het album komt qua sfeer in de buurt van een meesterwerk als Oar van Skip Spence. Psychedelisch is het dus, andere namen die als referentiepunten kunnen dienen zijn Syd Barrett, Big Star, Beach Boys en vooral Beatles. En opmerkelijk genoeg ook The Shangri-Las, niet alleen meer…

Mooie kerel, deze Jeroen Kant. Woont in een vervallen huisje in een Brabants gehucht en heeft met Goud Of Op Je Bek Gaan (Smoked Recordings/Munich/V2) een album vol knarsende Nederlandstalige liedjes afgeleverd. Als Jeroen Kant & Ratten In De Schuur om precies te zijn. Die bandnaam zegt iets over zijn optrekje. Jeroen Kant is zo lui dat hij er moe van wordt en dat valt niet mee, zo zingt hij. De Brabander kan gevoelig uit de hoek komen, maar liever neemt hij de wereld en zichzelf niet al te serieus. Hoe kom je anders op een liedje als Spuuglelijke Baby, dat meer…