In mei dit jaar overleed – veel te vroeg, 61 pas – Michael Dean Damron. Vrienden van de singer-songwriter uit Portland, Oregon hebben nu, op initiatief van Mishka Shubaly, een muzikaal eerbetoon samengesteld. Op Buddies: The Songs of Michael Dean Damron (eigen beheer) hoor je 16 verschillende artiesten die nummers uit het repertoire van Damron ten gehore brengen. De meeste zijn vrienden uit de punkroots-scene. De bekendste daarvan zijn Shane Sweeney (Two Cow Garage) en Ben Nichols (Lucero), maar ook Drag The River en Slim Cessna (met vrouw Maria) zijn op meer…



Met zijn lange haardos ziet
US Rails
SPREEK UIT IE-LIE staat er in kapitale kopletters op de pagina vol elpeerecensies. De bespreking in Muziekkrant Oor waar de kop op gebaseerd is, begint met ‘Deze geweldige elpee…’ en
Indierock met een beetje twang, dat is wat Lucky (Royal Oakie Records) te bieden heeft.
In deze tijden van muzikale overvloed ontgaat je wel eens wat, maar dat we het fantastische Beacons (eigen beheer) van
De meeste nummers op I Saw A Galloping Horse Gather No Ground (eigen beheer) van de band Chico States trekken langs alsof ze sinds de jaren 90 onder het stof hebben gelegen. Gitaar, drums en vooral heel veel steelgitaar die een melodie uitstrijken zodat er zang overheen gedrapeerd kan worden. Traag. Trekkend. Maar toch ook met lichte tempoversnellingen. Behoorlijk intrigerend. Chico States is een band rond Joseph Barresi die zetelt in de in het noordoosten van de Verenigde Staten gelegen kustplaats Portland in de staat Maine. Het is muziek ter linkerzijde van de in
Al eens van
Als je net als ik bent opgegroeid met Muziekkrant OOR dan is het een ware zegen dat OOR zijn duizelingwekkende archieven aan het uitgraven is. Het is een feest der herkenning. Enerzijds hebben de makers – van wie er al een aantal ons ontvallen zijn – van het toonaangevende, tweewekelijks verschijnende muziekblad goed gekeken hoe Britse bladen als Mojo en Uncut de archieven van Melody Maker en New Musical Express een nieuw leven geven in fraai vormgegeven tijdschriften. Anderzijds gaat OOR daar dik overheen met kolossale koffietafelboeken als Want More? (Het beste van 50 jaar OOR) en de OOR recensiebijbel, waar je niet zomaar in uitgebladerd en 