Manhattan, New York (1998)

Het plan was om van Los Angeles naar New York te fietsen. Maar de tijd om die afstand te overbruggen, toch ruim 5000 kilometer, was beperkt. En haasten wilde ik me niet. Als er ergens iets bijzonders te beleven was, dan wilde ik kunnen stoppen. ‘You got what it takes to be lord of the highway / The lord of the highway travels fast’, zong Joe Ely op het titelnummer van het in 1987 verschenen album Lord Of The Highway. Maar op dit punt moest ik hem ongelijk geven. Na tien jaar rondjes rijden in het amateurpeloton wist ik beter: haastige spoed is nergens goed voor. In het tweede couplet had Ely het wel bij het juiste eind: ‘If you gotta hit the road, leave your burdens behind you / The lord of the highway travels light’. En dat ‘light’ moet je als fietsreiziger letterlijk nemen: alles wat je thuislaat is meegenomen.

Toch was het juist Joe Ely die me een gevoel van onrust bezorgde. De Texaanse artiest zou op 15 juli optreden in New York en daar wilde ik hoe dan ook bij zijn. Dus na twee dagen Los Angeles verkennen was het op 4 juni de hoogste tijd om te vertrekken. Dan had ik nog veertig dagen om van de westkust naar de oostkust te trekken. Dat zou te doen moeten zijn. Maar toen wist ik nog niet met wat voor omstandigheden ik te maken zou krijgen.

De Grand Canyon bezoeken zat er niet in. Een ritje naar die kloof zou twee extra dagen in beslag nemen, die tijd had ik niet. Monument Valley vond ik nog interessanter en dat zou me ook al een extra dag kosten. Bovendien waren er wel meer attractieve punten onderweg waar ik wat langer wilde blijven. Mountain View in Arkansas bijvoorbeeld, een plaats die Folk Music Capital of the World wordt genoemd. Daar moest ik zeker een extra dag voor uittrekken.

Dat bezoek was vooraf nog in te calculeren, maar dat de temperatuur in Oklahoma richting de 50 graden zou gaan, dat was niet te voorzien. Dan fiets je echt geen 200 kilometer op een dag. Zo kwam ik na Californië, Nevada, Utah, Arizona, New Mexico, Oklahoma en Arkansas tot het besluit om in Tennessee onmiddellijk een bus van Greyhound te nemen om zo op tijd voor het concert in New York te zijn. Ik doolde nog een beetje door Memphis op zoek naar muziekgeschiedenis om er de volgende dag op het busstation van Greyhound de fiets in een doos te laden. In zekere zin wees Ely me weer de weg. Tennessee Is Not The State I’m In, een liedje van Butch Hancock overigens, was een van de songs op zijn formidabele, titelloze debuutplaat. Dan hoefde ik er ook niet te zijn.

Ely had een hekel aan Nashville omdat er in de jaren 70, toen hij er zijn eerste twee platen opnam, weinig te beleven viel. Countrymuziek was er vooral een industrie en dat aspect beviel de Texaan maar matig. Dus dat ik tijdens mijn reis met Greyhound, die ruim een etmaal in beslag nam, slechts een korte stop maakte in Music City U.S.A. boeide me niet echt. Mijn vizier was gericht op New York.

Eenmaal daar zocht ik contact met Teije Wijnterp, de flamencogitarist die vanuit Groningen naar Austin was vertrokken om in de band van Ely te spelen. Het zou me niet overkomen dat het concert uitverkocht was en Teye kon vast iets voor me regelen. Het optreden was grandioos, met Teye die op zijn Spaanse gitaar de liedjes van Letter To Laredo (1995) en het kort voor mijn vertrek naar Amerika verschenen album Twistin’ In The Wind south of the border bracht.

Na afloop poseerde Joe Ely voor me bij een pijl naar zijn kleedkamer. Bij het concert met in het voorprogramma Chris Mills en Malcolm Holcombe was ook de mij op dat moment nog onbekende Patricia Vonne aanwezig. Ze zat in de krochten van Tramps naast Teye die nog wat op zijn gitaar pingelde. Hij stelde haar aan me voor. Vonne studeerde op dat moment aan een kunstopleiding in New York en de in San Antonio geboren Texaanse zuster van filmmaker Robert Rodriguez zou later zelf naam maken als actrice en zangeres. Voor haar tweede album Guitars & Castanets (2005) schreef ze een nummer over Ely: Joe’s Gone Ridin’ (zie de video hieronder).

Voor de in 1999 gesloten club Tramps nam ik afscheid van Ely en Teye en de rest van de band. Teye wees nog even op de fiets die op een rek op de tourbus stond. Want jawel, ook Ely mocht graag de wereld verkennen op een fiets.