Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog wat lovende woorden. Schmitt heeft een tamelijk hoge stem, een beetje als Loudon Wainwright III. En op opener BR Blues (wat staat voor Baton Rouge Blues) vallen de soms wat schorre overgangen in zijn zang op. Waardoor ook aan Steve Forbert kan worden gedacht. Dat is dus de basis qua klank, die verder wordt opgebouwd met uitgebreid instrumentarium. Schmitt (zang, akoestische en elektrische gitaar, mondharmonica, piano en lap steel) produceerde het album samen met Clay Parker (bas, orgel, akoestische en elektrische gitaar, percussie, zang) en daarnaast zijn er nog gastmusici. Met folk, country en een heel klein beetje blues worden de liedjes vormgegeven. Met teksten die inzoomen op bijzonderheden in gewone levens. Verlon Thompon, vooral bekend door zijn samenwerking met Guy Clark, vergelijkt Schmitt met Jackson Browne (subtle and sober), Randy Newman (lighthearted but with serious sharp edges), John Prine (lonesome and lost, yet hopeful and thankful) en Neil Young (with a fine aftertast of ignoring the rules). Het meest duidelijk komt de invloed van Newman naar voren in Louisiana, gewoon een liedje van Schmitt zelf overigens. Fool’s Parade heeft een lichte tik van western swing.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie