Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van zijn hand. Daarmee heeft hij een grotere hand in het materiaal dan tevoren. One Hand In The Riggin’ is een duet met zijn in 2005 op 56-jarige leeftijd overleden vader. Zoiets heeft Hank Williams Jr. ook wel gedaan met Sr. Het liedje gaat over avonturen als rodeocowboy. Chris was niet alleen als countryartiest een grootheid, ook als rodeocowboy verwierf hij faam. Ned brengt zoveel mogelijk tijd door op de familieranch in Wyoming, maar treedt ook zo’n 200 keer per jaar op. Het aan zijn op tweejarige leeftijd overleden dochtertje Haven Jo opgedragen album is new country zoals het in de jaren 90 populair werd. Dus geen door orkest gladgestreken popcountry, maar een professionele aanpak van doorgewinterde studiomusici uit Nashville. Niet erg alternatief, maar niettemin best genietbaar. Het gaat meest in midtempo, maar door de afwisseling in instrumentatie deert dat niet; op Traveling Man wijst een mondharmonica de weg en op Story Of The Hired Hand is zelfs een accordeon leidend. Steelgitaar en akoestische gitaar zorgen voor een sfeervol moment op het korte, instrumentale Haven’s Lullaby, waarmee LeDoux eens temeer aantoont dat hij de platgetreden ondergrond van de rodeo durft te verlaten.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie