Indianapolis, Indiana (2003)
Het Duitse Glitterhouse Records was er in niet te onderschatten mate verantwoordelijk voor dat alt-country in de jaren 90 aandacht kreeg in Europa. Niet in het minst door de spotgoedkope verzamelaars die ze op de markt brachten. Zoals Silos And Utility Sheds – A Glitterhouse Compilation dat verscheen in 1995. Daarop staan liefst 19 nummers van evenzovele acts, die allemaal een onderdak hadden gevonden bij het label. In de fraai vormgegeven digipack een twaalf pagina’s tellend boekwerkje met kleine afbeeldingen van hoezen uit de catalogus, voorzien van een kort tekstje. Want natuurlijk was die goedkope verzamel-cd wel een middel om veel meer muziek te verkopen.

De foto van de silo’s en schuurtjes op die hoes is van de Amerikaanse fotograaf David Graham. Van hem verschenen meerdere fotoboeken. De bewuste in Ohio genomen foto staat in Alone In America, uitgegeven in 1991 door Knopf. Het echtpaar Jane en Michael Stern, die zelf vele boeken schreven over populaire Amerikaanse cultuur, verzorgden het voorwoord. ‘Een natie van eindeloze snelwegen, rommelige bermen en overweldigende eigenaardigheden vlak om de volgende bocht’, dat is wat ze zien in de collectie van 81 foto’s.

‘Je kunt zien wat je wilt en maken wat je wilt van dit rommelige panorama van afval en curiosa’, aldus nog steeds het echtpaar Stern. ‘David Graham lijkt er niet in geïnteresseerd om stil te staan bij de natuur; wat zijn aandacht trekt, zijn de drijfveren van de Amerikaanse beschaving, een waanzinnig schouwspel van passies en reclamebeloftes, waar iedereen gezien wil worden en alles zo groot en belangrijk mogelijk is gemaakt.’ Om die reden is die foto van silo’s en schuurtjes op de verzamelaar van Glitterhouse zo goed gekozen. In americana gaat het namelijk precies daarom; in al die liedjes staat een zoektocht naar de ziel van een land en zijn bevolking centraal. 

Het schitterende Silos And Utility Sheds vangt aan met een tweeluik van Gary Heffern: When I Die gevolgd door (Out On The Streets) Junk Is Still King. Het is het begin van bijna 80 minuten muziek die je in verwondering achterlaat, net zoals het echte leven dat doet. Helemaal zoals het zich overzee afspeelt. ‘Alleen in Amerika vind je zulk extremisme en een landschap waar bijna alles te groot, te fel en te luid is’, aldus nogmaals Jane en Michael Stern in Only In America. 

Na Heffern brengt Richard Buckner een regenbui (Rainsquall); buigt Gary Floyd zich over wat voor ellende zich allemaal kan afspelen op More Than A Lifetime; zingt Peter Case als de hel op Northcoast Blues; doet Butch Hancock zich voor als Pumpkineater; houden de Cosmic Twins het bij een werkje met de titel Untitled No. 2; kampt Kitchen Radio met een Itchy Bone; reist Larry Barrett met een Old Black Car; brengen Chris & Carla verlichting met Soul Of A Better Man; verdwijnt Terry Lee Hale in City Life; komt Rainer tot de conclusie dat Life Is Fine; covert Kim Salmon Suzanne van Leonard Cohen; huilt Chet Kane Tears For Columbia; verdwijnt Locust Fudge in een psychotische bui op Kill A Friend Today; zorgt Cheralee Dillon voor comfort op Little Yellow Lemon; is het Fruit Bat Time met Hip Young Things; houden de mannen van The Hitchin’ Post de wacht bij No Snakes In Heaven; zeult David Munyon met zijn ziel onder de arm op Me & This Old Suitcase. En na dat alles komen de leden van de gelegenheidsformatie The Minus 5 op No More Glory met de volgende conclusie: ‘While the glory of God is simple to sum / The heaven of headlights is better’. 

Gek toch, hoe je als muziekliefhebber langs een terrein vol schuurtjes om dingen in op te bergen fietst en daarbij moet denken aan een hoes van een verzamel-cd. Dat is waarom ik de foto boven dit verhaal maakte aan de rand van Indianapolis, Indiana. Eenmaal thuis draai je dan die cd weer eens. En ontdek je dat die foto ook te vinden is in een boek dat in de boekenkast staat.

Nog een keer iets uit het voorwoord van Only In America: ‘David Graham heeft een nationaal fotoalbum samengesteld dat een moedige en absurde kant laat zien van een land dat er nooit voor terugdeinst om belachelijk te zijn in zijn zoektocht naar het sublieme’.