Optreden doet de 77-jarige Joe Ely nog slechts sporadisch. Zijn gezondheid speelt hem parten. Dat betekent niet dat hij met pensioen is. Rusteloos is hij namelijk nog steeds. Die gedrevenheid zit in zijn aard. Driven To Drive (Rack’ Em Records/Thirty Tigers) is dan ook een perfecte titel voor zijn nieuwste album. Ely is niet meer zo dikwijls onderweg, maar nog wel zeer actief. In zijn studio in Austin doet de Texaan constant nieuwe ideeën op tijdens het ordenen van zijn archiefmateriaal. Ook dit nieuwe album bestaat voor een niet onaanzienlijk deel uit bewerkingen van oude liedjes die nog meer…

Als je als countryliefhebber de afgelopen 10 jaar zonder bereik op een onbewoonbaar eiland hebt doorgebracht, is een plaat als Visions Of Dallas (Son Of Bill/Thirty Tigers) van Charley Crockett het walhalla. In die eenzame positie hebben wij echter niet gezeten. Voor ons is vergelijkingsmateriaal voorhanden. En dan valt die jongste leg van de Amerikaanse soulcountrycrooner een klein beetje tegen. De plaat heeft als ondertitel $10 Cowboy, Chapter II. Het zijn namelijk liedjes die al tijdens de sessies voor het eerder dit jaar verschenen album van Crockett werden meer…

Een recensie van Restless (Gypsy Soul Records), het tweede album van de Canadese band The Commoners, is onnodig. Een herhaling van de bespreking van het twee jaar geleden verschenen debuut is afdoende. Er is namelijk niets veranderd. Dat is goed nieuws en dat is slecht nieuws. Omdat de band in herhaling valt doen wij dat ook. Dit schreven we in 2022: ‘Het goede nieuws: The Commoners klinken precies als The Black Crowes in hun beginperiode. Het slechte nieuws: The Commoners klinken precies als The Black Crowes in hun beginperiode. Huh? Tja, hoe lekker Find A Better Way ook uit meer…

BJ Barham, voorman/spil van American Aquarium, wilde wel weer eens een meebrulplaat maken. Dat is met Fear Of Standing Still (Losing Sight Records/Thirty Tigers) goed gelukt. En niet op een manier dat het een niemandalletje geworden. Nee, de songs gaan ook nog echt wel ergens over. Maar dan met een kick, zelfs als het gaspedaal niet tot op de bodem ingetrapt wordt. Een voorbeeld daarvan is Cherokee Purples, een weemoedig nummer over Barhams oma waaraan hij ineens moet denken als hij een sandwich staat klaar te maken. Of Babies Having Babies waarin Barham zijn zorgen meer…

We hebben op deze pagina’s nog niet eerder aandacht besteed aan de muziek van de Amerikaan David Quinn, terwijl we daar best van genoten hebben de afgelopen jaren. Wanderin’ Fool (2019), Letting Go (2020) en Country Fresh (2022) waren heel aardige albums waarop Quinn stevige country liet horen. Op het nieuwe album, Young Love (Down Home Records), tapt hij uit een ander vaatje. Zelf geeft hij aan dit de eerlijkste plaat is die hij ooit heeft gemaakt. Jammer genoeg spreekt die mij niet aan. “Slappe hap”, zou een bepaalde politicus zeggen. Het is natuurlijk relatief, maar meer…

Het is niet snel genoeg en ook niet luid genoeg om het cowpunk te noemen, dus bedacht Natalie Fratino van The Smokey Lonesome de term garage-country. Ben Vaughn noemt het volstrekt originele countryrock, waarbij je volgens hem echt geen idee hebt uit wat voor invloeden dit is ontstaan. Daar heeft hij wel een punt. Laten we dus maar beginnen met de mededeling dat de ep Desert Run (eigen beheer) uiterst rommelig overkomt. Typisch iets wat in de woestijn ontstaat, dit kwartiertje muziek met vijf nummers. Op de een of andere manier lijkt een vergelijking met The Original Harmony Ridge meer…

Met een Vox-orgeltje en een elektrische sitar springt All Day All Night er in positieve zin uit op Lace (Errant Music) van Billy Eli. De Texaan is al een tijdje actief, maar hij is altijd een beetje in de marge gebleven. Dit album zal daar niets aan veranderen. Het is de vraag of hij dat erg zal vinden. Eli was zijn interesse in de muziek een beetje kwijtgeraakt. Hij dacht dat hij alles wat in hem opkwam wel had geschreven, ook al is zijn discografie echt niet zo groot. Dit is na een pauze van elf jaar zijn zesde album. Want zoals dat gaat, dienden zich toch weer teksten en melodieën aan. Dus reisde hij van New England waar hij meer…

Ze doen het rustig aan, de leden van The Stetson Family. The Stars, If You Look Closely (MGM/Independent) is hun vierde album. Het vorige is alweer van negen jaar geleden. Helaas, net als bij Billy Strings is de familienaam verzonnen. Ze zíjn niet eens familie. Wat niet wegneemt dat Nadine Budge (leadzang, gitaar), John Bartholmeusz (lead gitaar/zang), Colin Swan (banjo/zang), Greg Field (fiddle/mandoline/zang) en Luke Richardson (bas/zang) een strak, hecht team vormen en met een ijzersterk album voor de dag komen. De band komt uit Melbourne, Australië, maar de stijl is onmiskenbaar americana: een uitgekiende mix van meer…

Kwartet! Met Rainy Eyes is mijn kwartet talentvolle vrouwelijke singer-songwriters, waartoe eerder al Rachel Baiman, Jess Jocoy en Margo Cilker verzameld waren, compleet. Rainy Eyes is het pseudoniem van Irena Eide, een jonge vrouw die in Bergen, Noorwegen opgroeide, op haar 17de naar Kopenhagen verhuisde, daar kennis kreeg aan een Amerikaanse jazzmuzikant en binnen een jaar met hem naar Californië verhuisde. Daar brak uiteindelijk de relatie. Moeilijke jaren als alleenstaande moeder volgden. Het schrijven van liedjes hielp bij de verwerking. Lonesome Highway meer…

De pure pop van Penny Arcade is zo Brits als wat, maar zou ook heel goed uit Nederland kunnen komen. In dat laatste geval zou het zeker om een album op Excelsior Recordings gaan. Is dus niet zo. Backwater Collage (Tapete Records) is ook geen americana, maar met Don’t Cry No Tears komen ze wel in de buurt van Calexico. Het gaat hier om het soloproject van de Engelsman James Hoare, die eerder betrokken was bij indiepopbands Veronica Falls en The Proper Ornaments. Hier is sprake van een sterk staaltje huisvlijt. Hoare deed vrijwel alles zelf. Het toetsenwerk is van Max Class en meer…