Dertig jaar op de achtergrond en nu eindelijk een eigen album. Beter laat dan nooit, want So Far, So Good (Lantzapalooza Muzik) van Lance Cowan (65) is zeer de moeite waard (nou ja, hoeveel moeite kost het luisteren tegenwoordig nog). Cowan was jarenlang actief als pr-chef en liedjesschrijver voor grote namen als Joe Ely, Jimmie Dale Gilmore, Butch Hancock, Nanci Griffith, Joan Baez en Guy Clark. Nooit kwam hij toe aan het uitbrengen van eigen werk en de songs die hij voor zichzelf schreef bleven op de plank liggen. Met het pensioen in zicht werd het eindelijk tijd meer…

Bronwyn Keith-Hynes was drie toen ze op straat twee meisjes met fiddles in de weer zag, en zeker wist: “Dat wil ik ook.” Inmiddels is ze een gelouwerd bluegrassvioliste, met onder meer een Grammy voor haar werk met Molly Tuttle. Haar eerste soloalbum Fiddler’s Pastime was nog volledig instrumentaal, maar ze wilde meer en nam zangles. Het resultaat is het formidabele I Built A World, waarop ze laat horen dat ze minstens zo goed kan zingen als vioolspelen. Ze heeft een waarachtig sterrenensemble om zich heen verzameld, met namen als Sam Bush, Darrell Scott, Molly Tuttle, Bryan meer…

Een combinatie van Cubaanse muziek en country, is dat al eens gedaan? Jazeker, en dan heb ik het niet eens over de samenwerking van Ry Cooder met The Buena Vista Social Club, maar over Ned Sublette. Die bracht in 1999 een album uit met de titel Cowboy Rumba. De destijds in New York woonachtige Texaan werkte samen met musici uit Puerto Rico, Cuba en de Dominicaanse Republiek en steelgitarist Lloyd Maines, net als hem geboren in Lubbock. En nu is er Rhumba Country (New West Records/V2 Benelux) van Pokey LaFarge. Op het in 2021 verschenen In The Blossom Of Their Shade combineerde meer…

Edin Najetovic, Frank de Boer en Joost Abbel staan ook bekend als Eddy Tea (zang, bas), Franky Tea (zang, gitaar, mandoline) en Johnny Tea (zang, banjo, gitaar). Althans zo is dat op het debuut, Train (eigen beheer), van het Amsterdamse gezelschap Barnyard Tea. Een opmerkelijk debuut, want Train is gelijk een dubbel-cd. Zoals je uit het genoemde instrumentarium kan afleiden, gaat het hier om bluegrass. De ene cd is getiteld Engine; hierop staan de nummers met een stevige drive. Op het tweede deel, met de ondertitel Memories, komen de gevoeligere liedjes aan bod. Om eerlijk meer…

Bij veel veteranen heb je het gevoel dat ze zichzelf alleen nog maar herhalen. Ze doen wat ze altijd deden, maar niet meer met dezelfde zeggingskracht. Op Ship To Shore (New West Records/V2 Benelux) laat Richard Thompson horen dat het ook anders kan. De Britse folkrocker is niets kwijt van de energie die hij had toen hij een van de oprichters was van Fairport Convention. Na een noodgedwongen rustige periode door de ellende rond corona moest hij zichzelf weer een beetje uitvinden. Lang duurde dat niet. Op Freeze heeft Thompson het over het onvermogen om beslissingen te nemen, waardoor de wereld meer…

Geheel over het hoofd gezien in december 2023, maar Earth Tones (Bottom Shelf Records) van Timo van Lierop verdient beslist aandacht op deze site. Ik bedoel; we gaan de Nederlandse Jeff Tweedy hier toch niet veronachtzamen? Niet dat Van Lierop zichzelf zo noemt, maar zo staat de jonge dertiger bij zijn platenmaatschappij bekend. En helemaal onbegrijpelijk is dat niet. De nummers van Van Lierop zouden zomaar op een Wilco-album kunnen staan. Of op een album van Kurt Vile. Dit Earth Tones is in het geheel door Van Lierop zelf ingespeeld. Gitaar, toetsen, bas en meer…

Tylor & The Train Robbers komen uit Idaho. Voor het eerst namen ze een album op in een andere staat. Voor Hum Of The Road (eigen beheer) togen ze naar Texas. Daar troffen ze een bekende, want Cody Braun (Reckless Kelly) komt ook uit Idaho. Tegenwoordig is hij vooral actief in de Lone Star State en daar had hij de leiding in de Yellow Dog Studios in Wimberley. Tylor Ketchum (zang, gitaar, mondharmonica) en zijn broers Jason Bushman (bas, zang) en Tommy Bushman (drums, zang) lasten een wat langere stop in tijdens een tournee om het album in zes dagen op te nemen. Samen met schoonvader Johnny ‘Shoes’ meer…

De Canadese singer-songwriter Ruth Moody maakt op Wanderer (Blue Muse Records) muziek met wortels in de bluegrass die zich verheft tot klanken die boven het aardse uitstijgen. Op de hoes torent ze uit boven de omgeving; om haar arm is een lang doek gedrapeerd waarop de maan schijnt en de lucht naar beneden overgaat in bergen, bos, water en een stadje. Een fraai tafereel dat goed past bij dit album, gemaakt door Roberta Landreth, die getrouwd is met David Landreth van The Bros. Landreth. Diens broer Joey Landreth zingt mee op The Spell Of The Lilac Bloom en speelt op resonator gitaar. Er komt meer…

Lynne Hanson trekt op haar tiende studioalbum Just A Poet (Panda Cave Records) meteen flink van leer met het stoere, jazzy Outlaw Lover, aangepleisterd met een robuuste, smerige gitaarsolo. Vervolgens de meer bluesy kant op in Just A Little Bit, ook hier een hoog wie-doet-me-wat-gehalte: ‘A heartbreak hurts, but never killed anyone’. Maar dan de onzekerheid – in The Princess and Her Pea, waarin een verloren liefde iemand met de neus op de feiten drukt: er is geen redden aan. In Just A Poet horen we dat je misschien wel mooie songteksten kunt schrijven, maar dat je daar weinig aan hebt als je met pech langs de weg staat. Lynne Hanson uit Ottawa, Canada laat zich meer…

Op Mariposa Gold (recensie) brachten Tommy & the Ohs een soort Californische psychedelische countryrock. Voor het nieuwe tweede album keerde het gezelchap meer landinwaarts. Op Box Truck Boogie (Perpetual Doom) hoor je voornamelijk klassieke country. Voor de goede orde: Tommy & the Ohs is het geesteskind van de in Nashville gevestigde platenproducent Tommy Oliverio en The Ohs zijn voornamelijk studiomuzikanten die hand– en spandiensten verlenen op de albums van Oliverio. De bekendste daarvan op dit nieuwe album zijn Billy Contreras op viool en meer…