Tijd is een raar iets. Tien minuten kan een eeuwigheid duren, in de stoel van de tandarts bij voorbeeld. En twintig jaar kan zo voorbijvliegen. Dat laatste ervaarde ik toen ik vandaag door mijn cd–lades aan het struinen was. Mijn vingers bleven haken aan een cd van ene Cisco: 7740 Valmont St. Daar was iets mee, die werd toch ooit zeer lovend besproken op deze pagina’s? Ik ging via the Wayback Machine op zoek en inderdaad; in mei 2004 schreef Bart Ebisch een ronkende recensie over dit album. Het zal zeker wel twintig jaar geleden zijn dat ik ‘m voor meer…
Mooi dat we dit jaar een top 15 hebben gekregen waarin waarschijnlijk geen albums staan die met kunstmatige intelligentie gemaakt zijn. Maar het is misschien wel het laatste jaar. De met AI gemaakte muziek rukt immers in een enorm tempo op. Je had natuurlijk in Nederland al dat belachelijke nummer over azc’s dat een hoge positie bereikte in de hitlijsten, maar ook in de countrymuziek is het al zover. Vorig jaar bereikte Walk My Walk van Breaking Rust de toppositie in de Billboard Country Digital Song Sales chart.
SPREEK UIT IE-LIE staat er in kapitale kopletters op de pagina vol elpeerecensies. De bespreking in Muziekkrant Oor waar de kop op gebaseerd is, begint met ‘Deze geweldige elpee…’ en 
Als je net als ik bent opgegroeid met Muziekkrant OOR dan is het een ware zegen dat OOR zijn duizelingwekkende archieven aan het uitgraven is. Het is een feest der herkenning. Enerzijds hebben de makers – van wie er al een aantal ons ontvallen zijn – van het toonaangevende, tweewekelijks verschijnende muziekblad goed gekeken hoe Britse bladen als Mojo en Uncut de archieven van Melody Maker en New Musical Express een nieuw leven geven in fraai vormgegeven tijdschriften. Anderzijds gaat OOR daar dik overheen met kolossale koffietafelboeken als Want More? (Het beste van 50 jaar OOR) en de OOR recensiebijbel, waar je niet zomaar in uitgebladerd en 
In Saxophone Colossus, Aidan Levy’s biografie van Sonny Rollins (inmiddels 95), staat dat de legendarische saxofonist in 1988 in het tv-programma Night Music een optreden deelde met Leonard Cohen. Night Music was bedoeld om de grenzen tussen verschillende muziekgenres enigszins te doorbreken. Eerst deden de beide artiesten om de beurt een paar eigen nummers. Aan het eind kwamen ze samen op het podium om Cohens Who By Fire te spelen. Rollins, verscholen achter een donkere zonnebril, begon; daarna kwam Cohen met het eerste couplet. ‘It was clear that something special was 
De band 
Enigszins beteuterd stond ik op 5 november 1998 voor het tafeltje met merchandise van Calexico. De Amerikaanse band had net een concert gegeven in Vera. Bij het poppodium in Groningen is het de gewoonte dat fans na afloop van een optreden de speciaal voor Vera ontworpen posters van de muren halen, een kwestie van het plakband lospeuteren. Ik was vast van plan om deze avond ook een affiche te scoren. Terwijl 
Hebben jullie dat nu ook? Dat je je afvraagt hoe het nu met die en die 
Een van de bekendste Amerikaanse folksongs is Tom Dooley. Geschreven door ene Thomas Land, diep in de negentiende eeuw. Maar het was het 
