Manhattan Nocturne (eigen beheer) van Peter Gallway is geen altcountry. In de verste verten niet. We hebben het hier over jazz. En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans. In ieder geval dienen alle fans van Hayward Williams dit album blind aan te schaffen. Peter Gallway heeft namelijk precies zo’n prachtstem. En zijn uitmuntende nummers hebben een vergelijkbare sfeer als het verfijnde werk van Williams, die overigens binnenkort ook een nieuwe cd hoopt uit te brengen. Maar goed, Peter Gallway dus. Deze Gallway (zang, elektrische gitaar, piano) loopt al wat langer mee in het vak. En hij maakt dus jazz. Echte jazz. Met een trompet (Nate Birkey), een chromatische mondharmonica (William Galison), akoestische bas (James Connolly) en drums (Dean Sharp). Even over die chromatische mondharmonica van Galison, die klinkt precies zoals het geluid dat de virtuoos Toots Thielemans uit dat instrument haalt. De jazz van Gallway raakt trouwens wel degelijk de rootsmuziek. Folk met name. De in New York geboren artiest, tegenwoordig woont hij in Californië, produceerde in het verleden Cliff Eberhardt en verder werkte hij bijvoorbeeld mee aan een tribute voor Laura Nyro. Op Manhattan Nocturne haalt hij herinneringen op aan Greenwich Village in de jaren zestig. Eerder stelde hij al eens het album Bleecker Street – Greenwich Village in the 60’s samen waarop artiesten als Marshall Crenshaw, Chrissie Hynde, Ron Sexsmith, John Cale & Suzanne Vega, Loudon Wainwright & Iris DeMent aantraden. Maar toch, Manhattan Nocturne is werkelijk jazz. Trouwens, sommige nummers op Another Sailor’s Dream van Hayward Williams zou je ook als zodanig kunnen omschrijven. Verkrijgbaar bij CD Baby.
03/03/2010 Permalink
die nieuwe cd van hayward williams is er al en heet cotton bell
03/03/2010 Permalink
Nou effe ophouden. Vijf sterren voor Peter Gallway, wiens cd werkelijk niet om aan te horen is. En vijf sterren voor Craig Bancoff. Leuk en aardig plaatje, maar de meeste van zijn composities steken maar net boven de middelmaat uit.
Een fatsoenlijke recensie van de cd van Timothy B Schmit, Expando, is echter nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. En áls jullie die cd ooit nog gaan bespreken, weet ik nu al ongeveer het aantal sterren…
03/03/2010 Permalink
in de toekomst kunnen kijken brengt volgens mijn bescheiden mening veel meer money op dan cd recensies schrijven …..
04/03/2010 Permalink
‘En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans’, schrijf je terecht. Wat voor veel mensen helaas een onmogelijke opdracht is. Ik ben het in elk geval helemaal met je eens, John. Dit is een heerlijk plaatje.
Voor ‘Cotton Bells’ en ‘Expando’ verwijs ik in alle bescheidenheid naar altcountryforum.nl, al zou het me niet verbazen dat Paul de recensie van die laatste cd niet juichend zal omhelzen…
04/03/2010 Permalink
Wat is dat toch voor gezwets over ‘verder kijken dan bekende kaders.’ Ik vind iets mooi of ik vind iets niet mooi. Dus én de Stones én de Beatles én Bad Company én de Eagles. Maar ook Jason and The Scorchers én Timothy B. Schmit dus. Maar voor een potje jazz hoef je bij mij niet aan te komen.
Ik zou trouwens de cd’s van Schmit, Bancoff en Gallway wel eens aan tien muziekliefhhebers willen laten horen, die beide platen niet kennen…
En die recensie op altcoutryforum.nl is van een onvoorstelbare inhoudsloosheid. Die snuiter heeft niet eens in de gaten dat de ‘mooiste tweede stem in muziekland’ (Graham Nash) meezingt op het schitterende Parachute.