Danny George Wilson kennen we als de Danny van Danny & the Champions of the World. Deze maand bracht hij zijn derde soloalbum uit. Arcade (Loose Records) is opgenomen in East Sussex met producer Hamish Benjamin en pianist Henry Garratt, dezelfde combinatie die ook zijn vorige soloalbum Another Place vormgaf. Het resultaat is een album dat verlies, herinneringen en de onmogelijkheid van terugkeer verkent — met ook strijkers, mellotron en gitaar als gereedschap. Wilson’s stem, die niet voor iedereen even weldadig klinkt, verbindt de acht nummers tot een samenhangend geheel. Het absolute hoogtepunt is Distant Seasons. Wilson omschrijft het als een lied over een verbeelde terugkeer, over het kwijtraken van mensen, tijd en plaatsen. De melancholische strijkersarrangementen van Benjamin geven het nummer een gewicht dat de tekst alleen niet zou kunnen dragen. Ook erg mooi is de pianoballad Before September, waarin herinneringen opgehaald worden. Vluchtige herinneringen aan pure vreugde. Jammer dat het voorbij is, maar er wordt ook kracht uit geput. De rest van het album houdt dat niveau grotendeels vast. Het titelstuk klinkt, in Wilsons eigen woorden, als nostalgie naar jeugdcultuur. Alleen het afsluitende I’m Lost klinkt nogal plastic-achtig. Daar is Wilson het een beetje kwijt. Voor de rest een erg prettig album.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie