Al is Big Ben Atkins als tamelijk marginaal te beschouwen, in 1971 brengt hij wel een voortreffelijke plaat uit. Patchouli komt uit op Enterprise Records, een sublabel van Stax Records. Je kunt dan verwachten dat Patchouli zich beweegt tussen soul en country; tussen als het ware Otis Redding en The Band, of bijvoorbeeld Bobby Charles. En dat klopt dan ook.
De gewichtige Atkins, geboren in 1943 in Vernon, Alabama, begint zijn zangcarrière in de kerk, vervolgt dat in highschool en al als zeventienjarige treedt hij op in zuidelijke zaaltjes, juke joints en honky tonks. Big Ben verzamelt er vele muzikale vrienden en komt van lieverlee terecht in de kringen rondom Stax Records in Memphis, Tennessee. Vandaar Patchouli, op Enterprise Records. En vandaar ook de bezetting op die plaat: vier songs opgenomen in de Stax-studio met The M.G.’s’ Donald ‘Duck’ Dunn (bas), Al Jackson Jr. (drums), en Bobby Manuel (gitaar); en ook zes opgenomen met The Swampers in Muscle Shoals: Jimmy Johnson (gitaar), Wayne Perkins (gitaar), Barry Beckett (keyboards), David Hood (bas), en Roger Hawkins (drums). Dit alles live opgenomen en overgoten met de soulvolle saus van een gospel-vrouwenkoortje; pure countrysoul is het.
Patchouli is wel een volledig covers-album, maar wel met uitstekend gekozen covers en dan vooral uit de Stax-catalogus afkomstig, zoals Dan Penns I Love This Song, Carson Whitsetts (The M.G.’s) Shine On, Sailcats Brighter Side of It All en maar liefst drie liedjes van de hand van Bobby Manuel. Covers zijn het dus allemaal, maar Big Ben Atkins trekt de songs met zijn geweldige stem zelfverzekerd naar zich toe – op een manier als Joe Cocker dat met zijn Mad Dogs & Englishmen ook doet met de songs van anderen. Patchouli heeft natuurlijk in geen geval de immense impact die Joe Cockers Mad Dogs & Englishmen heeft, maar heeft misschien, gelet op werkelijk voortreffelijke songs als Cross My Mind, Shine On, Holding On To Friends, Solid Ground en de soulslijper Would I Be Better Gone?, wel stilletjes dat niveau. Zoals gezegd: prachtige countrysoulplaat.
Patchouli bereikt in 1971 niets, al kan dat ook liggen aan de binnenkant van de klaphoes, alwaar Big Ben Atkins op een buitentoilet met de deur open zit te poepen.
In 1982 verschijnt nog de tweede plaat Reachin’ For the Feeling. Dat is het. Big Ben Atkins overlijdt in 2013, zeventig jaar.
Patchouli. Enterprise Records, 1971. I Love This Song│Cross My Mind│Shine On│Holding On To Friends│Smokestack Lightnin/Brighter Side Of It All│Solid Ground│That Brings Me Down│A Long Way To Go│Would I Be Better Gone?│Good Times Are Coming
19/01/2026 Permalink
Thank you !