Na negen jaar verschenen er vorige zomer eindelijk weer nieuwe liedjes van Ian Fitzgerald en zoals gebruikelijk komen die weer met een bijna overdadige hoeveelheid woorden. Ook op Uselysses (eigen beheer) houdt de singer-songwriter uit Boston, Massachusetts, zich niet aan de structuur van refreinen met coupletten. De liedjes trekken voorbij als een goederentrein; een gelijkmatige cadans, niet te snel. Maar de vracht is bijzonder genoeg om de aandacht vast te houden, ook al vraag je je wel af wat er nu precies vervoerd wordt. Zijn teksten zijn niet zo makkelijk te doorgronden; meezingers zijn het zeker niet. Nog altijd valt hij te vergelijken met collega’s als T Bone Burnett, Joe Henry en Jerry Leger. Maar Bob Dylan zou je daar ook bij kunnen zetten. Het album begint met het titelnummer en dat neemt bijna tien minuten in beslag. Het kortste nummer is nog altijd vier minuten. Met elf songs kom je dan uit op een speelduur van 1 uur 4 minuten. The One And Only Jesse James begint als een trage Elvis Costello. Burden Of The Beast doet mediterraans aan. Drie keer verdiende Fitzgerald hier vijf sterren, deze keer komen we uit op vier, vooral omdat dit nieuwe album na zo’n lange pauze niet weet te verrassen met nieuwe inzichten.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie