Het is werkelijk nauwelijks voor te stellen wat Claude Russell Bridges, uit Lawton, Oklahoma, allemaal al gedaan heeft voordat hij in 1970 zijn zelfgetitelde debuutalbum uitbrengt. Op het gevaar af de chronologie van dat alles uit het oog te verliezen een soort van opsomming.

Claude – Leon – Russell Bridges leert in zijn jeugd klassiek pianospelen en ontpopt zich in de muziekscene van Tulsa als een soort van wonderkind; zo zit hij als minderjarige in The Starlighters met J.J. Cale. Begin jaren zestig geeft Russell gehoor aan de roep naar Californië. Met zijn talenten, naast piano ook gitaar, bas en arrangeren, is hij een perfecte allround studiomuzikant –  gesignaleerd door Phil Spector. In die jaren speelt Russell op platen van Gary Lewis and the Playboys, Jan & Dean, Ricky Nelson, Doris Day en ook op Mr. Tambourine Man van The Byrds. De band die hij gevormd heeft met Marc Benno, The Asylum Choir, brengt in 1968 een album uit. Vervolgens sluit hij zich aan bij Delaney en Bonnie Bramlett en werkt hij samen met muzikanten als Bobby Whitlock (toetsen), Carl Radle (bas), Jim Keltner (drums), Bobby Keys (saxofoon) en Jerry McGee (gitaar). Producer Denny Cordell pikt Leon Russell eruit om Joe Cocker te begeleiden, arrangeren en produceren; Cocker neemt dan ook Russells Delta Lady op. En samen richten Cordell en Russell Shelter Records op. Dat leidt allemaal weer tot de fameuze Mad Dogs and Englishmen-tour – met Joe Cocker als voorman en Leon Russell als spreekstalmeester met de kachelpijphoed. En dan moet het debuut Leon Russell nog verschijnen. 

Met een keur aan stermuzikanten, verspreid over studio’s in Los Angeles, Memphis en Londen, zoals Eric Clapton, Steve Winwood, George Harrison, Joe Cocker, Bobby Whitlock, Klaus Voorman, Bill Wyman, Charlie Watts en Ringo Starr, is Leon Russell in 1970 een erg sterke plaat. De opvolger van een jaar later is zomaar nog een streep beter.

Ook op Leon Russell and the Shelter People zijn de opnamen verdeeld over verschillende studio’s en onder diverse muzikanten. De overweldigende openingssong Stranger in A Strange Land is in Los Angeles opgenomen met The Shelter People: Don Preston (gitaar), Carl Radle (bas), John Gallie (orgel), Joey Cooper (gitaar) en Chuck Blackwell (drums), evenals de soulvolle boogierockers Of Thee I Sing, Crystal Closet Queen, het geweldige Sweet Emily en ook de Dylan-cover It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry. A Hard Rain Gonna Fall, nog weer een Dylan-cover, is opgenomen in Muscle Shoals met The Tulsa Tops: Jesse Ed Davis (gitaar), Don Preston (gitaar), Carl Radle (bas) en Jim Keltner (drums), terwijl Russell ook in diezelfde studio, maar nu met The Swampers – Barry Beckett (orgel), Jimmy Johnson (gitaar), David Hood (bas), Roger Hawkins (drums) – zijn fantastische signature song Home Sweet Oklahoma opneemt: When I was a young boy barely seventeen / I went out to Hollywood to chase my dream/Dusty Oklahoma was all I ever seen.

In Londen zijn het Chris Stainton (gitaar), Jim Price (orgel), Carl Radle (bas) en Jim Gordon (drums) die Russell bijstaan in het geweldige Alcatraz. Bij dit alles zou je bijna vergeten dat Leon Russell zelf ook nog gitaar, piano en orgel speelt, dit komt echter royaal tot uiting in het prachtig verstilde The Ballad of Mad Dogs and Englishmen, een song niet te vinden op de fameuze live-dubbelaar, wel in de gelijknamige film.

Een classic rockalbum dit Leon Russell and the Shelter People, maar daarnaast ook een evidente singer-songwritersplaat; op meerdere niveaus een klassieker. En nimmermeer door hemzelf – Leon Russell overleed in 2016 op 72-jarige leeftijd – overtroffen, en overigens ook niet door heel veel anderen. Wat blijft: een klassieke muzikale held.

Leon Russell and the Shelter People. Shelter Records, 1971. Stranger in A Strange Land│Of Thee I Sing│A Hard Rain Gonna Fall│Crystal Closet Queen│Home Sweet Oklahoma│Alcatraz│The Ballad of Mad Dogs and Englishmen│It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry│She Smiles Like A River│Sweet Emily│Beware of Darkness