Op 23 maart 2026 is Chip Taylor op 86-jarige leeftijd overleden. De muziekwereld verliest met hem een van haar meest invloedrijke, maar ook meest onderschatte songwriters.
Een catalogus die groter is dan zijn naam
Taylors betekenis voor de popmuziek laat zich moeilijk in één genre vangen. Als freelance songwriter en later als vaste medewerker van een New Yorks muziekuitgeverij schreef hij pop- en rocksongs, alleen en met anderen. Zijn naam stond zelden bovenaan, maar zijn songs waren overal.
De twee stukken waarmee hij de geschiedenis inging, behoren tot de best herkenbare nummers uit de westerse popmuziek. Wild Thing en Angel of the Morning werden wereldwijde hits, vertolkt door uiteenlopende artiesten van The Troggs tot Juice Newton. Jimi Hendrix speelde Wild Thing als afsluiter op het Monterey Pop Festival in 1967 en stak zijn gitaar in brand. Janis Joplin opende haar debuutalbum met Taylors Try (Just a Little Bit Harder). In 2009 bracht Ace Records een compilatie uit van songs van Taylors hand, vertolkt door andere artiesten, onder de titel Wild Thing: The Songs of Chip Taylor.
Songwriter én uitvoerend artiest
Naast zijn werk als componist bouwde Taylor een eigen discografie op. Na een onderbreking van veertien jaar — hij was van 1980 tot 1995 professioneel gokker op blackjack en paardenrennen — keerde hij terug naar de muziek. Op het South by Southwest-festival in 2001 ontmoette hij zangeres en violiste Carrie Rodriguez, met wie hij o.m. de albums Let’s Leave This Town, The Trouble With Humans en het veelgeprezen Red Dog Tracks opnam.
De bijzondere band met Nederland
Wat Taylors verhaal voor een Nederlands publiek extra betekenis geeft, is de rol die ons land speelde in zijn artistieke terugkeer. Vreemd genoeg waren het Nederlandse fans die hem na zijn gokjaren terug naar de muziek brachten. In zijn boek Songs From a Dutch Tour verhaalt hij over muziek, gokken en zijn band met Nederlandse fans. Hij trad hier regelmatig op, in grote en kleine zalen. Veel lezers van deze site zullen wel eens een of meer optredens van Taylor hebben bijgewoond
In 2016 werd Taylor opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. In 2023 onderging hij een behandeling voor keelkanker, waarover hij vervolgens een album maakte. Zijn allerlaatste werk, het in 2025 uitgebrachte The Truth & Other Things, werd in een week opgenomen op eenvoudige apparatuur, in ‘first takes’.
Chip Taylor schreef muziek die langer meegaat dan hijzelf. Dat Nederland daar een bijzondere plek in innam, maakt zijn overlijden ook hier voelbaar.
25/03/2026 Permalink
Verdrietig bericht vanmorgen op de radio: Chip Taylor overleden. Ik volg hem al vanaf begin jaren 70. Bracht in die tijd mooie lp’s uit, met voor mij als uitschieter “This Side of the Big River” uit 1975 met prachtige nummers zoals “Gettin’ older, looking’ back” en vooral “May God be with Me”. Later, maar inmiddels toch al weer jaren geleden zag ik Chip samen met de legendarische gitarist John Platania (Van Morrison) in een klein theater in Landgraaf. Memorabel concert, waaraan ik nu met veel liefde terugdenk.
25/03/2026 Permalink
Ik ben een groot fan.
Eindelijk de aandacht die hij verdiend.
Zijn eerste plaat Gasoline is een juweel.
Ook zijn trio platen als Gorgoni,Martin, Taylor zijn niet te versmaden
Het grootste commercieel succes Last Chance eveneens.
Ook daarna volgen nog vele albums die de moeite waard zijn.
De laatste 10 jaar liep de kwaliteit terug.
Door mindere songs maar ook zijn stem.
Het was meer brommen dan zingen.
De kanker is hoogstwaarschijnlijk de oorzaak geweest.
Huub
25/03/2026 Permalink
Mijn favorite songs zijn er heel veel, maar als ik er een moet noemen
is het Crazy Girl van Gorgoni,Martin Taylor
26/03/2026 Permalink
Ook ik ben al ruim een halve eeuw fan van Chip.
‘Gasoline’ al 54 jaar in mijn bezit en inderdaad een juweeltje.
Meeste LP’s en CD’s van Chip sieren mijn collectie.
In 1998 zagen en hoorden we hem voor het eerst live. Dat was op Take Root in Assen (de Smelt). Het was net na zijn periode als professioneel gokker. Hij trad op in de entreehal voor enkele tientallen mensen.
In dat jaar kwam ook het prachtige ‘The living room tapes’ uit.
Vervolgens vele malen een optreden bijgewoond, want Chip kwam graag in Nederland.
De laatste keer was in 2017 in de Deventer Schouwburg, waar hij op mijn verzoek met veel plezier ‘Fuck all the perfect people’ ten gehoren bracht.
In de zaal vooral veel abonnementhouders op wie de inhoud van deze fenomenale song wellicht goed van toepassing was….
26/03/2026 Permalink
Mijn favorieten zijn Angel in the Morning en Son of A Rotten Gambler. Melodramatisch wellicht, maar prachtig.
26/03/2026 Permalink
Personally, i’m not a big “fan” of picking individual tracks, especially with this oeuvre. It’s more important to identify the best album’s. For me, with my admittedly limited knowledge of Chip Taylor, it’s Seven Days in May….a masterpiece…
26/03/2026 Permalink
Chip Taylor was tijdens Take Root in Assen (1988) de afsluiting in de entreehal. Terwijl hij nog speelde, begon een vrouw vlak voor het podium alvast te vegen. Pijnlijk. Chip Taylor zag het en zei: “Als u mij nog even mijn optreden af laat maken, dan ga ik straks voor uw vegen”. Die opmerking werd natuurlijk gemaakt in het Engels. Ik weet niet of de vegende vrouw het heeft verstaan, maar ze bezemde stug door.
27/03/2026 Permalink
Ja, dat optreden in Assen was ik ook bij. Bruut werd dat afgebroken voor beveiligingspersoneel, de tijd was om. Verontwaardigd reageerde Chip met de vraag waarom hij niet verder mocht spelen voor zijn fans. Prachtkerel!
27/03/2026 Permalink
‘Wild Thing’ schreef hij in ± 15 minuten, hij liet er gelijk patent op vastleggen, hij voelde intuïtief aan dat het iets bijzonders was. Van de royalties alleen al kon hij – volgens eigen zeggen – een comfortabel leven leiden.
05/04/2026 Permalink
Wat een triest bericht! Ik heb Chip twee keer live mogen beleven, in Beek en Donk en in Horst, zo mooi…! Corona verhinderde een derde keer (in Eindhoven)… R.I.P. Chip!