Twaalf jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat de Nijmeegse rootsband DIX zijn derde studioalbum uitbracht. Die lange weg is voelbaar in elke noot van Ludovicus Bosco Hic Fuit (eigen beheer), een album dat druipt van weemoed, warmte en oprechte liefde voor muziek. De titel is niet zomaar een naam. Het Latijn fuit hic — “was hier” — draagt een rijke kunsthistorische lading. Jan van Eyck schreef in 1434 op het beroemde Arnolfiniportret de woorden Johannes de Eyck fuit hic: een handtekening midden in het schilderij, boven een bolle spiegel die de hele ruimte weerkaatst. Niet bescheiden weggestopt in een hoek, maar voluit aanwezig — een aanwezigheid die ook na het vertrek voortleeft. DIX past die gedachte toe op hun producer en vriend Louis Bos, die het album begeleidde maar in de zomer van vorig jaar overleed. Zijn naam, in het Latijn — Ludovicus Bosco — wordt zo vereeuwigd op de enige manier die muzikanten kennen: in het werk zelf. Net als Van Eyck zegt de band: hij was hier, en dat telt.
Het is niet de eerste keer dat DIX een album aan een dierbare overledene opdroeg. Het debuutalbum Sayonara uit 2011 was, zoals we hier aangaven, een eerbetoon aan de jongere broer van zanger Erik van Oijen. Die traditie van muziek als gedenkplaats geeft de band een emotionele diepgang die je waarschijnlijk in weinig Nederlandse rootsacts terugvindt. Op dit derde album is dat niet anders. Erik van Oijen, Ray van Haalen, Bart Versteegh en John Ariëns werken met sobere maar doordachte arrangementen, aangevuld door violist Peter van den Bos, pedal steelist Tom Ensink en trompettist Rob van Huizen. Het resultaat is een album dat ademt en ruimte laat. Toch is dit geen muziek voor wie snel wil. Een groot deel van de twaalf nummers beweegt zich in een traag tot middelmatig tempo. Songs als Straight Where I Wanna Be, Melt Me, Beautiful Eyes en Mother Dear nemen royaal de tijd om hun verhaal te vertellen — soms iets té royaal. Luisteraars die gewend zijn aan meer dynamische afwisseling zullen na de openingstrack moeten wachten op nummers als het countryeske Saturn Blue en Unimportant. De tekstloze titeltrack sluit het album indrukwekkend af en brengt alles samen, maar het pad ernaartoe vraagt geduld. Wie zich echter overgeeft aan dit tempo wordt beloond. Ludovicus Bosco Hic Fuit is een eerlijk en vakkundig gemaakt werk. Net als Van Eyck in zijn spiegel heeft DIX iemand voor altijd in het beeld gevangen — en dat is geen kleine prestatie.
10/04/2026 Permalink
klinkt niet verkeerd
maar waar kan ik dit album kopen
10/04/2026 Permalink
Mailen naar info@dixmusic.nl