Het vorige album van Joshua Quimby kreeg de titel Something Like Country, maar kun je dat nog zeggen over zijn nieuwste? De in het noordoosten van Amerika opgegroeide singer-songwriter doet in ieder geval geen enkele moeite om aan welke definitie dan ook te voldoen op Piecemeal (eigen beheer). Dat valt te prijzen, maar is het daarmee ook een opzienbarend werkstuk? Tja… Zijn poging om de grenzen te verleggen, vooral toch richting grunge, is vooral vermoeiend. Zijn raspende stem is nogal pregnant en de emotioneel geladen liedjes bijten zich door een gebrek aan melodieuze variatie niet vast in het gehoor. Quimby is een Caged Bird, een liedje dat qua klank wat heeft van Everything I Long For, het debuut van de Canadees Hayden. Piecemeal ontstond na een periode van diepe depressie, songtitels als Loneliness, Rotten, Bleak, Knife en Stoned spreken wat dat betreft boekdelen. Aan de donkerte, die vaak wordt vormgegeven door viool, valt maar af en toe te ontkomen, bijvoorbeeld als er in het gitaarspel wat elementen van flamenco te ontwaren vallen. De drie gedichten helpen ook niet echt om het gebodene op dit album te verhapstukken. Een teleurstelling, want deze Quimby kwamen we ook tegen als gitarist en componist op het uitstekende The Restless Wandering Avry Truex.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie