‘Alle duiven op de Dam, sja la la lie, sja la la la / Ja die weten hoe het kwam, sja la la lie, sja la la la / Want ze zaten op je schoot, sja la la lie, sja la la la / En je gaf ze stukjes brood, sja la la lie, sja la la la’. Zeg nou niet dat Gert en Hermien niet thuishoren op deze site, want Gert Timmerman scoorde in 1963 een hit met Ik Heb Eerbied Voor Jouw Grijze Haren, geschreven door de Belgische cowboy Bobbejaan Schoepen. Nou dan… Die naam duikt nu trouwens al voor de tweede keer dit jaar op, lees dit stuk over Blue Gene er nog maar eens op na. Afijn, die duiven op de Dam brengen ons bij Otis Gibbs. Want zie hem meer…

 Na 2016 gooide Jonny Fritz het bijltje erbij neer. Hij had er genoeg van, van het “het moeten maken” in de muziekindustrie. Hij werd makelaar. Het bloed kruipt echter, enfin, hij maakte toch weer een nieuw album, maar nu helemaal op de manier zoals hij wilde. Dat werd Debbie Downers (eigen beheer), een countryplaat die helemaal Jonny Fritz is. Hij heeft ook genoeg van het verkopen van huizen, zo zingt hij in Hot Chicken Condo’s, al die homofobe vette lui met hun ingestopte roze polo’s waar iedereen tegenop kijkt en die rijk worden van Airbnb. In het titelnummer rekent hij ook af met de meer…

Als iemand recht van spreken heeft over de toestand in de wereld, is het Mavis Staples. Haar geëngageerdheid stamt al uit de tijd van de Civil Rights Movement, vele decennia geleden. Sindsdien is de wereld er alleen maar grimmiger op geworden, zoals ze getuigt op haar schitterende nieuwe album Sad And Beautiful World (Anti). De fenomenale rock-soul-gospel-diva trapt, ongetwijfeld inhakend op de actualiteit, bijtend af met de Tom Waits-cover Chicago: ‘To leave all we’ve ever known / For a place we’ve never seen / Maybe things will be better in Chicago’, met een glansrol meer…

In Australië gaat Roger Knox door het leven als ‘de zwarte Elvis’. En daar lijkt hij ook wel een beetje op in dat roze pak op de getekende hoes van Buluunarbi And The Old North Star (eigen beheer). Twaalf jaar geleden schreven we over zijn album Stranger In My Land, waarop hij nauw samenwerkte met Jon Langford. En nu is er eindelijk een nieuw album van de Aboriginal. De 77-jarige Knox schreef voor het eerst zelf de liedjes, meestal met anderen waaronder ook Langford. Met de titel van T Is For Today getuigt hij van kennis van de klassiekers van het countrygenre. Die T staat bij Knox voor trouble, truth meer…

Betekenis geven aan het leven, dat is over het algemeen de belangrijkste drijfveer van singer-songwriters. Ed Dupas is daarin geen uitzondering. Op Codename California (Black Bear Music) tracht hij dichter bij zichzelf te komen. Het titelnummer waarmee het album begint nam hij op kort nadat zijn vader stierf. Tijdens het uitzoeken van foto’s voor de uitvaart toonde zijn moeder een kiekje waarop ze in verwachting was van Ed. Het gezin woonde toen in Los Angeles. De in Houston, Texas, geboren Dupas kwam er pas toen achter dat hij als ongeboren kind dus in Californië was geweest. Verklaarde dat zijn fascinatie voor meer…

Het aanbod aan americana is zo groot dat heel veel onbesproken blijft. Voor beginnende artiesten is het lastig om aandacht te genereren. Kwaliteit leveren is helemaal geen garantie voor exposure. Sterker nog, meestal duurt het dan nog langer voordat je opgepikt wordt. In de mediawereld draait alles tegenwoordig om het aantal clicks, dus onbekende namen zijn niet interessant; die leveren niets op. Dus is het aan sites die door liefhebbers worden gevuld om onbekend talent voor te stellen. Zoals deze keer John Cico uit Lafayette, Louisiana. Met het in Los Angeles opgenomen The Poison Kind (eigen meer…

Mark Miller is geen naam waarmee je op Google onmiddellijk alle aandacht naar je toe trekt. Meer dan een miljoen Amerikanen heten Miller, bijna twee miljoen hebben de voornaam Mark. Degene over wie we het nu hebben is niet de acteur, niet de schrijver en zelfs niet de leadzanger van Sawyer Brown. Maar we komen in de buurt, want déze Mark Milller is de maker van This Bridge (Blue Betty Records). Het is, voor zover we kunnen overzien, zijn derde cd, na Standing On Shoulders (2022) en All For Love’s Sake, een akoestisch gospelalbum uit 2006. Toch is deze singer-songwriter/gitarist uit Georgia al meer…

Het is een adequate beschrijving van het leven onderweg van een band die het nog moet maken: Sleazy. The Lowtimers is zo’n band en op het debuut Cracks (The Way She GoesRecord Co.) leggen ze op het nummer met die titel uit hoe dat er aan toe gaat: ‘Living on chicken fingers and tv-dinners / Out of my motel microwave / Spice ‘em up a little with the hot sauce that I’ve saved / From all the Taco Bells along the way’. De nacht brengen ze door in slaapzakken, want je weet nooit wat er allemaal voor ongedierte krioelt onder de lakens. De band uit Santa Cruz, Californië, nam het album op in Montgomery, Alabama, dus meer…

Het gevoel dat blijft hangen bij beluistering van het nieuwe album van Julianna Riolino is: lekker plaatje. De Canadese Riolino komt uit de stal van Daniel Romano, maar staat al een tijdje op eigen benen. Met haar vorige album All Blue klopte ze op de deur bij menig americanist. Met de opvolger Echo In The Dust (Moonwhistle Records) zullen ook de indierockers zich bediend kunnen vinden, zonder dat de liefhebbers van stevige altcountry zich in de kou gezet voelen. En er zit ook een portie soul in de muziek van Riolino. Dat ze kan rocken, was al duidelijk bij diegenen die eens meer…

Rainy Eyes, Abigail Lapell, Margo Cilker en Jess Jocoy, dat is het kwartet zangeressen dat ik in de gaten houd. Omdat ze speciaal zijn en ieder op hun eigen manier me ergens raken. Van Jess Jocoy is nu een nieuw album verschenen: Cul-De-Sac Kid (eigen beheer). Jocoy groeide op in de buurt van Seattle in het noordwesten van de VS: niet direct een bakermat van de country. Maar haar vader draaide altijd Shania Twain en Alan Jackson in de auto. Dan krijg je toch iets mee. Jocoy trok naar Nashville om daar aan de Belmont University het schrijven van liedjes te leren. Da’s gelukt meer…