Wat doe je als americanist tijdens een weekendje Parijs? Dan luister je naar Baptiste W. Hamon. Na afloop van diens laatste album schotelde Spotify me een heel lekkere track voor van La Maison Tellier. En die hebben nu net een nieuwe plaat uitgebracht: Timidité des Arbres (Messalina). Het achtste album van dit collectief uit Rouen rond zanger-gitarist Helmut Tellier viert het twintigjarig bestaan van de band. Het kwintet zelf omschrijft het ook als een knipoog naar Folklore, het album van 16 Horsepower. Niet omdat de titels iets met elkaar te maken hebben, maar vanwege de meer…

Eerder dit jaar kwamen Eric Brace en Thomm Jutz hier nog samen ter sprake met hun mooie album Circle & Square. Nog geen drie maand later is de tweede van het duo alwéér aan de beurt, nu in z’n eentje met Ring-A-Bellin’(eigen beheer). Op zijn website legt Jutz uit hoe dat zo gekomen is: hij dacht al een tijdje aan een nieuw soloalbum, dat zowel muzikaal als thematisch af moest wijken van wat hij eerder gedaan had. Het idee was om elk liedje met de kleinst mogelijke bezetting op te nemen. Sommige écht solo, andere alleen met Jutz’ gitaar en de bas van Mark Fain, soms als een trio met Tim O’Brien en Michael Rinne. Die meer…

Blame the Clown (Jazz Life/Chain Smoking Records) is een van de vreemdste albums die ik de afgelopen jaren heb gerecenseerd. Het duo Twisted Teens uit New Orleans bestaat uit “Razor” Ramon Santos op pedal steel en Caspian Hollywell op alle andere instrumenten. Op hun tweede album leveren ze twaalf nummers in dertig minuten. Meer hebben ze niet nodig. De muziek valt ergens tussen country-punk en garagerock, maar past in geen van beide categorieën volledig. Santos’ klagende pedal steel geeft de nummers een high & lonesome karakter, terwijl Hollywell’s schuurpapieren meer…

Flatland Cavalry’s hoesfoto’s zien er prachtig uit; stijgerende cowboypaarden, klassieke boerenwindmolens, een ouderwetse Greyhoundbus op weg door ‘countryland’ en een eenzame gitarist bij het houtvuur. Toch zou deze rurale visuele thematiek je op een dwaalspoor kunnen brengen, zeker in combinatie met de bandnaam. Dit dynamische sextet uit Lubbock, Texas, blijft namelijk allerminst steken in traditionele plattelandsmuziek en gaat eerder de kant op van de moderne alternatieve country die we ook kennen van bijvoorbeeld Turnpike Troubadours en 49 Winchester. Work Of Heart (eigen meer…

Uit bijna alle liedjes op Normal Man (Cloverdale Records) vallen wel enkele tekstregels te halen waarop Will Slater uitlegt waarom hij zijn album zo heeft genoemd. Maar eerst maar naar de titelsong zelf: ‘So I bled and I fought with every tooth and nail I have / And I died and I thought that would somehow bring you back / But I was wrong again, who am I to blame? / I can’t put you at fault for wantin’ a normal man.’ De uit de Amerikaanse staat Georgia afkomstige Slater heeft het niet makkelijk. Hij ligt met zichzelf overhoop. En met zijn omgeving. Maar verdorie, wat een geweldige muziek levert dat op. Zijn meer…

Leroy is zijn echte voornaam, maar iedereen noemt hem Eli. En ‘From The North’ klopt ook maar half — want hoewel Eli Wulfmeier opgroeide in Michigan, woont hij inmiddels al jaren in Los Angeles. Die dubbelzinnigheid zit ook in My Favorite Gun, het nieuwe album van zijn band Leroy From The North: het klinkt als seventies-gitaarrock, maar is strakker en melodieuzer dan het genre doorgaans biedt. Wulfmeier leerde het vak deels op de harde manier. Hij was een tijdlang lid van The Wild Feathers, een band die door Interscope Records was samengesteld naar het model van meer…

Danny George Wilson kennen we als de Danny van Danny & the Champions of the World. Deze maand bracht hij zijn derde soloalbum uit. Arcade (Loose Records) is opgenomen in East Sussex met producer Hamish Benjamin en pianist Henry Garratt, dezelfde combinatie die ook zijn vorige soloalbum Another Place vormgaf. Het resultaat is een album dat verlies, herinneringen en de onmogelijkheid van terugkeer verkent — met ook strijkers, mellotron en gitaar als gereedschap. Wilson’s stem, die niet voor iedereen even weldadig klinkt, verbindt de acht nummers tot meer…

We denken natuurlijk allemaal wel eens: hoe zou het toch met Luka Bloom zijn? Nou, prima gelukkig; vorig jaar mei was het maar de vraag of hij zijn zeventigste verjaardag zou halen, zo schrijft hij op zijn website. Vóór hij het ziekenhuis inging voor een open hartoperatie, nam de Ierse troubadour voor de zekerheid nog gauw dertien nieuwe liedjes op, nu uitgebracht op een album (zijn 24e) dat hij toepasselijk A Second Wind (BigSky Records) noemde. Het zijn eenvoudige songs (met alleen Blooms akoestische gitaar als begeleiding), die het frêle leven vieren. De kalme pracht van de vogelwereld meer…

Een lekkere portie honky tonk, dat is wat Keston Brouillette & The Pickled Hearts te bieden hebben op Can You Believe It, Folks? (eigen beheer). Er is weinig informatie over dit album. Brouillette komt uit Portland, Oregon, en is naast bandleider ook cartoonist, illustrator, designer. Hij bedient zich dan van de naam Kestoons. Het artwork is dus van de artiest zelf; hij ontwerpt ook wel posters en hoezen voor collega’s. Een website heeft hij niet, maar wel een account op Instagram. De muziek is uitermate relaxed, heel geschikt voor feestjes waar cowboys en hippies elkaar treffen. Een gezellige beestenboel, meer…

De Australiër Sam Shinazzi maakt muziek voor mensen die weten dat het leven zelden verloopt zoals gepland. Op zijn nieuwe album On a Highway Somewhere (Stanley Records) trekt hij negen nummers lang door een landschap van beperkte kansen en gedaalde verwachtingen, bevolkt door personages die desondanks blijven doorgaan. Shinazzi’s referentiekader is helder: Springsteen, Paul Kelly, Hüsker Dü. Die laatste band is niet zomaar een voetnoot. Het opvallendste nummer, Grant Hart Can’t Find the Keys to His Car, is een openlijk eerbetoon aan de drummer en meer…