Toen Bill Callahan in 2007 zijn pseudoniem Smog afwierp, had de singer-songwriter uit Silver Spring, Maryland al een flink oeuvre van zo’n twintig platen op zijn naam. Het eerste album onder eigen naam, Woke On A Whaleheart, bleek nog een vingeroefening, maar opvolger Sometimes I Wish We Were An Eagle was een volbloed meesterwerk. In dezelfde lijn ligt Apocalypse (Drag City), dat meesterlijk voortborduurt op de ingeslagen weg. Barokke, gotische alt.country is de stiel van Callahan; schitterend ruimtelijk geproduceerd en rijkelijk gearrangeerd met meer…
Op grond van het materiaal op Here We Rest (Blue Rose/Sonic Rendezvous) ben ik de mening toegedaan dat Jason Isbell beter en beter wordt. Isbells debuut in 2007 stelde mij behoorlijk teleur, al revancheerde hij zich daarna met het sterke groepsalbum Jason Isbell and The 400 Unit. Op Here We Rest trekt Isbell de opgaande lijn door, want soulvol, warmbloedig en grofkorrelig tegelijk. Als veelbelovende gitarist en songschrijver werd Jason – tevens toentertijd het liefje van Shonna Tucker – Drive-By Truckers binnengehaald. Hoewel een zinvolle toevoeging, 
Natuurlijk is het best een aardig initiatief van het tv-programma De Wereld Draait Door om Nederlandse artiesten een kale cover te laten spelen, maar voor echte onopgesmukte rauwe uit het hart gespeelde muziek moet je toch echt dieper graven. En dan kom je bijvoorbeeld uit bij het kleine label 
Hill Country Records
De Amerikaanse folkrocker Chris Eckman (Walkabouts) blijft vanuit zijn huidige woonplaats Ljubljana (Slovenië) bijzondere samenwerkingsverbanden aangaan. Onlangs verraste hij met het prachtige album BKO van Dirtmusic, waarop hij met de Amerikaan Chris Brokaw en de Australiër Hugo Race musiceerde met het uit Mali afkomstige Toeareg-gezelschap Tamikrest. Het nieuwste project van Eckman is 
Ze trekken zich weinig aan van muzikale conventies, maar het moet gezegd dat D. Charles Speer & The Helix ferm geworteld zijn in de aardse tradities van de country. Kosmische country, welteverstaan. D. Charles Speer & The Helix is een afsplitsing van The No-Neck Blues Band, werkte samen met de jammerlijk overleden folkbluesgitarist Jack Rose en heeft naast oprichter Dave Shuford in de gelederen de fenomenale boogiepianist Hans Chew. Op de achtergrond borrelen invloeden als zydeco, ragtime en boogiewoogie op, maar in het hart van de muzikale materie 
Antsy McClain is cool. Op dezelfde manier zoals Ben Vaughn cool is. Too hip to be true, zogezegd. Er is in de lage landen nog niet veel aandacht aan de man besteed, terwijl dit Heroes Last Forever (The Sun Studio Sessions) (DPR Records) toch echt bijna aan zijn tiende werkstuk toe is sinds 1998. Er is ook een live-dvd en verder is McClain schrijver van enkele boeken waarin hij met humor leven in een trailerpark beschrijft. 
Belangrijkste man van het Texaanse kwartet Brother Slade is Marc Christian (hij schrijft alle liedjes). Marc Christian: dat deed wat belletjes rinkelen. Via 
Ach ja, wat kan dit soort door The Byrds beïnvloede muziek toch heerlijk zijn, dat is onmiddellijk de vaststelling bij Glide, het eerste nummer op There’s No Denying Josephine (eigen beheer) van The Lonesomes. Een nummer overigens dat ook wel iets van REM in zich heeft. Het derde album van deze band uit Portland, Oregon volgt vijf jaar na het op deze site enthousiast ontvangen Quick Fixes And Power Trips. De vier heren van The Lonesomes schrijven ambachtelijke liedjes met fraaie melodielijnen waarin meerstemmige 
