Marc Black woonde ooit in het huis van Tim Hardin in Woodstock. Een nieuwkomer is hij dus bepaald niet. Op Pictures Of The Highway (Suma Records) is dat te horen. Het album klinkt zelfverzekerd door de uiterst relaxte manier waarop er gemusiceerd wordt. Het eerste nummer Red Lite is een combinatie van wat late night jazz met americana die boeiender uitpakt dan je bij een dergelijke omschrijving zou verwachten. Ooh I Love My Coffee begint met een Cash-ritme, maar dat wordt vrijwel onmiddellijk omgebogen naar iets dat meer…

Rootsrocker Pete Sinjin uit Brooklyn reist op Better Angels Radio (Pirate Vinyl) van de westkust van Amerika naar de oostkust. Het is een reis vol verlangen naar vrijheid waarin een lichte vorm van melancholie niet valt te onderdrukken. Zoals in het liedje Broken Radios: Go ahead kid, if you think it’s worthwhile / Flip on the switch and try spinning the dial / The airwaves are dead, the stations are blocked / With mind numbling static / And talk talk talk… Het is een zoektocht naar rock-’n-roll op de radio. Oh, where did it go? / The station went fading out on the trail / Oh, where went the soul on those / Broken Radios…? Het is meer…

Een nieuwe plaat van Markus Rill is altijd goed nieuws. Ik verwelkom zijn albums, zoals The Price Of Sin (2006) en The Things That Count (2008), met open armen. Er is altijd een basiskwaliteit, maar Rills begrensde idioom begint inmiddels een beetje te veel van hetzelfde te worden. Wild Blue & True (Blue Rose/Sonic Rendezvous heeft ook weer die vertrouwde basis, maar gevaar en avontuur lijken ver op afstand. Markus Rill houdt vast aan het bekende, en dat is in zijn geval een egale vorm van rootsrock meer…

Hustla is een term die vooral door rappers wordt gebruikt. Een hustla is een drugsdealer, pooier of iemand die via andere illegale zaakjes aan zijn geld komt. Zo gevaarlijk als de naam doet vermoeden, zijn de Honky Tonk Hustlas niet. Op South Of Nashville (eigen beheer) staat weliswaar dat ze zelf My Worst Enemy zijn, maar op de Long Lonely Road die ze met South Of Nashville zijn begonnen leren we ze toch vooral kennen als een stel dat Drinkin’ With My Friends een uiterst aangenaam tijdverdrijf vindt. Ook op die manier meer…

Het is niet meer dan een ep met zeven tracks, maar toch weet deze Dave Blair met deze lekkere gitaar-, pop,- rocksongs een goede indruk achter laten. Dave Blair is een jonge New-Yorker met een rauwe stem en een ongepolijste retrorocksound. Blair – liefhebber van de nachtelijke uren en smoezelige nachtclubs – heeft de ep zelf volgespeeld in zijn eigen studio, en blijkt getuige de fluitende, gloedvolle gitaarsolo’s een uitstekende gitarist. Daarbij hebben de liedjes een fijne vibe en een stevig melodieuze inslag. Dave Blair is kortom meer…

Zoals wel vaker het geval is met hobbyclubjes, hebben de makers meer plezier gehad dan de luisteraars ooit zullen hebben. Wat mij betreft is dat ook het geval met The Baseball Project, een vrijetijdsproject van Peter Buck en Steve Wynn. Leuk dat de twee elkaar gevonden in hun liefde voor baseball en de (jeugd)herinneringen daaraan, maar what’s in there for me? Niet veel vrees ik. Het speelplezier is, het moet gezegd, op Volume 2: High And Inside (Blue Rose/Sonic Rendezvous) overduidelijk aanwezig, maar geforceerde teksten en rijmelarijen met steeds maar weer meer…

Een stel jonge honden is het. Of nee, een stel jonge cats moet je ze eigenlijk noemen. Dat hebben rockabillies immers het liefst. Cat Canyon and the Captivators uit Chicago debuteren met de ep I’m Suspicious (eigen beheer). Ze argwanen alles en iedereen inclusief zichzelf. Maar de vrouwen natuurlijk nog het meest. Boze vrouwen die ze uitmaken voor luie donders, dat hebben mannen als Cat Canyon and the Captivators nou eenmaal nodig. Al was het maar om zich tegen af te kunnen zetten. Naggin’ Holiday, precies wat ze meer…

Hij is al een jaartje of tien onderweg, maakte een viertal albums, maar een doorbraak zat er niet echt in. Je mag hopen dat daar met That Old Southern Drag (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) verandering in komt, want Patrick Sweany veegt hier de vloer aan met het gros van de countrybilly- en swamprockers van het huidige tijdsgewricht. De inwoner uit Kent, Ohio toog naar Nashville, Tennessee en plakte en knipte daar deze ijzersterke rhythm & bluesplaat met countrysoul-topping en jaren zeventig-sfeer in elkaar. Sweany rekent Eddie Hinton, Doug Sahm meer…

De altcountry van de eerste albums is op de achtergrond geraakt bij Jesse Sykes and the Sweet Hereafter. Op Marble Son (Fargo/Munich) wordt de lijn doorgetrokken die was ingezet met Like Love Lust & The Open Halls Of The Soul. Net als op dat vorige album gaat het hier om meeslepende psychedelische rock waarbij gitarist Phil Wandscher zeker zo’n grote rol speelt als de lispelende Jesse Sykes. Zijn repeterende gitaarmotieven vormen de basis van deze hallucinerende trip. Dit is muziek om in een donkere club wild met de meer…

Het zijn slechts vijf nummers in iets minder dan twintig minuten, maar daar weet Coke Hendry al wel zijn naam mee te vestigen. Bound For Glory (Silver Horse Music) biedt losjes gespeelde Texaanse countryrock met verhalende teksten. De jonge Hendry heeft een brutale ietwat hese stem waarmee hij zijn band lekker weet aan te sporen. In het hard rockende Train Song doet hij dat door even te fluiten. Op Gypsy Rings klinkt een uitgelaten schreeuw, terwijl de fiddle van Darcie Deaville toch al voor een almaar stijgende lijn zorgt. Het liedje is deels meer…