Haar stem is karakteristiek genoeg om te herkennen, maar muzikaal is Wild Divine (Rough Trade) een flinke afstand verwijderd van de Britse folkrock die Alela Diane’s vorige cd sierde. De nog immer fantastische singer-songwriter uit Nevada City, Californië is op ontdekkingsreis door het muzikale landschap. Na het spaarzame debuut volgde in 2009 To Be Still, een prachtige plaat die vooral Sandy Denny in herinnering riep. Op Wild Divine klinkt Alela Diane Amerikaanser dan ooit; sfeer en klankkleur komen nu sterk in de buurt van nog zo’n bijzondere meer…

Cindy Bullens mag als een veterane beschouwd worden. Al in 1979 debuteerde ze met het new wavey Desire Wire, waarna ze zich op het opvoeden van haar kinderen richtte en begin jaren negentig weer pen en gitaar ter hand nam, en in Nashville, Tennessee haar geluk beproefde. Dat legde haar geen windeieren; als songschrijver was ze aldaar redelijk succesvol. Anno 2011 is Howling Trains And Barking Dogs (Blue Rose/Sonic Rendezvous) Bullens’ zevende album. Hierop herbezoekt ze haar succesjaren in Nashville; de meeste songs meer…

Op de voorkant van het kartonnen klaphoesje staat slechts Dead Setters, maar op de zijkant is het wel degelijk Mark Lucas & the Dead Setters. Putting On The Dog (Laughing Outlaw Records) is weer een lekker losjes ingespeeld album. De Australiërs lijken door om de tradities heen te spelen, juist te definiëren waar het in rootsrock om draait: het ontbreken van pretenties. Alleen op die manier kom je tot waardevolle muziek. Een kwestie van het juiste gevoel. Zoals in Rainbow’s End waarin steelgitaar, fiddle en mondharmonica meer…

De stem en songschrijver van Camper Van Beethoven en Cracker maakt met The Palace Guards (Blue Rose/Sonic Rendezvous) zijn solodebuut. Dat is 26 jaar nadat David Lowery met Camper Von Beethovens Telephone Free Landslide Victory aan het firmament verscheen. Door de bank genomen produceerde Lowery met Camper en Cracker kwaliteitsmuziek, maar een echte doorbraak zat er niet in. Dat zit er met The Palace Guards ook niet meer in, vrees ik. Het is net even te weinig onderscheidend, te weinig ambitieus. Aan de andere kant biedt The Palace Guards meer…

Het duurde even, maar draaibeurt na draaibeurt wint The Long Weight (Ridisculous Records) van Kip Boardman aan kracht. Die hoge, dunne stem is niet bepaald de norm in rootsmuziek. In 2007 stond Boardman als lid van de Spoolies naast onder anderen Ramsay Midwood op het podium van Take Root en een groter contrast van stemmen is nauwelijks denkbaar. De toetsenist Boardman heeft een behoorlijke staat van dienst in alternatieve Californische countryrock, maar dit meer…

Op de achterkant van de hoes van Flesh & Bone (eigen beheer) van C.B. Smith staat ‘12 songs about love, loss, trains and other universal themes’. Met name die trein brengt ons op het juiste spoor. Something ‘Bout A Train heet een van de nummers en het is een heerlijk door dobro en fiddle gedomineerd werkje waarop Smith veel weg heeft van Fred Koller. Andere artiesten waarmee deze niet zo jonge nieuwkomer is te vergelijken zijn Greg Brown en Lyle Lovett. Van Brown heeft hij het soms heel lichtjes grommende en naar meer…

Gelijk maar voor de downloaders: Bird In The Tangle is gratis te downloaden op www.brettdetar.com. Ik zou het maar doen, want je haalt daarmee een schitterend stuk muziek binnen. Deze Brett Detar is een uit het goede hout gesneden singer-songwriter uit Pennsylvania, die eerder met zijn band The Juliana Theory onder contract stond bij Epic. Maar Detars leven en muzikale richting veranderde toen hij kennis maakte met de klassiekers: Johnny Cash, Gram Parsons, Townes Van Zandt, Guy Clark. En dat is te horen op zijn fabelachtige debuut-lp meer…

Paul Coady is een veteraan uit Chicago die al zo’n twintig jaar actief is geweest met de band Prairie Town. Driftin’ Years (eigen beheer) is het soort rock-’n-roll dat nooit verloren zal gaan zolang er mensen zijn die geloven in het heilige vuur van ongecompliceerde popmuziek. En dat doet Coady, dat is overal aan te merken. Zijn manier van zingen bijvoorbeeld. Een ruige rockstem als Mick Jagger en op Another Lost Night klinkt hij zelfs wat als Kurt Cobain. Show You How is een ijzersterke opener. Het straalt dezelfde energie uit als het meer…

Behoefte aan een portie stimulantia om kwaaltjes te lijf te gaan en het leven in zijn algemeenheid met groot enthousiasme te omarmen? Dan is dit Love Potions And Snake Oil (Shut Up & Play) van harte aanbevolen. De Amerikaan D.B. Rielly beweert weliswaar dat We’re All Going Straight To Hell, maar de reis daar naartoe mag best plezierig verlopen. Dat kan met dit soort rootsrock waarin zydeco het hoofdbestanddeel is. Het belangrijkste instrument van Rielly is de accordeon, maar daartoe beperkt hij zich allerminst. Bovendien heeft meer…

Kaal drumwerk. Een fiddle die op de achtergrond klinkt. Fijne gedoseerde extraatjes van percussie. En dan die stem van Shanna Underwood die nauwelijks moeite doet om die fijne basis te overstemmen. Het heeft bijna de sfeer van het betere werk van Townes Van Zandt. From Appalachia To The Himalayas heet het nummer en het is te vinden op het uitstekende Fieldnotes From A Caravan (eigen beheer). Een interessante vrouw, deze Shanna Underwood. Ze geeft Engelse les en is archeologe en reist meer…