Binnenkort op enkele podia in de Lage Landen: Jenny Don’t & The Spurs. Gaat dat zien, want het nieuwe album Broken Hearted Blue (Fluff & Gravy Records) is heerlijk. Met die lekker brutale stem geeft Jenny haar band flink de sporen. Noem het honky tonk, noem het cowpunk. Geen moment vervalt de band uit Portland, Oregon, in nostalgie, daarvoor is dit veel te levendig. Bij hedendaagse honky tonk ligt het gevaar op de loer dat artiesten iets te veel hun best doen om oude tijden te laten herleven. Met als gevolg dat het al snel gekunsteld gaat klinken, precies het tegenovergestelde van wat wordt meer…

Het zijn waanzinnige cijfers die Zach Bryan kan overleggen. Vijf albums (waarvan één live) in vijf jaar en nog een trits singles en ep’s, uitverkochte tournees, een nummer 1-hit (duet met Kacey Musgraves). Er lijkt geen eind aan  te komen. Je zou zeggen dat er zo langzamerhand een Zach Bryan-moeheid zou optreden die een rustperiode zou rechtvaardigen. Maar nee, The Great American Bar Scene (Warner) is alweer het volgende album van de ex-marineman. En net als de ongetitelde voorganger en de driedubbelaar American Heartbreak is het weer een bomvolle meer…

Na hun succesvolle debuutalbum Bummer Year (2022) leek de zon niet meer onder te gaan voor Good Looks. Maar al snel sloeg het noodlot toe: leadgitarist Jake Ames werd op straat aangereden door een passerende auto, met als gevolg onder meer een schedelbreuk. Lang was het de vraag of en hoe Ames zou herstellen – waarmee ook de toekomst van de band op het spel stond. Dat alles goed afliep, bewijst Lived Here For A While (Keeles Scales). Nog feller en intenser dan op Bummer Year verhaalt de indierockband uit Austin over het leven onderweg, van het ene podium meer…

De mannen van Blitzen Trapper uit Portland was ik eerlijk gezegd de laatste jaren een beetje uit het oog verloren. Maar er ligt een nieuw album, 100’s of 1000’s, Millions Of Billions (Yep Roc, V2), dat me zeker kan bekoren, hoewel het echt anders klinkt dan de albums uit de periode 2008-2015. Misschien komt dat ook wel omdat een deel van de songs voortborduren op liedjes die voorman Eric Earley terugvond op een oude verloren gewaande tape van hem. Het is meer dan ooit psychedelisch folkrock die het midden houdt tussen The Pernice Brothers, Midlake en The Rain Parade. Oh, en zeker meer…

Voor veel artiesten is de lockdown van 2020 als gevolg van corona extra hard aangekomen; opeens niet meer reizen, niet meer optreden en als gevolg daarvan nauwelijks inkomsten. Keegan McInroe heeft het op het titelnummer van Dusty Passports And Empty Beds (eigen beheer) over die periode. De Texaan laat de namen van Billy Joe (Shaver) en Jerry Jeff (Walker) vallen, collega’s waar hij afscheid van moest nemen. Net als van John Prine en Paul English. En met nog drie weken te gaan in 2020 stierf Charley Pride ook nog. Na die moeilijke periode herpakte McInroe zich en schreef acht liedjes voor meer…

Grant Langston stelde de release van aLAbama (eigen beheer) uit nadat meerdere nummers van het album ‘gestolen’ waren. De digitale bestanden stonden onder een valse artiestennaam op de streamingplatforms. Waar het lek zat is onduidelijk. Het lukte Langston daarna niet om zelf zijn album te uploaden. Met heel veel moeite wist hij met behulp van enkele invloedrijke personen de platforms te overtuigen dat de liedjes toch echt van hem waren. Toch staan op Spotify op dit moment van schrijven slechts acht songtitels, terwijl de cd er twaalf bevat. aLAbama maakt duidelijk waar hij vandaan komt (Alabama) en waar meer…

Begin jaren negentig lag de carrière van Johnny Cash op z’n gat. Voor het eerst sinds 1958 zat hij zonder platenmmaatschappij. Voor zijn hardgekookte outlawcountry was geen plaats meer in de wereld van gladgepolijste saloncowboys als Garth Brooks, Alan Jackson en Toby Keith. Geplaagd door geldzorgen en moedeloos wachtend op betere tijden (die spoedig zouden aanbreken toen Rick Rubin hem benaderde voor American Recordings) begroef Cash zich in het onaanzienlijke Branson, Missouri en doodde de tijd met het schrijven van liedjes en het meer…

Jubal Lee Young begint zijn zesde album Wild Birds Warble (7Bridges Entertainment) met vijf liedjes van zijn vader Steve Young. Seven Bridges Road is daarvan de bekendste. Het werd door velen gecoverd waaronder The Eagles. Na die vijf liedjes van zijn vader doet Jubal Lee zijn eigen compositie Angel With A Broken Heart. Daarna volgen covers van Richard Dobson, Warren Zevon, David Olney, Townes Van Zandt, Utah Phillips, David Olney en Mickey Newbury alsmede een traditional. Het zijn stuk voor stuk met hart en ziel gebrachte uitvoeringen. Het met accordeon gebrachte Carmelita van Zevon gaat meer…

Ook alweer bijna zeven jaar dood: Tom Petty. Nu pas verschijnt het eerste in memoriam, in de vorm van Petty Country (A Country Music Celebration Of Tom Petty) (Big Machine Records). Lekker lang, twintig nummers – zoals Petty zelf ook niet op een liedje of minuutje meer of minder keek. Er is flink geplunderd in het verzameld werk van Tom Petty; solo, samen met zijn Heartbreakers, Traveling Wilbury’s en Mudcrutch. Het begrip ‘country’ mag ruim opgevat worden: de enige pure countrybijdrage is van Dolly Parton. Zoals het op een tributealbum betaamt, geven alle eerbetoners hun eigen draai aan het Petty-origineel, zonder dat de signatuur van de grote twangmeester meer…

Surrender Hill is de plek waar de Zuid-Afrikaanse Boeren in 1900 in de pan werden gehakt door de Engelsen. Reden voor de Zuid-Afrikaan Robin Dean Salmon om het americanaduo dat hij vormt met zijn vrouw Afton Seekings dezelfde naam te geven, als ode aan de strijd voor de vrijheid. Die vrijheid gunt Surrender Hill zich ook in zijn repertoirekeuze, die zich uitstrekt van stevig aangezette rock via traditionele country en melodieuze midtempo americana naar gevoelige ballads. Begin 2023 stond hier een positieve recensie van het vorige album van Surrender Hill – Just Another Honky Tonk In A Quiet Western Town. Hun nieuwste (en zevende) plaat, River Of Tears (Blue Betty Records) is misschien nog wel mooier, alsof het duo meer…

Voor Other Voices (eigen beheer) nodigde Gerry Spehar vijf zangers uit die zijn liedjes brengen. Over de singer-songwriter uit Colorado die in 1986 het artiestenbestaan opgaf om een familie te beginnen hebben we het al vaker gehad. Op latere leeftijd keerde hij terug als artiest en zijn albums kregen steeds vier sterren. Deze dubbel-cd moet het met één minder doen. Dat heeft te maken met het concept, want de afwisseling met die gastzangers is best aardig, maar het wordt daarmee wel een beetje een verzamelalbum. Spehar is zelf slechts op vijf van de twintig nummers te horen als zanger. Op opener meer…

Van vrijdag 28 tot en met zondag 30 juni wordt het Rotterdam Bluegrass Festival gehouden met zo’n dertig acts uit binnen- en buitenland. The Kody Norris Show staat voor twee optredens geboekt. Het is voor het eerst dat de jonge band uit Mountain City, Tennessee, op de planken staat in Europa. Dat belooft wat afgaande op Rhinestone Revival (Rebel Records) dat vorig jaar verscheen. Op uiterst levendige wijze weten Kody Norris (gitaar, zang), zijn vrouw Mary Rachel Nalley-Norris (fiddle, mandoline, zang), Josian Tyree (banjo, zang) en Charlie Lowman (bas) oude tradities in ere te houden. De liedjes zijn zeker zo meer…

Het was in de tijd van de covidlockdown dat banjocoryfee Tony Trischka een mysterieus pakketje in zijn brievenbus vond: een envelop met een usb-stick vol met meer dan tweehonderd privéopnames van Trischka’s grote voorbeeld Earl Scruggs, samen met John Hartford. Trischka (alle tijd van de wereld immers) transcribeerde alle solo’s, toonzettingen en trucs van de grootmeester en speelde die na tijdens een Earl Scruggs-tributeconcert in New York. Down The Roads Records-baas Ken Irwin wist genoeg: hier moest een album van komen. Het werd Earl Jam, A Tribute To Earl Scruggs. Bluegrass is soms meer…

Leon Majcen is nog maar net 25, maar op basis van zijn titelloze derde album zou je hem een stuk ouder schatten. Zijn stem ‘doorleefd’ noemen gaat te ver, maar geef hem vocaal gezien gerust een plekje ergens tussen Jerry Jeff Walker, John Prine en Kris Kristofferson – waarachtig niet de minste coördinaten. Ook zijn liedjes, zowel muzikaal als inhoudelijk, zouden van jaren her kunnen komen. Niets nieuws dus, maar wat maakt het uit: originaliteit is immers geen doorslaggevende voorwaarde in dit genre. Majcen werd in 1999 geboren in Praag uit Bosnische emigranten, die twee jaar later meer…

Dertig jaar op de achtergrond en nu eindelijk een eigen album. Beter laat dan nooit, want So Far, So Good (Lantzapalooza Muzik) van Lance Cowan (65) is zeer de moeite waard (nou ja, hoeveel moeite kost het luisteren tegenwoordig nog). Cowan was jarenlang actief als pr-chef en liedjesschrijver voor grote namen als Joe Ely, Jimmie Dale Gilmore, Butch Hancock, Nanci Griffith, Joan Baez en Guy Clark. Nooit kwam hij toe aan het uitbrengen van eigen werk en de songs die hij voor zichzelf schreef bleven op de plank liggen. Met het pensioen in zicht werd het eindelijk tijd meer…

Bronwyn Keith-Hynes was drie toen ze op straat twee meisjes met fiddles in de weer zag, en zeker wist: “Dat wil ik ook.” Inmiddels is ze een gelouwerd bluegrassvioliste, met onder meer een Grammy voor haar werk met Molly Tuttle. Haar eerste soloalbum Fiddler’s Pastime was nog volledig instrumentaal, maar ze wilde meer en nam zangles. Het resultaat is het formidabele I Built A World, waarop ze laat horen dat ze minstens zo goed kan zingen als vioolspelen. Ze heeft een waarachtig sterrenensemble om zich heen verzameld, met namen als Sam Bush, Darrell Scott, Molly Tuttle, Bryan meer…

Een combinatie van Cubaanse muziek en country, is dat al eens gedaan? Jazeker, en dan heb ik het niet eens over de samenwerking van Ry Cooder met The Buena Vista Social Club, maar over Ned Sublette. Die bracht in 1999 een album uit met de titel Cowboy Rumba. De destijds in New York woonachtige Texaan werkte samen met musici uit Puerto Rico, Cuba en de Dominicaanse Republiek en steelgitarist Lloyd Maines, net als hem geboren in Lubbock. En nu is er Rhumba Country (New West Records/V2 Benelux) van Pokey LaFarge. Op het in 2021 verschenen In The Blossom Of Their Shade combineerde meer…

Edin Najetovic, Frank de Boer en Joost Abbel staan ook bekend als Eddy Tea (zang, bas), Franky Tea (zang, gitaar, mandoline) en Johnny Tea (zang, banjo, gitaar). Althans zo is dat op het debuut, Train (eigen beheer), van het Amsterdamse gezelschap Barnyard Tea. Een opmerkelijk debuut, want Train is gelijk een dubbel-cd. Zoals je uit het genoemde instrumentarium kan afleiden, gaat het hier om bluegrass. De ene cd is getiteld Engine; hierop staan de nummers met een stevige drive. Op het tweede deel, met de ondertitel Memories, komen de gevoeligere liedjes aan bod. Om eerlijk meer…

Bij veel veteranen heb je het gevoel dat ze zichzelf alleen nog maar herhalen. Ze doen wat ze altijd deden, maar niet meer met dezelfde zeggingskracht. Op Ship To Shore (New West Records/V2 Benelux) laat Richard Thompson horen dat het ook anders kan. De Britse folkrocker is niets kwijt van de energie die hij had toen hij een van de oprichters was van Fairport Convention. Na een noodgedwongen rustige periode door de ellende rond corona moest hij zichzelf weer een beetje uitvinden. Lang duurde dat niet. Op Freeze heeft Thompson het over het onvermogen om beslissingen te nemen, waardoor de wereld meer…

Geheel over het hoofd gezien in december 2023, maar Earth Tones (Bottom Shelf Records) van Timo van Lierop verdient beslist aandacht op deze site. Ik bedoel; we gaan de Nederlandse Jeff Tweedy hier toch niet veronachtzamen? Niet dat Van Lierop zichzelf zo noemt, maar zo staat de jonge dertiger bij zijn platenmaatschappij bekend. En helemaal onbegrijpelijk is dat niet. De nummers van Van Lierop zouden zomaar op een Wilco-album kunnen staan. Of op een album van Kurt Vile. Dit Earth Tones is in het geheel door Van Lierop zelf ingespeeld. Gitaar, toetsen, bas en meer…

Tylor & The Train Robbers komen uit Idaho. Voor het eerst namen ze een album op in een andere staat. Voor Hum Of The Road (eigen beheer) togen ze naar Texas. Daar troffen ze een bekende, want Cody Braun (Reckless Kelly) komt ook uit Idaho. Tegenwoordig is hij vooral actief in de Lone Star State en daar had hij de leiding in de Yellow Dog Studios in Wimberley. Tylor Ketchum (zang, gitaar, mondharmonica) en zijn broers Jason Bushman (bas, zang) en Tommy Bushman (drums, zang) lasten een wat langere stop in tijdens een tournee om het album in zes dagen op te nemen. Samen met schoonvader Johnny ‘Shoes’ meer…

De Canadese singer-songwriter Ruth Moody maakt op Wanderer (Blue Muse Records) muziek met wortels in de bluegrass die zich verheft tot klanken die boven het aardse uitstijgen. Op de hoes torent ze uit boven de omgeving; om haar arm is een lang doek gedrapeerd waarop de maan schijnt en de lucht naar beneden overgaat in bergen, bos, water en een stadje. Een fraai tafereel dat goed past bij dit album, gemaakt door Roberta Landreth, die getrouwd is met David Landreth van The Bros. Landreth. Diens broer Joey Landreth zingt mee op The Spell Of The Lilac Bloom en speelt op resonator gitaar. Er komt meer…

Lynne Hanson trekt op haar tiende studioalbum Just A Poet (Panda Cave Records) meteen flink van leer met het stoere, jazzy Outlaw Lover, aangepleisterd met een robuuste, smerige gitaarsolo. Vervolgens de meer bluesy kant op in Just A Little Bit, ook hier een hoog wie-doet-me-wat-gehalte: ‘A heartbreak hurts, but never killed anyone’. Maar dan de onzekerheid – in The Princess and Her Pea, waarin een verloren liefde iemand met de neus op de feiten drukt: er is geen redden aan. In Just A Poet horen we dat je misschien wel mooie songteksten kunt schrijven, maar dat je daar weinig aan hebt als je met pech langs de weg staat. Lynne Hanson uit Ottawa, Canada laat zich meer…

Op Mariposa Gold (recensie) brachten Tommy & the Ohs een soort Californische psychedelische countryrock. Voor het nieuwe tweede album keerde het gezelchap meer landinwaarts. Op Box Truck Boogie (Perpetual Doom) hoor je voornamelijk klassieke country. Voor de goede orde: Tommy & the Ohs is het geesteskind van de in Nashville gevestigde platenproducent Tommy Oliverio en The Ohs zijn voornamelijk studiomuzikanten die hand– en spandiensten verlenen op de albums van Oliverio. De bekendste daarvan op dit nieuwe album zijn Billy Contreras op viool en meer…

Een tijdelijk baantje On The Ranch maakte van Emily Nenni nog geen echte cowgirl. Maar na dat debuut had ze de smaak van het leven als artiest wel te pakken. Op Drive & Cry (New West Records/V2 Benelux) gaat ze dus voort op die weg. Ze dompelt zich onder in het leven van de honky tonks. En aan zelfvertrouwen heeft ze geen gebrek. I Don’t Have To Like You laat ze weten. Ze wil het spelletje van veroveren best meespelen, maar wel op haar voorwaarden. Er is maar één iemand die weet wat het beste voor ze is en dat is ze dus zelf, dat is de boodschap van I Don’t Need You. En als ze toch eens, al of niet door eigen meer…