We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij flink door elkaar gehaald. Muzikaal is het namelijk een chaotische bedoening. Er wordt veel gerammeld op akoestische en elektrische gitaar, met ruis en feedback die meer op onvermogen dan op artistieke keuze lijkt. En dan de zang: vals, onvast, voortdurend naast de noten. Ik weet dat er mensen zijn die dat charmant en onorthodox vinden — “rauw”, “authentiek”, noem het zoals je wilt — maar voor mij blijft het gewoon iemand die niet zuiver zingt, ingepakt in het jasje van artistieke vrijheid. De teksten zijn eerlijk gezegd het enige lichtpuntje: persoonlijke verhalen over Kingsport, Tennessee, over armoede en verslaving in de familie. Maar goede teksten redden geen plaat waarvan de uitvoering zo rammelt. Ik blijf achter met de vraag hoe dit album zoveel media weet te overtuigen. Misschien is het de context van Amba’s freejazz-verleden die de rest camoufleert. Bij mij werkt dat niet.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie