De neven Pierre Moore en Michael Gardner groeien op in Mississippi, waar ze samen in een bandje spelen totdat de zanger van het ene op het andere moment wegloopt. Hij laat een briefje achter op de koelkast om te bedanken voor de fles whisky die hij meeneemt. De neven gaan dan samen door. Gitarist Moore kan helemaal niet zingen, maar probeert het toch. Nadat ze Ryan Lynn ontmoeten, besluiten ze verder te gaan als het trio John The Conqueror. Lynn speelt nog maar net bas, toch switcht Gardner om die reden van bas naar drums. De meer…

The Delta Lions is een lekker bandje uit Australië in de klassieke bezetting van twee gitaren, bas en drums. De riffs vliegen je om de oren op Magnetic South (eigen beheer) en Post Code (eigen beheer) uit respectievelijk 2012 en 2013. Invloeden: Replacements, Social Distortion, Old 97’s, Lucero en zo nog het een en ander. Punk, blues, country. Een bekend recept waar The Delta Lions niet zoveel aan toevoegen. Hoeft ook niet. De gitaren klinken lekker, de ritmesectie is stevig en de zang (van beide gitaristen) begeesterend. En, heel belangrijk, de liedjes deugen. Nog wat namen noemen? Afghan Whigs en Thelonious Monster. Verkrijgbaar bij CD Baby.

De titelsong Long Night Moon (Blue Rose/Sonic Rendezvous) waarmee het nieuwste album van Reckless Kelly begint, is gelijk een lichtpuntje na het tegenvallende Good Luck & True Love van drie jaar geleden. Dat niveau weten de naar Texas getrokken broers Braun uit Idaho niet vast te houden. Real Cool Hand is bijvoorbeeld tamelijk doorsnee. Het gaat op Long Night Moon van lichtpuntjes naar saaiere momenten. Het trage Irish Goodbye wordt opgeluisterd door de pedal steel van Lloyd Maines, altijd goed. Afscheid nemen, de meer…

Ze komen uit Houston, maar Texaans klinken ze eigenlijk niet. Zeker, Grand Old Grizzly brengt op het debuut Grand Old Grizzly (eigen beheer) altcountry, maar de lofi-benadering van de band laat een ander geluid horen dan we gewend zijn uit de Lone Star State. Het trio kiest voor een simpele productie waarbij de sound aan alle kanten tocht en kiert. Een kaal geluid dus, een beetje zoals in sommige poppunk het geval is. De liedjes van Will Thomas (zang, gitaren, percussie) die hij uitvoert met Mark Riddell (bas, zang, toetsen, percussie) en meer…

Een enkele keer is de aanpak van de Amerikaan John Isaac Watters een tikkeltje te theatraal. Dan overschreeuwt hij zichzelf wat en is de gekte groter dan noodzakelijk. Daardoor blijft Campanas (eigen beheer) steken op drie sterren, terwijl vier sterren misschien ook wel op zijn plaats zouden zijn geweest. Het derde album van Watters verdient hoe dan ook de aandacht van lieden die graag ter linkerzijde van de altcountry grasduinen. We kunnen deze Amerikaanse artiest situeren tussen artiesten als Jim White, Pinetop Seven, Okkervil River. Campanas begint meer…

Op Good Luck (eigen beheer), het vijfde album van Girls, Guns & Glory, valt eindelijk alles op zijn plaats. Zou dat dan toch de “magic touch” van producent Eric Ambel zijn geweest? Of is het vakmanschap van songwriter Ward Hayden tot volle wasdom gekomen? In elk geval is dit album van het uit Boston afkomstige kwartet wat steviger van de voorgangers. Nog steeds zijn de wortels en invloeden (klassieke country, rockabilly, Hank & Elvis) goed te horen maar het geheel is hier wat rockender neergezet meer…

Een beetje vreemd is het wel dat Ken Will Morton hier te lande weinig aandacht krijgt. En dan bedoel in natuurlijk: “Hier te lande in de americanawereld.” Slow Burn (Rara Avis Records) is namelijk al het zevende album van de rootsy singer-songwriter uit Athens, Georgia, dat om aandacht schreeuwt. In dit geval gevuld met 9 aangenaam rockende nummers, die ergens passen tussen het werk van Bruce Springsteen, Dave Alvin en, jawel, Will Hoge. De meeste nummers hebben de outcasts van deze tijd, degenen die niet keurig meelopen, als onderwerp. In tegenstelling tot meer…