De zesde positie op mijn jaarlijstje werd vorig jaar ingenomen door Blue Horse Opera (eigen beheer) van de Canadees Rick Maddocks. Allesbehalve doorsnee, deze conceptplaat over de klimaatcrisis in de vorm van een soundtrack voor een denkbeeldige spaghetti-western met een speelduur van ruim een uur. Een horse opera is een oude term voor een western en in dit geval speelt die zich niet af in een woestijn, maar in een door olie vervuilde streek, waarbij Canada zuidelijk van de Verenigde Staten is gesitueerd. Zo wordt er van alles omgekeerd en overhoop gehaald in het surreële verhaal. De soundtrack is experimenteel, meer…

Catch You On The Other Side van Driveway Thriftdwellers begint net zo krachtig als Settle For Love van Joe Ely. Je kunt slechtere voorbeelden bedenken. High Top Van (eigen beheer) opent met dat nummer dat een solo van saxofoon meekrijgt. Het album werd opgenomen in Milwaukee, Wisconsin, en bevat voor het merendeel tamelijk stevige alt-country, maar er staan ook enkele nummers op die gericht lijken op een poppubliek. De dunne sound van Dance With You is bijna disco, vooral door de inbreng van producer Ian Olvera op synthesizer. Daar staan dan rockers als Ballin’ The Jack en meer…

De folklegendes Tom Paxton en John McCutcheon trekken al een tijd samen op. We kennen de eerste natuurlijk van het meesterwerkje The Last Thing On My Mind, en een loopbaan in de folkcountry die teruggaat tot de Greenwich Village folkrevival van eind jarig vijftig. John McCutcheon werd een jaar geleden op deze plek nog gehuldigd vanwege zijn fraaie album Field Of Stars. Die recensie sloten we af met ‘niets nieuws, veel moois’. Hetzelfde kunnen we zeggen over Paxton en McCutcheons recente album Together Again (Appalseed Productions). ‘Again’, want meer…

Van de band Dogwood Tales uit Virginia bespraken we hier al eens een album, Too Hard To Tell uit 2018 (recensie). Van Euphoria Again bespraken we niks eerder. Sterker nog: deze band uit Pennsylvania was ons onbekend. De mannen van Dogwood Tales kenden hen echter wel. Klaarblijkelijk goed genoeg om eens een gezamenlijk album op te nemen: Destination Heaven (Born Losers Records). Aanvankelijk was de bedoeling om een soort gedeelde plaat op te nemen waarop nummers van de twee bands elkaar zouden afwisselen, maar al gauw draaide het uit op een meer…

Dit is niet het derde album van Jim Keller dat werd geproduceerd door Mitchell Froom, zoals aangekondigd in de recensie van Daylight. End Of The World (Continental Song City) kwam tot stand in samenwerking met Adam Minkoff. Die uit New York afkomstige producer (tevens zanger, songschrijver en multi-instrumentalist) werkt anders dan Froom, die alles bij voorkeur live in de studio opneemt. Minkoff werkt juist laag voor laag. Keller (gitaar), Minkoff (bas) en Lee Falco (drums) nemen de basis op, waarna andere partijen later worden ingespeeld. Toch slagen ze er in om de twaalf nummers wel meer…

Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…