Mooi klaphoesje, tekstboekje erbij, tien degelijke nummers. Vakwerk kortom. En dat kun je natuurlijk ook verwachten van Stephen Simmons. Hunch is inmiddels zijn twaalfde album, in een reeks die volgens zijn officiële bio in 2004 begon met Last Call (al staat er op Spotify ook nog een dertiende album uit 2001).
De nummers gaan over zijn avonturen overzee. In Dresden Doll bezingt hij wat hem overkwam tijdens een vrije avond in Dresden, en in Amsterdam laat hij weten dat een reizend bestaan weinig blijvend plezier oplevert als je het alleen maar voor het geld doet. Simmons volgde niet het pad dat zijn vader en moeder voor hem hadden uitgestippeld. Het was zijn oom Glenn die hem het voorbeeld gaf: “Just strummin’ on the guitar and live your life on a hunch”. Ondanks dit frivole leven kleurt Simmons op dit album nergens echt buiten de lijntjes. Alles klinkt verzorgd, mede dankzij de bijdragen van bassist Dave Jacques (uit de band van John Prine) en pedal steel-maestro Paul Niehaus, maar nergens blaast het me echt omver.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie