Alweer bijna veertig jaar lang kun je bij Drivin N Cryin terecht voor heerlijke, sympathieke muziek die lustig heen en weer pingpongt tussen robuuste hardrock en gevoelige countrypop, of zoals aanvalsleider Kevn Kinney het op hun website uitlegt: “We are a band that’s like your record collection.” Zeven jaar na Live The Love Beautiful komen ze weer eens voor de dag met een nieuw studioalbum. Crushing Flowers (eigen beheer) is meer van hetzelfde, wat alleen maar positief bedoeld is. Voornaamste kenmerken: de indringende stem van Kinney, een scala aan elektrische gitaren die elkaar soms haast naar het leven lijken te staan, de stuwende bas van Tim Nielsen (mede-oprichter samen met Kinney, ook zang, gitaar en mandoline) en het permanent enthousiaste slagwerk van een andere oud-gediende: Dave V. Johnson. Daarnaast moeten we Sadler Vaden noemen, de producer die zich ook doet gelden op gitaar en keyboards. Hoewel de toonzetting van de songs dus over het algemeen stevig is, zijn er thematisch wel degelijk momenten van inkeer. De band heet natuurlijk niet voor niets zo. Mirror Mirror gaat over de geestelijke aftakeling van een geliefd familielid: “I know you’re in there somewhere / The echo in your eyes / Yesterdays are living / Clear and so alive.” Het relatief kalme Dead End Road sluit daarbij aan en roept op nooit op te geven, ook als het eind naderbij komt. Een mooie tegenhanger is de aanstekelijke rock’n’roll van Come On And Dance: zit niet bij de pakken neer, hop, de voetjes van de vloer. Op Iggy Monkey horen we Todd Snider nog zingen; misschien wel ook zíjn slotnummer.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie