‘I knew right from the start that this LA Freeway ain’t for the faint of heart.’ Kijk, als je zo’n zinnetje hoort, ben je gelijk bij de les. Mooi dat Jubal Lee Young, zoon van Steve Young, zo even Guy Clark weet op te roepen. Voor Squirrels (7 Bridges Entertainment) schreef Young alle nummers zelf, in dat opzicht is dit overigens al in de zomer van 2025 verschenen album een stap vooruit ten opzichte van Wild Birds Warble, waarop met hart en ziel gebrachte uitvoeringen van andere songschrijvers stonden. Dat zinnetje waarmee deze bespreking begint, komt uit Lost In Hollywood, dat beslist in de melodie iets van Bob Dylan heeft. Op Hand Painted Portugeuse Punch Bowl brengen accordeon en viool een beetje cajun. In het begeleidende persbericht legt de artiest uit dat hij inmiddels zoveel beleefd heeft, dat zijn songs vanzelf ‘folksy’ zijn geworden. En hij voegt daaraan toe dat hij zich niet meer zo druk maakt om alles wat er zoal gaande is in de wereld. ‘You’ve seen all of this before, more or less. The emotional peaks and valleys level out into gently rolling plains, as you age’, aldus Young. Hij spreekt met de wijsheid van een veteraan, waarbij wel aangemerkt kan worden dat hij deze woorden bezigde voordat Trump weer enkele oorlogen begon. Hij kan zich nog wel degelijk kwaad maken, vier liedjes kregen een waarschuwing mee voor expliciete teksten. Een songtitel als Welcome To Nashville, Asshole viel in die categorie. Net als IDGAF, wat dus staat voor I Don’t Give A Fuck. Producer Marcus Sadler begeleidt Young (zang, gitaar, mondharmonica) op banjo, dobro, mandoline, bouzouki en baritongitaar. Christian Sedelmayer (viool), Charlie Pale (bas) en Jeff Taylor (accordeon) vervolmaken het totaalgeluid. En laten we Brian Nash niet vergeten voor het grommen en blaffen als een eekhoorn.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie