Voor de derde keer reisden The Snarlin’ Yarns van Ogden, Utah, naar Water Valley in Mississippi om daar tien nummers op te nemen in de Dial Back Studio. Op The Remedy (eigen beheer) weten ze wanorde eerlijk gezegd heel gestructureerd in te kapselen, zodat ze gewoon een feestje kunnen vieren. Van echte chaos is dan ook geen sprake. Is ook niet het doel. De ongepolijste klanken zijn er om te dansen, springen en zingen. Zulks is namelijk heel simpelweg de remedie om onbehagen op afstand te houden. En dat alles totdat je er bij neervalt. The Edge klinkt als oude blues van het onaangepaste soort. Muziek voor in de wouden, waar niemand zich om je bekommert. Veel nummers haken aan bij het vioolspel van Mara Brown. Op het titelnummer krijgt een steelgitaar de ruimte, waarna op Nothing Gold een accordeon klinkt. De route langs Riverdale Road wordt verkend met mondharp. Voor liefhebbers van – en we herhalen hier de namen uit de recensies van de vorige albums – Freakwater, Knitters, Gourds, Rose’s Pawn Shop, Bad Livers, Flesh Eaters, Truckstop Honeymoon, Gourds…
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie