Wat doe je als americanist tijdens een weekendje Parijs? Dan luister je naar Baptiste W. Hamon. Na afloop van diens laatste album schotelde Spotify me een heel lekkere track voor van La Maison Tellier. En die hebben nu net een nieuwe plaat uitgebracht: Timidité des Arbres (Messalina). Het achtste album van dit collectief uit Rouen rond zanger-gitarist Helmut Tellier viert het twintigjarig bestaan van de band. Het kwintet zelf omschrijft het ook als een knipoog naar Folklore, het album van 16 Horsepower. Niet omdat de titels iets met elkaar te maken hebben, maar vanwege de positie die beide platen innemen in een carrière: een mijlpaalmoment waarop een band de balans opmaakt en de essentie vastlegt van wie ze zijn en altijd zijn geweest. Dit is, net als Folklore destijds voor 16 Horsepower, zo’n album. En dat klinkt ook zo. Dit is folk die Frans klinkt zonder liflafjes, americana die niet aan de overkant van de oceaan bleef hangen. Calexico, Shane MacGowan, Jean-Louis Murat, Ali Farka Touré — de albumnotities lezen als een ideale platenkast, en de muziek klinkt dienovereenkomstig: warm en veelzijdig.
Het album opent met vogelgeluiden, opgenomen in het nabijgelegen Vernier-moeras. Au Vauban en Damoclès zetten de toon met beheerste maar geladen folk-rock. Love Again, met mariachi-tinten en onbekommerde melodie, is een zonnige uitbarsting. En Moi Le Chaos is het tegenwicht: licht dreigend gitaarwerk, grommende bas, een trompet die erover heen zweeft — en dan plots kalmte, gevolgd door een duduk (een Armeens blaasinstrument) die de schade opmeet. Là Où Je Vis begint dan juist heel rustig, maar eindigt met een gierende gitaar. La Chanson de Jean-Louis is een ontroerend eerbetoon aan de in 2023 overleden zanger Jean-Louis Murat, opgebouwd uit titels van zijn liedjes. De titelsong zelf, gezongen als duet met Karen Lano, is mysterieus en teder tegelijk — verlangen dat niet beantwoord wordt, verwoord met poëtische precisie. De vogeltjes keren terug is het geheel akoestische Ballade Du Vieux Garcon (waar zit nou die komma onder de c op het toetsenbord?). Timidité des Arbres is een album dat je vasthoudt. En weer eens wat heel anders.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie